Air laut

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari
Air laut di Selat Melaka.
Rajah suhu-kemasinan bagi perubahan ketumpatan air
Perubahan ketumpatan air laut dengan kedalaman di latitud yang berbeza

Air laut atau air masin ialah air dari laut atau lautan. Pada purata, air laut di lautan dunia mempunyai kemasinan kira-kira 3.5% (35 g/L, atau 599 mM). Ini bererti bahawa setiap kilogram (kira-kira satu liter mengikut isi padu) air laut mempunyai anggaran 35 gram (1.2 oz) garam terlarut (terutamanya ion-ion natrium (Na+) dan klorida (Cl)). Ketumpatan purata di permukaan ialah 1.025 g/ml. Air laut adalah lebih tumpat daripada kedua-dua air tawar dan air tulen (ketumpatan 1.0 g/ml @ 4 °C (39 °F)) kerana garam terlarut menambah jisim tanpa menyumbang secara ketara kepada isi padu. Takat beku air laut menurun sebaik kepekatan garam meningkat. Pada kemasinan tipikal air laut membeku pada kira-kira −2 °C (28 °F).[1] Air laut tersejuk yang pernah dicatat (dalam keadaan cecair) adalah pada 2010, di dalam anak air di bawah glasier Antartika, dan berukuran pada −2.6 °C (27.3 °F).[2]

Geokimia[sunting | sunting sumber]

Kemasinan[sunting | sunting sumber]

Purata kemasinan permukaan laut tahunan dinyatakan dalam Skala Kemasinan Amali untuk Lautan Dunia. Data daripada Atlas Lautan Dunia[3]
Contoh kemasinan air (nilai dalam bahagian per ribu)

Walaupun sebahagian besar air laut mempunyai kemasinan antara 3.1% dan 3.8%, kemasinan air laut tidak seragam di seluruh dunia. Di mana percampuran berlaku dengan aliran air segar dari muara sungai atau berhampiran glasier cair, air laut boleh menjadi kurang masin dengan ketara. Laut terbuka yang paling masin adalah Laut Merah, di mana kadar penyejatan yang tinggi, kerpasan dan aliran masuk sungai yang rendah, dan hasilnya peredaran terkurung dalam air masin luar biasa. Kemasinan dalam jasad air terpencil (sebagai contoh, Laut Mati) boleh jauh lebih besar lagi.

Ketumpatan air laut permukaan antara kira-kira 1020 ke 1029 kg/m3, bergantung kepada suhu dan kemasinan. Dalam di bawah lautan, di bawah tekanan tinggi, air laut boleh mencapai ketumpatan 1050 kg/m3 atau lebih tinggi. pH air laut adalah terhad kepada julat 7.5-8.4. Kelajuan bunyi dalam air laut adalah kira-kira 1,500 m/s, dan berbeza dengan suhu air, kemasinan, dan tekanan.

Perbezaan komposisi berbanding air tawar[sunting | sunting sumber]

Komposisi air laut (mengikut jisim) (kemasinan = 3.5%)
Unsur Peratus Unsur Peratus
Oksigen 85.84 Sulfur 0.091
Hidrogen 10.82 Kalsium 0.04
Klorida 1.94 Kalium 0.04
Natrium 1.08 Bromin 0.0067
Magnesium 0.1292 Karbon 0.0028
Vanadium 1.5 x 10-11 - 3.3 x 10-11

Air laut mengandungi lebih ion terlarut berbanding semua jenis air tawar.[4] Walau bagaimanapun, nisbah bahan larut berbeza secara drastik. Sebagai contoh, walaupun air laut mengandungi kira-kira 2.8 kali lebih bikarbonat daripada air sungai berdasarkan kemolaran, peratusan bikarbonat dalam air laut sebagai nisbah semua ion larut adalah jauh lebih rendah daripada di dalam air sungai. Ion bikarbonat juga merupakan 48% daripada bahan larut air sungai tetapi hanya 0.14% daripada semua ion air laut.[4][5] Perbezaan seperti ini adalah disebabkan oleh masa mastautin yang berbeza-beza daripada bahan larut air laut; natrium dan klorin mempunyai masa kediaman yang panjang, manakala kalsium (penting bagi pembentukan karbonat) cenderung untuk mendak lebih cepat.[5] Ion-ion larut paling banyak di dalam air laut adalah natrium, klorida, magnesium, sulfat dan kalsium.[6] Keosmolarannya adalah kira-kira 1000 mOsm/l.[7]

Lihat juga[sunting | sunting sumber]

Pautan luar[sunting | sunting sumber]

Nota[sunting | sunting sumber]

  1. "U.S. Office of Naval Research Ocean, Water: Temperature". 
  2. Sylte, Gudrun Urd (24 Mei 2010). "Den aller kaldaste havstraumen". forskning.no (dalam bahasa Norwegian). Diperoleh pada 24 Mei 2010. 
  3. "World Ocean Atlas 2009". NOAA. Diperoleh pada 5 December 2012. 
  4. 4.0 4.1 Gale, Thomson. "Ocean Chemical Processes". Diperoleh pada December 2, 2006. 
  5. 5.0 5.1 Pinet, Paul R. (1996). Invitation to Oceanography. St. Paul: West Publishing Company. pp. 126, 134–135. ISBN 978-0-314-06339-7. 
  6. Hogan, C. Michael (2010). "Calcium", eds. A. Jorgensen, C. Cleveland. Encyclopedia of Earth. National Council for Science and the Environment.
  7. "Osmolarity of sea water".