Gambaran budaya terhadap anjing

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari
Kajian Henry Bernard Chalon tentang seekor King Charles Spaniel.

Gambaran budaya terhadap anjing menganjur seawal 4500 SM semasa ilustrasi anjing digambarkan di dinding gua. Perwakilan anjing dalam seni menjadi lebih terhurai sebaik baka individual berubah ansur dan afiniti antara manusia dengan perhubungan anjing berkembang. Babak perburuan adalah popular pada Zaman Pertengahan dan Zaman Pembaharuan. Sebaik anjing menjadi lebih bela jinak, ia ditunjukkan sebagai haiwan teman, kerap dilukis duduk di atas pangkuan wanita. Potret anjing menjadi semakin popular pada abad ke-18 dan penubuhan The Kennel Club di United Kingdom pada 1873 dan American Kennel Club pada 1884 memperkenalkan piawaian baka atau 'gambar kata', yang menggalakkan kepopularan pemotretan anjing selanjutnya.

Sejarah awal[sunting | sunting sumber]

Dinding gua dan makam bertarikh kembali ke Zaman Perunggu mempunyai ilustrasi atau patung anjing. Ini secara amnya menggambarkan anjing yang digunakan untuk perburuan.[1] Mainan kanak-kanak dan seramik juga menggambarkan anjing.

Zaman pertengahan[sunting | sunting sumber]

Perincian anjing.
Perkahwinan Arnolfini (1434) oleh Jan van Eyck.

Secara amnya, anjing melambangkan kepercayaan dan kesetiaan.[2] Anjing, apabila disertakan dalam sebuah lukisan alergori, menggambarkan atribut kesetiaan yang dipersonifikasi.[3] Apabila dalam potret pasang yang sudah berkahwin, seekor anjing diletakkan di atas pangkuan seorang wanita atau di kakinya boleh mewakili kesetiaan perkahwinan. Sekiranya potret adalah tentang seorang janda, anjing boleh mewakilinya meneruskan kesetiaan terhadap ingatan tentang mendiang suaminya.[2]

Salah satu contoh anjing mewakili kesetiaan perkahwinan hadir dalam "Potret Arnolfini" oleh Jan van Eyck. Sebuah lukisan minyak di atas panel oak bertarikh 1434 oleh pelukis Belanda Awal Jan van Eyck, merupakan sebuah potret berganda panjang penuh kecil,[4] yang dipercayai mewakili saudagar dari Itali Giovanni di Nicolao Arnolfini dan mungkin isterinya,[5] mungkin di dalam rumah mereka di bandar raya Bruges di Flanders. Potret itu menggambarkan adegan perkahwinan, yang melibatkan sesetengah orang diundang, untuk menyaksikan upacara, dan mereka boleh dilihat pada cermin cembung di belakang, cermin melambangkan mata Tuhan. Pada masa itu orang tidak selalu berkahwin di dalam gereja, kerana dua saksi yang hadir adalah cukup untuk mengesahkan perkahwinan. Sebilangan lambang boleh dijumpai dalam gambar, buah, lambang kesuburan dan kekayaan, kasut ditanggalkan (ini ialah tempat suci untuk berdiri di atasnya), dan anjing. Buah oren yang secara bersahaja diletakkan di kiri ialah tanda kekayaan; buah itu adalah sangat mahal di Burgundy, dan mungkin merupakan salah satu item yang diurus niaga oleh Arnolfini. Anjing kecil itu melambangkan kesetiaan dalam ikonografi Zaman Pertengahan,[4] atau boleh dilihat sebagai lambang hawa nafsu, menandakan keinginan pasangan untuk mempunyai anak.[6] Tidak seperti pasangan itu, ia melihat keluar untuk menemui renungan pelihat.[7] Anjing itu boleh juga hanya merupakan anjing riba, hadiah daripada suami kepada isteri. Ramai wanita kaya di dalam seisi istana mempunyai anjing riba sebagai teman. Maka, anjing boleh mencerminkan kekayaan atau status sosial.[8] Semasa Zaman Pertengahan, imej anjing kerap diukir pada batu nisan untuk mewakili kesetiaan feudal atau kesetiaan perkahwinan si mati.[9]

Adegan perburuan[sunting | sunting sumber]

Pisanello (1395–1455), adegan perburuan dengan anjing.

