Defibrilator luaran automatik

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari

Pengenalan[sunting | sunting sumber]

Automatik defibrilator luaran merupakan alat elektronik mudah alih yang boleh di bawa kemana sahaja. Ia sesuai di gunakan untuk situasi kecemasan. Alat ini berfungsi mengenalpasti beberapa faktor yang berpotensi mengancam cardiacarrhythmias fibrilasi ventricular dan tachycardia ventricular dalam pesakit. Di samping mengenalpasti tanda-tanda masalah tersebut, automatik defibriltor luar juga mampu merawat masalah tersebut dengan menjalani defibrilasi proses. Penghasilan terapi elektik oleh alat ini mampu menghentikan arrhythmia lantas membolehkan jantung untuk mengembalikan rentak yang berkesan. Automatik defibrilator luar ini direka khas kepada orang awam kerana ia hanya menggunakan audio dan arahan visual yang mudah difahami.

Sejarah[sunting | sunting sumber]

Defibrilator automatik luaran dihasilkan dengan penderia yang diletakkan di atas dada untuk mengenalpasti fibrilasi ventrikular yang berlaku. Jika ianya dikesan, peranti memberikan arahan yang betul untuk menyediakan satu kejutan elektrik. Alat-alat automatik ini telah berjaya mengurangkan latihan yang diperlukan untuk menggunakan defibrillators dan juga telah menyelamatkan beribu-ribu nyawa orang ramai. Defibrillation dada-tertutup yang pertama telah dilakukan ke atas anjing oleh William dan Kouwenhoven Milnor pada tahun 1954. Proses ini telah diteruskan oleh Paul Zoll pada tahun 1956 dan beliau merupakan orang pertama yang Berjaya melakukannya ke atas manusia. Seorang jurutera elektrik yang berasal dari Brookly, Qilliam Bennett Kouwenhoven telah mencipta tiga defibrillator dan beliau juga merupakan individu yang telah menghasilkan teknik CPR. Pada abad ini, pengeluar peranti perubatan telah berjaya mencipta banyak defibrillators, luaran dan dalaman, yang mampu untuk memanjangkan jangka hayat kehidupan ramai pesakit.

Bagaimana Automatik Defibrilator Luaran Berfungsi[sunting | sunting sumber]

Merawat pesakit menggunakan automatik defibrilator luaran

Apabila dihidupkan, automatik defibrilator luaran akan mengeluarkan arahan kepada pengguna untuk menyambung elektrod kepada pesakit. Apabila elektrod dilekatkan ke badan pesakit, semua orang seharusnya mengelakkan diri daripada menyentuh pesakit tersebut supaya dapat mengelakkan bacaan palsu . Elektrod membenarkan automatik defibrilator luaran untuk memeriksa keluaran elektrik dari jantung dan menentukan sama ada pesakit dalam “shockable rhythm” (sama ada fibrilasi ventrikular atau tachycardia ventrikular). Jika peranti menentukan bahawa kejutan wajar, ia akan menggunakan bateri untuk mengecas kapasitor dalaman dalam persediaan untuk menyampaikan kejutan. Sistem ini bukan sahaja lebih selamat (mengecas hanya apabila dikehendaki), tetapi juga membolehkan untuk penghantaran arus elektrik yang lebih cepat. Apabila elektrod dikenakan, peranti akan mengarahkan pengguna untuk memastikan tidak ada seorang pun yang menyentuh pesakit. http://www.emedicinehealth.com/automated_external_defibrillators_aed/article_em.htmKemudian, tekan butang untuk menyampaikan kejutan. Selepas kejutan dihantar kebanyakan peranti akan menganalisis pesakit dan sama ada mengarahkan CPR untuk diberikan, atau memberikan satu lagi kejutan. Kebanyakan automatik defibrilator luaran mempunyai 'memori acara' yang menyimpan ECG pesakit bersama-sama dengan butiran masa yang telah diaktifkan dan kekuatan kejutan yang dihantar. Beberapa jenis automatik defibrilator luar juga mempunyai kebolehan rakaman suara untuk memantau tindakan yang diambil oleh kakitangan dalam usaha untuk menentukan jika ini mempunyai apa-apa kesan ke atas hasil survival. Semua data yang direkodkan boleh dimuat turun ke komputer atau dicetak supaya organisasi atau badan yang bertanggungjawab dapat melihat keberkesanan kedua-dua CPR dan defibrilasi.

Kelebihan[sunting | sunting sumber]

Automatik defibrilator luaran
  • Membenarkan profesional penjagaan kesihatan untuk mengatasi peranti dan menyampaikan kejutan manual, bebas daripada meminta.
  • Kadar survival boleh meningkat kepada 38% digunakan pada mangsa dalam masa 3 minit, maka peluang mereka untuk terus hidup serangan jantung secara besar-besaran boleh meningkat sehingga kepada 74%.
  • Persekitaran kerja membantu "jambatan" jurang antara masa mangsa mempunyai acara jantung, masa apabila EMS tiba di tempat kejadian untuk mengambil alih.
  • Selamat, tiada risiko kejutan yang tidak sesuai kepada penyelamat
  • Mudah untuk digunakan dan lebih sesuai untuk meletakkan-penyelamat
  • Pematuhan yang lebih baik dengan protokol resusitasi

Kelemahan[sunting | sunting sumber]

  • Lebih kompleks untuk digunakan untuk balas tidak terlatih
  • Lebih sukar untuk menyegerakkan dengan manuver CPR untuk meletakkan penyelamat
  • Risiko kejutan elektrik untuk penyelamat jika tidak sesuai digunakan
  • Tiada kemungkinan untuk mengatasi peranti
  • Tidak disyorkan oleh garis panduan semasa kecuali untuk situasi-situasi khas

Lihat juga[sunting | sunting sumber]

Rujukan[sunting | sunting sumber]