Pergi ke kandungan

Arvo Pärt

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Arvo Pärt
Kelahiran (1935-09-11) 11 September 1935 (umur 90)
Paide, Daerah Järva, Estonia
Pusat pendidikanAkademi Muzik dan Teater Estonia
PekerjaanKomposer
PasanganNora Pärt
Anak-anakMichael Pärt
Anugerah

Arvo Pärt (sebutan Estonia: [ˈɑrvo ˈpært]; lahir 11 September 1935) ialah seorang komposer Estonia yang terkenal dalam muzik klasik kontemporari. Sejak akhir 1970-an, beliau mengembangkan gaya minimalis menggunakan teknik tintinnabuli, satu kaedah komposisi yang diciptanya sendiri. Muziknya juga banyak dipengaruhi oleh nyanyian Gregorian.

Antara karya beliau yang paling sering dimainkan ialah Fratres (1977), Spiegel im Spiegel (1978), dan Für Alina (1976). Dari 2011 hingga 2018, serta pada 2022 dan 2025, Arvo Pärt diiktiraf sebagai komposer hidup yang paling banyak dimainkan di dunia. Pusat Arvo Pärt di Laulasmaa dibuka kepada orang awam pada 2018.

Kehidupan awal

[sunting | sunting sumber]

Arvo Pärt dilahirkan di Paide di utara Estonia pada 11 September 1935.[1] Beliau mula bereksperimen dengan not atas dan bawah piano keluarga kerana bahagian tengahnya rosak.[2]

Pärt memulakan pendidikan muzik pada umur tujuh tahun di sekolah muzik Rakvere dan telah mula menulis komposisi sendiri ketika remaja. Pada 1954, beliau belajar secara serius di Sekolah Menengah Muzik Tallinn, tetapi kurang setahun kemudian berhenti sementara untuk menjalani khidmat tentera, di mana beliau bermain obo dan genderang dalam pancaragam tentera.[3] Selepas itu, beliau melanjutkan pengajian di Konservatori Tallinn dan belajar komposisi dengan Heino Eller,[4] menamatkan pengajian pada 1963. Pada dekad 1950-an, beliau juga menyiapkan komposisi vokal pertamanya, kantata Meie aed ("Taman Kami") untuk koir kanak-kanak dan orkestra.

Kerjaya muzik

[sunting | sunting sumber]

Semasa menjadi pelajar, Arvo Pärt menulis muzik untuk filem dan pentas, menghasilkan skor untuk lebih 50 filem. Walaupun filem bukan sumber inspirasi utama beliau, karya ini membolehkan beliau meneroka teknik serial dan tonal, gabungan yang kemudian mempengaruhi karya kolajnya pada 1960-an.[5] Dari 1957 hingga 1967, beliau bekerja sebagai pengeluar bunyi untuk penyiar radio awam Estonia, Eesti Rahvusringhääling.

Pada 1962, Tikhon Khrennikov mengkritik Pärt kerana menggunakan serialisme dalam karya Nekrolog (1960), karya 12-not pertama di Estonia.[6] Bagaimanapun, sembilan bulan kemudian Pärt memenangi Hadiah Pertama dalam pertandingan 1,200 karya, menunjukkan ketidakpastian rejim Soviet terhadap apa yang dibenarkan.[7] Karya sakral pertamanya, Credo (1968), menandakan titik perubahan dalam kerjaya dan hidupnya: beliau menghadapi krisis kreatif dan menolak teknik lama, sementara unsur agama menyebabkan muziknya disekat secara tidak rasmi dan hilang dari dewan konsert.

Sepanjang lapan tahun berikutnya, beliau menulis sedikit sahaja dan menumpukan kepada kajian muzik zaman pertengahan dan Renaissance untuk mencari bahasa muzik baharu. Pada 1972, beliau memeluk Kristian Ortodoks daripada Lutheran.[8][9] Pada 1976, Pärt muncul kembali dengan gaya komposisi baru, tintinnabuli.[9]

Pada 10 Disember 2011, Paus Benedict XVI melantik beliau sebagai ahli Majlis Kepausan untuk Budaya bagi tempoh lima tahun yang boleh diperbaharui.[10] Pada 2014, The Daily Telegraph menyifatkan Pärt sebagai "komposer hidup terhebat di dunia" dan "eksport terkenal Estonia yang paling diiktiraf". Apabila ditanya sejauh mana muziknya terasa Estonia, beliau menjawab: "Saya tidak tahu apa itu Estonia… saya tidak memikirkan perkara itu." Berbeza dengan ramai komposer Estonia lain, Pärt tidak pernah mendapat inspirasi daripada epik kebangsaan Estonia, Kalevipoeg, dan berkata: "Kalevipoeg saya ialah Yesus Kristus."[6]

Kehidupan peribadi

[sunting | sunting sumber]

Arvo Pärt memeluk Kristian Ortodoks pada 1972 selepas berkahwin dengan isteri keduanya, Nora. Anak mereka, Michael Pärt (lahir 1977), kini menjadi penerbit dan penyunting muzik.[11]

