Seruling hidung

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari
Gadis Fiji bermain seruling hidung.

Seruling hidung ialah sejenis alat muzik yang popular di Sabah dan Sarawak di Malaysia,[1], Polynesia dan negara-negara Lingkungan Pasifik. Versi-versi lain terdapat di Afrika, China dan India.

Sarawak[sunting | sunting sumber]

Kaum Kayan dan Kenyah memainkan alat seruling hidung yang dikenali sebagai selengut, sangui ataupun turali. Alat muzik tradisional ini dimainkan dalam ensembel muzik yang termasuk gong dan gendang, yang mengiringi penceritaan tradisional kaum tersebut. Selengut lazimnya digunakan sebagai alat muzik solo. [2][3]

Nguru dari New Zealand

Filipina[sunting | sunting sumber]

Di Filipina pitung ilong (seruling hidung dalam bahasa Tagalog) atau kalaleng' dimainkan dengan menggunakan hujung hidung di sebelah kanan atau kiri. Oleh sebab kalaleng panjang dan mempunyai garis pusat dalaman yang kecil, ia dapat dimainkan dengan harmonik berlainana; justeru seruling ini dapat dimainkan dalam lingkungan dua setengah oktaf.

New Zealand[sunting | sunting sumber]

Kaum Maori mengukir nguru daripada kayu, batang labu, dan gigi ikan paus. Nguru lazimnya dihiaskan dengan ukiran rumit kerana ia dianggap objek suci. Walaupun nguru digelar seruling hidung, hanya alat yang kecil dapat dimainkan dengan hidung; alat yang besar lazimnya dimainkan dengan mulut.

Hawaii[sunting | sunting sumber]

Di Hawaii, seruling hidung lazim digunakan sebagai alat meminang.[4]

Alat dibuat daripada sebahagian buluh dan mempunyai satu lubang untuk nafas dan dua atau tiga lubang untuk not. Panjang alat dalam lingkaran 10–21 inci (250–530 mm).

Mahupun alat ini merupakan alat meminang, ia juga digunakan bersama-sama sorakan, lagu, dan tarian hula.[5]

Afrika[sunting | sunting sumber]

Seruling hidung dimainkan oleh lapan kumpulan etnik di Congo[6]


Lihat juga[sunting | sunting sumber]

Nota[sunting | sunting sumber]

  1. The Harvard Dictionary of Music
  2. The Harvard Dictionary of Music
  3. Garland Encyclopedia of World Music
  4. Nona Beamer lectures
  5. Emerson 1965
  6. Grove's Dictionary of Musical Instruments, 1984 edition.

Pautan luar[sunting | sunting sumber]