Kata ganti diri

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search

Dalam tatabahasa bahasa Melayu, kata ganti diri ialah kata yang digunakan untuk menggantikan kata nama orang.

Kata ganti diri pertama[sunting | sunting sumber]

Tunggal[sunting | sunting sumber]

  • aku—digunakan apabila bercakap dengan kawan biasa atau dengan Tuhan.
  • saya—digunakan apabila bercakap dengan seseorang yang baru dikenali atau dalam suasana rasmi.
  • hamba—digunakan pada diri sendiri pada zaman dahulu.
  • patik—digunakan oleh rakyat apabila bercakap dengan raja atau sultan.
  • beta—digunakan oleh raja atau sultan apabila bertitah kepada rakyat.

Jamak[sunting | sunting sumber]

  • kami—digunakan kepada diri orang yang berkata serta temannya apabila bercakap dengan orang kedua.
  • kita—digunakan kepada diri sendiri dan menyertakan diri orang kedua.

Kata ganti diri kedua[sunting | sunting sumber]

  • anda—digunakan untuk diri orang kedua apabila tidak berhadapan dengan kita.
  • awak—digunakan untuk diri orang kedua yang rapat hubungannya dengan kita.
  • engkau—digunakan untuk diri orang kedua yang rapat hubungannya dengan kita dan dengan Tuhan juga.
  • tuanku—digunakan apabila bercakap dengan sultan dan raja.
  • kalian—digunakan untuk beberapa orang yang diajak bercakap.
  • kamu—digunakan untuk diri orang kedua yang rapat hubungannya dengan kita.

Kata ganti diri ketiga[sunting | sunting sumber]

Tunggal[sunting | sunting sumber]

  • Baginda—digunakan untuk raja, sultan, atau nabi.
  • beliau—digunakan untuk tokoh dan orang yang kita hormati, misalnya ibu bapa, guru, dan pemimpin.
  • dia dan ia—digunakan untuk orang yang umum seperti orang biasa dan rakan.

Jamak[sunting | sunting sumber]

  • mereka—digunakan untuk orang yang bilangannya lebih daripada seorang.

Rujukan[sunting | sunting sumber]