Guna tanah

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Habitat dipecahkan oleh banyak jalan berhampiran Indiana Dunes National Lakeshore.

Guna tanah melibatkan pengurusan dan pengubahsuaian alam semula jadi atau padang gurun ke dalam persekitaran yang dibina seperti penempatan dan habitat semi semulajadi seperti ladang-ladang yang boleh dimakan, padang rumput, dan hutan yang diurus. Ia juga telah ditakrifkan sebagai "jumlah perkiraan, aktiviti, dan input yang dilakukan orang dalam jenis perlindungan tanah tertentu."[1]

Peraturan[sunting | sunting sumber]

Peta penggunaan tanah Eropah -penggunaan tanah utama bukan semulajadi termasuk ladang tanah pertanian (kuning) dan padang rumput (hijau muda).

Amalan penggunaan tanah berbeza jauh di seluruh dunia. Bahagian Pembangunan Air Pertubuhan Makanan dan Pertanian Pertubuhan Bangsa - bangsa Bersatu menerangkan bahawa "Penggunaan tanah merangkumi produk dan / atau faedah yang diperolehi daripada penggunaan tanah serta tindakan (aktiviti) pengurusan tanah yang dijalankan oleh manusia untuk menghasilkan produk dan manfaat tersebut. "[2] Pada awal 1990-an, kira-kira 13% daripada Bumi dianggap tanah pertanian, dengan 26% di padang rumput, 32% hutan dan hutan, dan 1.5% kawasan bandar.

Seperti yang ditulis oleh Albert Guttenberg (1959) bertahun-tahun yang lalu, "'Penggunaan tanah' adalah istilah utama dalam bahasa perancangan bandar."[3]Umumnya, bidang kuasa politik akan melaksanakan perancangan guna tanah dan mengawal selia penggunaan tanah dalam usaha untuk mengelakkan konflik penggunaan tanah . Pelan guna tanah dilaksanakan melalui pembahagian tanah dan penggunaan peraturan dan peraturan, seperti peraturan zon. Firma perunding pengurusan dan organisasi bukan kerajaan sering cuba untuk mempengaruhi peraturan ini sebelum ia dikodifikasikan.

Rujukan[sunting | sunting sumber]

Bacaan lanjut[sunting | sunting sumber]

Pautan luar[sunting | sunting sumber]