Indium(III) oksida

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Pergi ke navigasi Pergi ke carian
Indium(III) oksida
Kristallstruktur Indiumoxid.png
Nama
Nama lain
Indium trioksida, indium seskuioksida
Pengecam
Imej model 3D Jmol
ChemSpider
ECHA InfoCard 100.013.813
Sifat
In2O3
Jisim molar 277.64 g/mol
Rupa bentuk Hablur hijau kekuningan
Ketumpatan 7.179 g/cm3
Takat lebur 1,910 °C (3,470 °F; 2,180 K)
Tidak larut
Luang jalur ~3 eV (300 K)
−56.0·10−6 cm3/mol
Struktur
Struktur kristal Kubik, kumpulan ruang Ia3 No. 206, cI80, a = 1.0117(1) nm, Z = 16[1]
Bahaya
Pengelasan EU {{{value}}}
NFPA 704 (berlian api)
Kemudahbakaran kod 0: Tidak terbakar. Cth, airKesihatan kod 1: Pendedahan akan menyebabkan kerengsaan tetapi hanya kecederaan sisa kecil. Cth, turpentinKereaktifan kod 0: Biasanya stabil, walaupun di bawah keadaan pendedahan api, dan tidak reaktif dengan air. Cth, nitrogen cecairBahaya khas (putih): tiada kodNFPA 704 berlian 4 warna
0
1
0
Kecuali jika dinyatakan sebaliknya, data diberikan untuk bahan-bahan dalam keadaan piawainya (pada 25 °C [77 °F], 100 kPa).
 ☑Y pengesahan (apa yang perlu☑Y/X mark.svgN?)
Rujukan kotak info

Indium(III) oksida merujuk kepada sebatian kimia indium dengan sebatian kimia In2O3. Sebatian ini merupakan sebatian oksida amfoterik.

Penghasilan[sunting | sunting sumber]

Indium(III) oksida pukal boleh dihasilkan melalui pemanasan indium(III) hidroksida, nitrat, karbonat atau sulfat.[2]

Tindak balas[sunting | sunting sumber]

Pada 700 °C, indium(III) oksida bertukar kepada indium(I) oksida, In2O dan terurai pada 2000 °C. Sebatian ini larut dalam asid tetapi tidak dalam alkali.[2] Pada suhu tinggi, indium(III) oksida bertindak balas dengan ammonia untuk membentuk indium nitrida.[3]

Penggunaan[sunting | sunting sumber]

Dalam bidang elektronik, indium(III) oksida digunakan dalam semikonduktor sebagai semikonduktor jenis-n dan sebagai unsur perintang dalam litar bersepadu.[4]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Marezio, M. (1966). "Refinement of the crystal structure of In2O3 at two wavelengths". Acta Crystallographica. 20 (6): 723–728. doi:10.1107/S0365110X66001749.
  2. ^ a b Downs, Anthony John (1993). Chemistry of aluminium, gallium, indium, and thallium. Springer. ISBN 0-7514-0103-X.
  3. ^ Wiberg, Egon and Holleman, Arnold Frederick (2001) Inorganic Chemistry, Elsevier ISBN 0123526515
  4. ^ "In2O3 (Indium Oxide)". CeramicMaterials.info. Diarkibkan daripada yang asal pada 2008-06-30. Dicapai pada 2008-10-29.