Bilik sumber

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search

Templat:Disability Bilik sumber adalah, kelas pemulihan, berasingan dalam sekolah di mana pelajar yang kurang upaya pendidikan, seperti masalah pembelajaran khusus, diberi arahan khusus dan pemulihan akademik secara langsung, dan bantuan dengan kerja rumah[1] dan tugasan yang berkaitan sebagai individu atau secara berkumpulan.

Gambaran Keseluruhan[sunting | sunting sumber]

Bilik sumber merupakan bilik darjah di mana seorang guru pendidikan khas mengajar dan membantu pelajar yang dikenal pasti kurang upaya. Kelas ini yang dikendalikan oleh guru-guru pendidikan khas dan kadang-kala paraprofessionals. Bilangan pelajar di dalam bilik sumber pada masa tertentu berbeza-beza, tetapi biasanya mengandungi paling banyak seramai lima pelajar bagi setiap pengajar. Walau bagaimanapun, disebabkan pemotongan bajet, lima pelajar setiap pengajar tidak lagi boleh dilaksanakan. Sungguhpun ini bukan undang-undang, guru terpaksa membuat apa yang boleh dengan sumber-sumber yang tidak mencukupi atau pembantu. Mengarusperdanakan dalam pendidikan biasanya termasuk perkhidmatan ini pada pelajar-pelajar dengan keperluan khas.[2]

Pelajar-pelajar ini menerima arahan khas dalam suasana individu atau kumpulan untuk sebahagian daripada harian. Keperluan individu disokong dalam bilik sumber seperti yang ditakrifkan oleh Program Pendidikan Individual (IEP) pelajar. [3] Pelajar yang mendapat sokongan jenis ini akan diberikan masa tertentu di bilik sumber, yang disebut sebagai "penyingkiran daripada persekitaran pendidikan biasa" sebahagian hari dan masa di dalam kelas biasa dengan pengubahsuaian dan / atau penginapan yang mungkin termasuk arahan khusus dengan rakan-rakan mereka yang tidak terjejas. Sokongan pendidikan khas dalam suasana pendidikan merupakan sebahagian daripada "model kemasukan." (inclusion model).[4]

Rasional[sunting | sunting sumber]

Pengajar pendidikan khas di bilik sumber menumpu pada matlamat tertentu seperti yang dimandatkan oleh IEP dan kurikulum pemulihan pendidikan umum. Beberapa program menekankan pembangunan kemahiran eksekutif, termasuk menyiapkan kerja rumah dan tingkah laku.[5]

Sekurang-kurangnya satu kajian telah mendapati bahawa bilik sumber yang memberikan tumpuan kepada menyiapkan kerja rumah adalah model penyampaian yang berkesan untuk bimbingan tambahan dan membina kemahiran akademik. [6]

Bergantung kepada keperluan individu, pelajar biasanya hadiri ke bilik sumber 3-5 kali seminggu selama kira-kira empat puluh lima minit setiap hari. Beberapa penyelidikan telah mencadangkan bilik darjah ini berfaedah pada para pelajar khususnya mereka yang masalah pembelajaran-berasaskan bahasa seperti disleksia.[7] Penyelidikan yang lain telah menunjukkan bahawa pelajar menunjukkan pertumbuhan dalam persepsi visuo-motor, aritmetik, ejaan dan keseluruhan persepsi diri mengikut masa yang diluang di bilik sumber.[8] Pelajar yang menggunakan perkhidmatan ini biasanya dianggap termasuk dan bukannya terasing atau disalurkan-kerana mereka menghadiri kelas lain bersama rakan-rakan mereka, terutamanya di peringkat menengah. Sekurang-kurangnya satu kajian telah mencadangkan bahawa pelajar yang mempunyai masalah pembelajaran yang menggunakan bilik sumber mempunyai harapan yang lebih besar dalam kejayaan akademik mereka apabila mereka berada di dalam kelas.[9] Ini mungkin disebabkan oleh kebiasaan bergaul dengan guru bilik sumber, arahan langsung dalam kumpulan kecil atau keyakinan dalam bidang yang mereka selesa. Penyelidik percaya bahawa arahan-arahan terperinci yang memecah tugasan kepada segmen yang lebih kecil adalah satu alat yang penting untuk pembelajaran bagi pelajar yang mempunyai masalah pembelajaran.[10] Pelajar sering mendapat manfaat daripada "pengajaran semula" konsep teras yang diajar pada mulanya dalam kelas pendidikan umum dan kemudiannya diperkukuhkan dalam bilik sumber [11] melalui model pengajaran kumpulan kecil, yang telah terbukti membawa kepada pencapaian pelajar dengan pelbagai masalah pendidikan.[12][13]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ The resource room: rationale and implementation. DD Hammill,Wiederholt, J. Lee .1972. Philadelphia:Buttonwood Farms
  2. ^ 7 CASE STUDIES OF MAINSTREAMING: A SYMBOLIC INTERACTIONIST APPROACH TO SPECIAL SCHOOLING. Bogdan, J Kugelmass - Special education and social interests, 1984. Taylor & Francis.
  3. ^ Educational interventions in learning disabilities. J.W. Lerner. Journal of the American Academy of Child and Education. 1989.
  4. ^ http://specialed.about.com/od/idea/a/resourceroom.htm, Sue Watson, accessed 2/3/2010
  5. ^ Lamminmaki, T.; Ahonen, T.; Tolvanen, A.; Michelsson, K.; Lyytinen, H. (1997). "Comparing Efficacies of Neurocognitive Treatment and Homework Assistance Programs for Children with Learning Difficulties". Journal of Learning Disabilities. 30 (3): 333–345. doi:10.1177/002221949703000308.
  6. ^ "An examination of the homework practices of teachers of students with learning disabilities," SJ Salend. Journal of learning disabilities. 1989
  7. ^ Hagaman, J.L.; Reid, R. (2008). "The effects of paraphrasing strategy on the reading comprehension of middle school students at risk for failure in reading". Remedial and Special Education. 29 (4): 222–234. doi:10.1177/0741932507311638.
  8. ^ Weiner, Lawrence H. (1969). "An Investigation of the Effectiveness of Resource Rooms for Children with Specific Learning Disabilities". Journal of Learning Disabilities. 2: 223–229. doi:10.1177/002221946900200407.
  9. ^ Renick, Mari J.; Harter, Susan (1989). "Impact of social comparisons on the developing self-perceptions of learning disabled students". Journal of Educational Psychology. 81 (4): 631–638. doi:10.1037/0022-0663.81.4.631.
  10. ^ Steele, M.M. (2005). "April 30). Teaching Students With Learning Disabilities: Constructivism Or Behaviorism?". Current Issues in Education. 8 (10).
  11. ^ Thorson, Sue (1995). "Macbeth in the Resource Room: Students with Learning Disabilities Study Shakespeare". Journal of Learning Disabilities. 28: 575–581. doi:10.1177/002221949502800907.
  12. ^ Marzano, R.J., Pickering, D.J., & Pollock, J.E. (2001). Classroom instruction that works: Research-based strategies for increasing student achievement. Alexandria, VAL Association for Supervision and Curriculum Development
  13. ^ O'Connor, Peter D.; Stuck, Gary B.; Wyne, Marvin D. (1979). "Effects of a Short-Term Intervention Resource-Room Program On Task Orientation and Achievement". Journal of Special Education. 13: 375–385. doi:10.1177/002246697901300405.

Pautan luar[sunting | sunting sumber]