Pada 1980, selepas berdepan dengan pegawai Soviet, beliau dibenarkan berhijrah bersama isteri dan dua anak lelaki mereka. Beliau mula menetap di Vienna, mengambil kewarganegaraan Austria, dan kemudian berpindah ke Berlin pada 1981. Menjelang abad ke-21, beliau kembali ke Estonia, tinggal secara bergilir-gilir di Berlin[12] dan Tallinn,[4] dan kini menetap di Laulasmaa, kira-kira 35 km dari Tallinn.[13] Disebabkan pengalaman tinggal di negara berbahasa Jerman sejak 1980, beliau fasih berbahasa Jerman.[14][15][16]

Pada 2010, keluarga Pärt menubuhkan Pusat Arvo Pärt di Laulasmaa untuk menyelenggara arkib peribadi beliau. Bangunan baharu pusat ini dibuka pada 17 Oktober 2018, lengkap dengan dewan konsert, perpustakaan, dan kemudahan penyelidikan. Pusat ini juga menawarkan program pendidikan untuk kanak-kanak dan berfungsi sebagai pusat maklumat antarabangsa mengenai kehidupan dan karya Pärt.[17]

Pada April 2020, walaupun jarang memberi temu bual, Pärt bercakap kepada akhbar Sepanyol, ABC mengenai pandemik COVID-19, menyifatkannya sebagai "puasa besar" dan mengingatkannya supaya mengikuti contoh John Updike, yang pernah berkata beliau cuba bekerja dengan ketenangan seperti para pengukir gereja pada Zaman Pertengahan.[18]

Pada 11 September 2025, Arvo Pärt menyambut ulang tahun ke-90 beliau.[19]

Catatan

[sunting | sunting sumber]
  1. ^ "Biography – Arvo Pärt Centre".
  2. ^ "Arvo Pärt". sinfinimusic.com. Sinfini Music. Diarkibkan daripada yang asal pada 4 September 2013.
  3. ^ "Arvo Pärt – Biography & History". AllMusic. Dicapai pada 24 October 2017.
  4. ^ a b "Program Notes". Playbill. New York City Ballet. January 2008.
  5. ^ Cizmic, Maria (5 December 2011). Performing PainMusic and Trauma in Eastern Europe (dalam bahasa Inggeris). Oxford University Press. m/s. 110. doi:10.1093/acprof:oso/9780199734603.001.0001. ISBN 978-0-19-973460-3.
  6. ^ a b Allison, John (12 December 2014). "Arvo Pärt interview: 'music says what I need to say'". The Daily Telegraph. Diarkibkan daripada yang asal pada 12 January 2022. Dicapai pada 23 August 2017.
  7. ^ Misiunas, Romuald J.; Rein, Taagepera (1983). The Baltic States, Years of Dependence, 1940–1980. University of California Press. m/s. 170. ISBN 978-0-520-04625-2.
  8. ^ Robin, William (18 May 2014). "His Music, Entwined With His Faith". The New York Times. Dicapai pada 15 December 2019.
  9. ^ a b "Arvo Pärt Biography". Arvo Pärt Centre. Dicapai pada 15 December 2019.
  10. ^ "Nomina di Membris del Pontifico Consiglio Della Cultura" [Appointment of Members of the Pontifical Council for Culture]. press.catholica.va (dalam bahasa Italian). Diarkibkan daripada yang asal pada 7 November 2012. Dicapai pada 9 February 2021.CS1 maint: unrecognized language (link)
  11. ^ "Biography". Arvo Pärt Centre. Dicapai pada 11 December 2019.
  12. ^ "Radio :: SWR2" (PDF). SWR.de. Diarkibkan daripada yang asal (PDF) pada 23 August 2017. Dicapai pada 25 September 2014.
  13. ^ Clements, Andrew (19 April 2018). "Arvo Pärt: The Symphonies review – the Parts that make the whole". The Guardian. Dicapai pada 21 October 2018.
  14. ^ Hillier, P. (1997). Arvo Pärt. m/s. 33.
  15. ^ "Arvo Pärt Special 1: How Sacred Music Scooped an Interview". theartsdesk.com. Dicapai pada 25 September 2014.
  16. ^ Bohlman, P. The Music of European Nationalism: Cultural Identity and Modern History. m/s. 75.
  17. ^ "About the Centre". Arvo Pärt Centre. Dicapai pada 14 December 2019.
  18. ^ Rodrigo, Inés Martín (7 April 2020). "Arvo Pärt: 'El virus demuestra que somos un único organismo'" [Arvo Pärt: 'The virus shows that we are a single organism'] (dalam bahasa Sepanyol).
  19. ^ "Arvo Pärt: The holy minimalist who defied the Soviets". 10 September 2025.

Bacaan tambahan

[sunting | sunting sumber]

Pautan luar

[sunting | sunting sumber]
Wikipetik mempunyai koleksi petikan mengenai: Arvo Pärt
Wikimedia Commons mempunyai media berkaitan Arvo Pärt
Diambil daripada "https://ms.wikipedia.org/w/index.php?title=Arvo_Pärt&oldid=6785779"