Adegan perburuan ialah topik am dalam seni Zaman Pertengahan dan Zaman Pembaharuan. Perburuan dalam Zaman Pertengahan ialah sukan yang eksklusif kepada bangsawan dan perburuan ialah bahagian penting dalam etiket istana. Perburuan dianggap sebagai sukan, tetapi juga sebagai cara untuk menunjukkan keberanian, kebaikan kesatria semasa memburu mangsa berbahaya seperti babi hutan dan beruang. Beruang liar pada Zaman Pertengahan sudah pun diburu sehingga kepupusan di England. Sungguhpun pembelajinakan haiwan menjadi agak meluas dan selepas kemajuan pertanian, perburuan biasanya merupakan penyumbang ketara kepada bekalan makanan manusia. Perburuan juga memenuhi keperluan amali, pemastian makanan untuk meja kebangsawanan. Bangsawan meluangkan wang mereka untuk kawanan anjing pemburu yang dibiakbakakan secara khas adalah biasa juga. Gaston Phoebus (30 April 1331 – 1391) mengarang sebuah buku panduan dan ada beberapa dewangga dari masa yang menggambarkan adegan perburuan.[10] Anjing pemburu membolehkan manusia untuk mengejar dan membunuh mangsa yang tanpanya pemburuan adalah sangat sukar atau berbahaya. Sungguhpun kebangsawanan ialah pemburuan, pemburuan telah dilarang oleh paderi Gereja Katolik Rom. Lalu, Corpus Juris Canonici (C. ii, X, De cleric. venat.) mengatakan, "Kami melarang kepada semua hamba Tuhan perburuan dan ekspedisi melalui hutan dengan anjing pemburu; dan kami juga melarang meraka untuk membela helang sikap atau falkon." Majlis Lateran Keempat, dipegang di bawah Paus Innocent III, mendekrikan (kanun xv): "Kami memerintahkan larangan terhadap pemburuan atau penghelangan kepada semua paderi." Dekri Majlis Trent dikatakan dengan lebih sederhana: "Benarkan paderi berkecuali daripada pemburuan dan penghelangan haram" (Sess. XXIV, De reform., c. xii), yang kelihatan mengimplikasi bahawa bukan semua pemburuan adalah haram, dan pakar kanun secara amnya membuat pembezaan mengisytiharkan pemburuan bising (clamorosa) haram, tetapi bukan pemburuan senyap (quieta). Lalu, anjing pemburu jarang digambarkan menemani paderi.

Dalam heraldik[sunting | sunting sumber]

Jata komun Arreau, di Perancis.
Jata bandar Ebes, di Hungary.

Pada Zaman Pertengahan hujung dan Zaman Pembaharuan, heraldik menjadi disiplin yang sangat terkembang, dikawal selia oleh pegawai senjata profesional. Heraldik dari permulaan mempunyai kegunaan amali. Dalam pertarungan senjata jata dengan penglihatan adalah untuk pengenalpastian orang yang melibatkan penarung berperisai. Jata yang kemudian kekal popular dalam cara lain – tertera dalam lilin materi pada dokumen, diukir pada makam keluarga, dan diterbangkan sebagai kain rentang di rumah desa. Dari permulaan heraldik, jata telah dilaksanakan dalam pelbagai keragaman media, termasuk pada kertas, kayu lukisan, sulaman, enamel, kerja batu dan kaca berwarna. Untuk tujuan pengenalpastian cepat pada kesemua ini, heraldik hanya membezakan tujuh warna[11] dan tidak membuat pembezaan pada saiz persis atau penempatan caj pada medan.[12] Jata dan aksesori mereka digambarkan dalam jargon padat dipanggil blazon.[13] Gambaran teknikal ini untuk jata ialah piawaian yang terlekap pada apa-apa tafsiran seniman yang mungkin dibuat dalam gambaran jata tertentu. Karya pertama jurisprudens heraldik, De Insigniis et Armis, dikarang pada 1350-an oleh Bartolus de Saxoferrato, seorang profesor undang-undang di Universiti Padua.[14] Caj ialah mana-mana objek atau lembaga terletak pada perisai heraldik atau pada mana-mana objek lain komposisi perisai. Mana-mana objek dijumpai di alam semula jadi atau pada teknologi mungkin muncul sebagai caj heraldik pada perisai. Caj boleh merupakan haiwan, objek, atau bentuk geometri. Anjing daripada pelbagai jenis dan kadang-kadang baka tertentu, terjadi, dengan erti tertentu: keberanian, kewaspadaan, kesetiaan dan fideliti.[15]

Abad ke-16 dan ke-17[sunting | sunting sumber]

Semasa abad ke-16 dan ke-17, banyak anjing digambarkan dalam adegan perburuan, atau digambarkan mewakili status sosial, sebagai anjing riba, atau kadang-kadang sebagai sahabat peribadi. Ia mungkin juga digunakan sebagai lambang dalam lukisan. Ahli falsafah Yunani Diogenes (404-323 SM) digambarkan ditemani oleh anjing yang juga merupakan lambang falsafah "kinik"nya (Bahasa Yunani: "kynikos," keanjingan), yang menegaskan kewujudan cekin. Ahli falsafah Yunani ini duduk di dalam kediamannya, tab tembikar, - kadang-kadang juga digambarkan duduk di dalam sebuah tong, - di Metroon, Athens, menghidupkan lampu pada siang yang dengannya dia mahu pergi mencari orang jujur.

