Ramakrishna

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari

Sri Ramakrishna[sunting | sunting sumber]

Ramakrishna (18 Februari 1836 – 16 Ogos 1886) merupakan seorang ahli mistik India kurun ke-19 yang terkenal. Pemikiran dan pengalaman rohani beliau merupakan sumber inspirasi bagi kelahiran pertubuhan rahib yang dikenali sebagai Ramakrishna Math dan Ramakrishna Mission. Beliau juga digelar sebaagi Ramakrishna Paramahamsa oleh pengikut-pengikutnya.

Ramakrishna (18 Februari 1836 - 16 Ogos 1886) Ini adalah imej batu marmar yang dipuja di Belur Math, Howrah

BIOGRAFI RINGKAS SRI RAMAKRISHNA

SRI RAMAKRISHNA telah dilahirkan pada 18 Februari 1836 di Kamarpukur, sebuah kampong kecil yang terletak lebih kurang enam puluh batu dari Kolkata, India. Ibu bapanya, Kshudiram Chattopadhyaya dan Chandramani Devi, sangat miskin tetapi beriman lagi baik hati. Nama asal Sri Ramakrishna ialah Gadadhar.

Gadadhar disayangi oleh semua penduduk kampong Kamarpukur. Sejak kecil lagi, dia tidak berminat terhadap pendidikan formal dan kehidupan duniawi. Dia mempunyai bakat semulajadi, seperti membuat patung, melukis, mewarna dan bernyanyi. Gadadhar juga suka untuk berkhidmat kepada golongan Sadhu yang sering mengunjungi Kamarpukur dalam perjalanan ke kuil Jagannath di Puri. Sejak umur enam tahun, Gadadhar sering mengalami keghairahan rohani apabila memikirkan tentang Tuhan.

Ketika Sri Ramakrishna berumur enam belas tahun, abang sulungnya, Ramkumar membawanya ke Kolkata. Pada tahun 1855, apabila kuil Kali di Dakshineswar dibina oleh Rani Rasmani, Ramkumar mengambil tugas sebagai ketua sami di kuil itu. Apabila Ramkumar meninggal dunia beberapa bulan kemudian, Ramakrishna mengambil alih tugas abangnya sebagai sami kuil Kali.

Sejak menjadi sami kuil Kali, Sri Ramakrishna mula mengasihi Dewi Kali dan menghabiskan masa berjam-jam dalam menghiasi berhala Kali. Beliau mula merindui untuk melihat Dewi Kali. Seperti mana seorang kanak-kanak mencari ibunya, Sri Ramakrishna menangis selama berbulan-bulan untuk melihat Dewi. Akhirnya, beliau diberkati dengan pandangan mistik Dewi Kali dan beliau sedar bahawa manusia boleh menyedari kewujudan Tuhan.

Selepas kejadian ini, Sri Ramakrishna mula merasakan kewujudan Tuhan setiap masa. Beliau bukan sahaja melihat Tuhan tetapi juga bercakap denganNya secara intim. Beliau tidak lagi dapat menjalankan upacara sembahyang dan pemujaan secara teratur. Keadaan ini sesungguhnya sukar dipercayai menyebabkan saudara-maranya khuatir bahawa Ramakrishna telah menjadi tidak siuman.

Oleh itu, bagi menyembuhkan Ramakrishna daripada kegilaannya, keluarganya menguruskan perkahwinan Ramakrishna dengan Saradamani. Tetapi perkahwinan tidak membawa sebarang perubahan dalam hidup Ramakrishna. Beliau kembali ke Dakshineswar dan memulakan pelbagai disiplin rohani. Tidak puas hati setakat melihat Dewi Kali, beliau ingin untuk menyedari Tuhan dalam pelbagai rupa dan aspek berlainan. Dengan bantuan beberapa orang guru, beliau mengamalkan disiplin rohani menurut pelbagai sastera agama Hindu, agama Islam, Kristian. Beliau melihat Jesus Christ dan Buddha Śākyamuni (Siddhārtha Gautama) sebagai Jelmaan Tuhan. Semua eksperimen beliau untuk menyedari pelbagai agama dan jalan-jalan rohani berterusan selama dua belas tahun, dan akhirnya Sri Ramakrishna mendedahkan bahawa semua agama adalah benar. Beliau telah mencapai tahap di mana beliau dapat melihat kewujudan Tuhan dalam semua mahkluk.

Khabar bahawa Sri Ramakrishna ialah seorang alim mula tersebar di kota Kolkata. Orang ramai mula mengunjungi beliau untuk mendapatkan ilmu rohani dan ketenangan. Di kalangan mereka, ada yang menjadi pengikut Sri Ramakrishna. Sri Ramakrishna memberikan ajaran rohani kepada mereka dan hidup beliau sendiri menjadi pedoman kepada ajaran beliau. Pengikut-pengikutnya terdiri daripada golongan yang telah berumah tangga dan beberapa orang teruna. Bagi pengikut yang telah berumah tangga, Sri Ramakrishna mengajar mereka untuk melakukan disiplin rohani disamping melaksanakan tanggungjawab terhadap keluarga. Bagi golongan pemuda bujang pula, Sri Ramakrishna melatih mereka untuk menjadi rahib.

Sri Ramakrishna yang langsung tidak berpendidikan, tidak menulis sebarang buku atau memberikan ceramah umum. Beliau bercakap dalam bahasa Bengali yang mudah dan perbualan beliau direkodkan oleh salah seorang pengikutnya, Mahendranath Gupta. Catatan ini kemudiannya diterbitkan sebagai Kathamrita dalam bahasa Bengali. Pada tahun 1942, Kathamrita diterjemahkan dalam bahasa Inggeris sebagai The Gospel of Sri Ramakrishna.

Pada tahun 1886, Sri Ramakrishna meninggalkan jasadnya dalam Mahasamadhi. Enam belas orang pengikut muda Sri Ramakrishna yang diketuai oleh Narendranath Datta, yang kemudiannya menjadi Swami Vivekananda menjadi rahib untuk menjalani kehidupan rohani.

Senarai Bacaan Tambahan[sunting | sunting sumber]

  • Chetanananda, Swami (1990). Ramakrishna As We Saw Him. St. Louis: Vedanta Society of St Louis. ISBN 978-0-916356-64-4.
  • Torwesten, Hans (1999). Ramakrishna and Christ, or, The paradox of the incarnation. The Ramakrishna Mission Institute of Culture. ISBN 978-81-85843-97-1.
  • Roland, Romain The Life of Ramakrishna (1984), Advaita Ashram
  • Nikhilananda, The Gospel of Sri Ramakrishna
  • Chetanananda, Swami (1989). They Lived with God. St. Louis: Vedanta Society of St. Louis
  • Friedrich Max Müller, Râmakrishna: His Life and Sayings
  • Isherwood, Christopher (1980). Ramakrishna and His Disciples. Hollywood, Calif: Vedanta Press. ISBN 0-87481-037-X. (reprint, orig. 1965)