Stesen keretapi Charing Cross
| London Charing Cross | |
 |
|
| Lokasi | Charing Cross |
|---|---|
| Pihak berkuasa tempatan | Westminster |
| Diurus oleh | Network Rail |
| Kod stesen | CHX |
| Pentas yang dalam kegunaan | 6 |
| Zon Travelcard | 1 |
| Kegunaan NR 2004/5 | 28.822 juta[1] |
| Kegunaan NR 2005/6 | 28.562 juta[1] |
| Kegunaan NR 2006/7 | 34.779 juta[1] |
| Kegunaan NR 2007/8 | 39.064 juta[1] |
|
|
|
| 1864 | Dibuka |
|
|
|
| Senarai stesen | Underground · National Rail |
| Pautan luar | Departures • Facilities |
Koordinat: 51°30′27″U 0°07′23″B / 51.5075°U 0.1231°B
Stesen Charing Cross,[2] juga digelar London Charing Cross,[3] ialah sebuah perhentian penghabisan kereta api London. Ia sedikit luar biasa di kalangan stesen kereta api London kerana perkhidmatannya berhubung ke dua stesen yang lain, Waterloo (melalui Waterloo East) dan London Bridge. Ia adalah salah satu dari 18 stesen yang diurus oleh Network Rail, dan kereta api yang melayannya dioperasikan oleh Southeastern dan Southern. Ia merupakan stesen kereta api kelima tersibuk di London.
Stesen ini mendapat nama dari lokasinya di sebelah persimpangan jalan pusat London Charing Cross. Bahagian hadapan stesen menghadap The Strand, sementara hujung satu lagi ialah hujung utara Hungerford Bridge, yang dilintasi oleh semua kereta api yang mengunjungi stesen ini.
Semua pelantar dicapai melalui penghalang tiket.
Isi kandungan |
Sejarah [sunting]
Bangunan stesen terdahulunya telah dibinakan di tapak Pasar Hungerford oleh South Eastern Railway and opened on 11 January 1864. Stesen direka bentuk oleh Sir John Hawkshaw, dengan suatu span satu bumbung besi tempa megerbang ke atas enam pentas di tapak sempit berkaitannya. Lengkung reka bentuk asal dapat dilihatkan pada kerja batu-bata bahagian dalam. Satu tahun kemudian Hotel Charing Cross, direka bentuk oleh Edward Middleton Barry, dibuka pada 15 Mei 1865 dan memberikan stesen suatu muka hadapan berhiasan di gaya Zaman Pembaharuan Perancis. Pada waktu yang sama, suatu replika Eleanor Cross telah didirikan di station forecourt, berasaskan abad ke-13 asal Whitehall Cross yang telah diruntuhkan pada 1647. Jarak-jarak di London secara rasmi diukur dari tapak asal salibnya di Whitehall, kini patung Charles I, dan bukan dari replika salib.
Stuktur bumbung elegan jatuh pada 5 Disember 1905. Dengan nasih baik, hanya enam jiwa terbabas (dua pekerja di bumbung, sebuah vendor gerai buku dan tiga pelalu di jalan, di mana kebanyakan girder jatuh) apabila kejatuhan terjadi di luar waktu kesesakan jalanraya adan telah secara cukup beransur-ansur untuk pentas-pentas stesen untuk dipindahkan. Sebuah gantry kayu balak besar terpaksa dibinakan untuk mengambil peninggalan bumbung stesen ke bawah secara selamat. Bumbungnya telah digantikan dengan sebuah tiang utilitarian dan struktur girder menyokong sebuah bumbung permatang dan berkerut. Stesen telah dibuka semula pada 19 Mac 1906.
Berikutnya kerosakan letupan bom sewaktu Perang Dunia II, the elaborate bumbung Mansard yang teliti pada tingkat-tingkat atas hotel telah dibinakan dalam sebuah batu-bata putih neo-Georgian.
Pada 1990 kebanyakan kawasan atas pentas-pentas telah diliputi oleh Embankment Place, sebuah pejabat post-modern dan kompleks beli-belah direka bentuk oleh Terry Farrell and Partners. Kebanyakan kompleks ini kini diduduki oleh PricewaterhouseCoopers.
Perkhidmatan [sunting]
Keretapi menjalankan khidmat frekuensi yang sangat tinggi di antara Charing Cross dan Jambatan London, ada 18 keretapi berangkat sewaktu tidak pesat. Kebiasaan perkhidmatan tidak pesat dari stesen adalah:
Southeastern
- 2tph ke Gillingham melalui Greenwich
- 2tph ke Dartford melalui Bexleyheath
- 2tph ke Gravesend melalui Lewisham dan Sidcup
- 2tph ke Orpington, yang mana 1tph telah dipanjangkan ke Sevenoaks
- 2tph ke Hastings (perkhidmatan semi-pantas 1tph, perkhidmatan perhentian 1tph)
- 2tph ke Ashford International via Orpington (perkhidmatan semi-pantas 1tph, perkhidmatan beli-belah 1tph)
- 2tph ke Margate/Ramsgate melalui Tonbridge, dibahagikan di Ashford International dengan bahagian mengembara melalui Canterbury West dan satu bahagian mengembara melalui Dover Priory
- 2tph ke Hayes
Selatan
- 1tph ke Reigate melalui Redhill
- 1tph ke Tonbridge melalui Redhill
- 2tph ke Caterham pada waktu petang
| Preceding station | National Rail | Following station | ||
|---|---|---|---|---|
| Terminus | Southern Laluan Brighton Main |
London Waterloo East | ||
| Southeastern Laluan South Eastern Main |
||||
Dari Disember 2009 Southern tidak akan lagi dipanggil di Charing Cross [4]
Hubungan [sunting]
| Landasan keretapi di keliling South Bank | |
|---|---|
Charing Cross is served by two London Underground stations, one at each end: Charing Cross, and Embankment. Originally Embankment was called Charing Cross, while the present Charing Cross was Trafalgar Square (Bakerloo line) and Strand (Northern line) stations, combining under the new name when connected by the new Jubilee Line station in 1979. The change of name acknowledged that Strand and Trafalgar Square were closer to the station than Embankment. Note that additionally, for a short time, the stations were signed as "Charing Cross Embankment" and "Charing Cross Strand". The Jubilee line platforms are no longer served, following the 1999 extension of the line in which it was diverted to Westminster and onwards south of the river Thames.
Rujukan [sunting]
- ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Annual passenger usage based on sales of tickets in stated financial year(s) which end or originate at Stesen keretapi Charing Cross from Office of Rail Regulation statistics
- ↑ "Stations Run by Network Rail". Network Rail. http://www.networkrail.co.uk/aspx/765.aspx. Capaian 2009-08-23.
- ↑ "Station Codes". National Rail. http://www.nationalrail.co.uk/stations/codes/. Capaian 2009-08-23.
- ↑ Network rail
Pautan luar [sunting]
 |
Wikimedia Commons mempunyai media berkaitan: Stesen keretapi Charing Cross |
- Station information on Charing Cross railway station from Network Rail