Abad ke-18[sunting | sunting sumber]

Tradisi penunjukan anjing dalam adegan perburuan diteruskan sehingga abad ke-18.[16]

Abad ke-19 dan ke-20[sunting | sunting sumber]

Menjelang era Victoria, tradisi yang sporting kekal tetapi selepas penubuhan The Kennel Club di United Kingdom pada 1873 dan American Kennel Club pada 1884 memperkenalkan piawaian baka atau 'gambar kata', potret anjing meningkat kepopularannya.[16] Ada perbezaan antara gaya penggambaran British dengan Eropah; William Secord, seorang pakar seni anjing sedunia,[17] menggambarkannya dengan menyatakan: "Seniman Belgium, Belanda, Flanders dan Jerman lebih dipengaruhi oleh realisme, menggambarkan anjing dengan cara kelihatannya, dengan tanah pada bulunya dan air liur dan perkara sebegitu. Anda melihat Alfred Stevens, orang Belgium, melukis anjing jalanan dan anjing yang menderita, yang di England tidak akan anda lihat. Gambaran British lebih diunggulkan. Mereka menghendakinya cantik.”[18]

Sezaman[sunting | sunting sumber]

Harga yang dicapai untuk seni anjing mengingkat pada 1980-an hingga 1990-an dan mula untuk mendapat kepopularan dalam lingkungan seni tertubuh lebih daripada pasaran antik. Pembeli secara amnya boleh dibahagikan kepada tiga kategori dominan: pemburu; pembiak baka dan pempamer anjing pedigri; dan pemilik haiwan teman.[19]

Pablo Picasso kerap menyertakan anjing temannya dalam lukisannya.[20] Yang terutamanya terkenal dan kerap ditonjolkan dalam karyanya ialah seekor dachshund, bernama Lump, yang sebenarnya dimiliki oleh David Douglas Duncan tetapi tinggal dengan Picasso.[21]

Galeri[sunting | sunting sumber]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. "Dog". Encyclopædia Britannica. http://library.eb.co.uk/eb/article-15457. Capaian 24 September 2013. 
  2. 2.0 2.1

    {{{1}}}


  3. Kleiner, Fred S. (2009). Gardner's Art through the Ages: The Western Perspective. Wadsworth Publishing Company. m/s. 402. 
  4. 4.0 4.1 Erwin Panofsky menerbitkan sebuah rencana bertajuk Potret 'Arnolfini' Jan van Eyck dalam The Burlington Magazine 1934
  5. Stockstad Cothren
  6. seperti yang telah dihujahkan oleh sejarawan seni Craig Harbison
  7. Harbison 1991, 33-34
  8. Harbison 1990, 270
  9. Keister, Douglas (2004). Stories in Stone: A Field Guide to Cemetery Symbolism and Iconography. Salt Lake City, Utah: Gibbs Smith. m/s. 72. 
  10. "Medieval and renaissance hunting". Muzium Victoria dan Albert. http://www.vam.ac.uk/content/articles/m/med-ren-hunting/. Capaian 24 September 2013. 
  11. Jack Carlson. A Humorous Guide to Heraldry. (Black Knight Books, Boston: 2005), 22
  12. David Williamson. Debrett's Guide to Heraldry and Regalia. (Headline Books, London: 1992), 24.
  13. Arthur Fox-Davies. A Complete Guide to Heraldry (Gramercy Books, New York: 1993), 99.
  14. Squibb, George. (Spring 1953). "The Law of Arms in England". The Coat of Arms II (15): 244.
  15. ~ Heraldry Symbols
  16. 16.0 16.1 "Victorian England". William Secord Gallery. http://www.dogpainting.com/info_detail.cfm?type=referance&info_name=VICTORIANENGLAND&index=2. Capaian 24 September 2013. 
  17. "William Secord Gallery". Ralph Lauren Media. Diarkibkan dari yang asal pada 23 November 2013. http://www.ralphlaurenhome.com/design/art_gallery_guide/william_secord.aspx. Capaian 23 November 2013. 
  18. "Dog Art: The Dog Has Been a Muse to Countless Artists and a Delight to Viewers". Art & Antiques. Diarkibkan dari yang asal pada 23 November 2013. http://www.artandantiquesmag.com/2012/02/dog-star/. Capaian 24 September 2013. 
  19. Silberman, Vanessa (Mei 2001). "Who Let the Dogs Out?". Art Business News 28 (5). http://www.questia.com/read/1G1-74628439/who-let-the-dogs-out. Capaian 24 September 2013. 
  20. "Dogs in art". Purina. http://www.petcentric.com/read/articles/dogs-in-art.aspx?articleid=e2548d41-256f-4ff7-be93-968b1d2f7aa8. Capaian 24 September 2013. 
  21. Coren, Stanley. "Picasso's Dogs". Modern Dog Magazine. http://moderndogmagazine.com/articles/picassos-dogs/20275. Capaian 23 November 2013.