Indium(III) oksida

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Indium(III) oksida
Kristallstruktur Lanthanoid-C-Typ.png
Nama
Nama lain
Indium trioksida, indium seskuioksida
Pengenalpasti
1312-43-2 Yes check.svgY
ChemSpider 133007 Yes check.svgY
Imej Jmol-3D Imej
PubChem 150905
Sifat
In2O3
Jisim molar 277.64 g/mol
Rupa bentuk Hablur hijau kekuningan
Ketumpatan 7.179 g/cm3
Takat lebur 1,910 °C (3,470 °F; 2,180 K)
Tidak larut
Luang jalur ~3 eV (300 K)
−56.0·10−6 cm3/mol
Struktur
Struktur kristal Kubik, kumpulan ruang Ia3 No. 206, cI80, a = 1.0117(1) nm, Z = 16[1]
Bahaya
Pengelasan EU Tidak tersenarai
NFPA 704
Kemudahbakaran kod 0: Tidak terbakar. Cth, airKesihatan kod 1: Pendedahan akan menyebabkan kerengsaan tetapi hanya kecederaan sisa kecil. Cth, turpentinKereaktifan kod 0: Biasanya stabil, walaupun di bawah keadaan pendedahan api, dan tidak reaktif dengan air. Cth, nitrogen cecairBahaya khas (putih): tiada kodNFPA 704 berlian 4 warna
0
1
0
Kecuali jika dinyatakan sebaliknya, data diberikan untuk bahan-bahan dalam keadaan piawainya (pada 25 °C [77 °F], 100 kPa).
 Yes check.svgY pengesahan (apa yang perluYes check.svgY/X mark.svgN?)
Rujukan kotak info

Indium(III) oksida merujuk kepada sebatian kimia indium dengan sebatian kimia In2O3. Sebatian ini merupakan sebatian oksida amfoterik.

Penghasilan[sunting | sunting sumber]

Indium(III) oksida pukal boleh dihasilkan melalui pemanasan indium(III) hidroksida, nitrat, karbonat atau sulfat.[2]

Tindak balas[sunting | sunting sumber]

Pada 700 °C, indium(III) oksida bertukar kepada indium(I) oksida, In2O dan terurai pada 2000 °C. Sebatian ini larut dalam asid tetapi tidak dalam alkali.[2] Pada suhu tinggi, indium(III) oksida bertindak balas dengan ammonia untuk membentuk indium nitrida.[3]

Penggunaan[sunting | sunting sumber]

Dalam bidang elektronik, indium(III) oksida digunakan dalam semikonduktor sebagai semikonduktor jenis-n dan sebagai unsur perintang dalam litar bersepadu.[4]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Marezio, M. (1966). "Refinement of the crystal structure of In2O3 at two wavelengths". Acta Crystallographica. 20 (6): 723–728. doi:10.1107/S0365110X66001749. 
  2. ^ a b Downs, Anthony John (1993). Chemistry of aluminium, gallium, indium, and thallium. Springer. ISBN 0-7514-0103-X. 
  3. ^ Wiberg, Egon and Holleman, Arnold Frederick (2001) Inorganic Chemistry, Elsevier ISBN 0123526515
  4. ^ "In2O3 (Indium Oxide)". CeramicMaterials.info. Diarkibkan daripada asal pada 2008-06-30. Dicapai 2008-10-29.