Kazoku

Kazoku (華族^?, "Keturunan mulia/luhur", AFA: [ka̠zo̞kɯ̟]) ialah golongan bangsawan warisan Empayar Jepun yang wujud antara tahun 1869 hingga 1947. Golongan ini dibentuk melalui penggabungan tuan-tuan feudal (daimyō) dan bangsawan istana (kuge) ke dalam satu sistem tunggal yang dimodelkan berdasarkan sistem bangsawan British. Pegawai tentera yang terkemuka, ahli politik dan cendekiawan turut sekali-sekala dianugerahkan status bangsawan sebagai "bangsawan baharu" (新華族, shin kazoku), sehingga kekalahan Jepun dalam Perang Dunia Kedua pada tahun 1945.^[1]^[2] Sistem ini dimansuhkan melalui Perlembagaan 1947, yang melarang sebarang bentuk aristokrasi, namun keturunan kazoku masih membentuk teras golongan atasan tradisional dalam masyarakat Jepun, berbeza daripada golongan orang kaya baharu (nouveau riche).^[3]

Istilah kazoku (華族) tidak boleh dikelirukan dengan kazoku (家族), yang disebut dengan sebutan yang sama dalam bahasa Jepun tetapi ditulis menggunakan aksara kanji pertama yang berbeza, dan membawa maksud "keluarga terdekat".

Asal usul

Selepas Pemulihan Meiji pada tahun 1868, bangsawan istana kuno Kyoto, iaitu kuge (公家), memperoleh kembali sebahagian daripada kedudukan yang telah hilang. Beberapa tokoh kuge, seperti Iwakura Tomomi dan Nakayama Tadayasu, memainkan peranan penting dalam kejatuhan keshogunan Tokugawa,^[4] dan kerajaan Meiji pada peringkat awal melantik golongan kuge untuk mengetuai kesemua tujuh jabatan pentadbiran yang baharu ditubuhkan.

Golongan oligarki Meiji sebagai sebahagian daripada usaha pembaharuan berorientasikan Barat, telah menggabungkan kuge dengan bekas daimyō (大名, tuan feudal) ke dalam satu kelas aristokrasi yang diperluas pada 25 Julai 1869, bagi mengiktiraf bahawa kuge dan bekas daimyō merupakan satu kelas sosial yang berbeza daripada kelas sosial lain yang ditetapkan, iaitu shizoku (士族, bekas samurai) dan heimin (平民, rakyat biasa). Namun demikian, mereka kehilangan keistimewaan wilayah masing-masing.^[1] Itō Hirobumi, salah seorang pengarang utama Perlembagaan Meiji, berhasrat agar bangsawan kazoku yang baharu ini berfungsi sebagai benteng politik dan sosial bagi maharaja yang "dipulihkan" serta institusi empayar Jepun. Pada ketika itu, kuge (142 keluarga) dan bekas daimyō (285 keluarga) membentuk satu kumpulan berjumlah 427 keluarga.

Pada peringkat awal, semua ahli kazoku yang tidak memegang jawatan rasmi kerajaan di wilayah-wilayah diwajibkan menetap di Tokyo. Menjelang akhir tahun 1869, satu sistem pencen telah diperkenalkan, yang secara beransur-ansur menggantikan peranan kazoku sebagai gabenor wilayah dan pemimpin kerajaan. Elaun yang dijanjikan oleh kerajaan akhirnya digantikan dengan bon kerajaan.

Perkembangan

Pada tahun 1884, sistem kazoku telah disusun semula dengan menggantikan gelaran feudal lama kepada lima gelaran bangsawan moden,^[1] iaitu putera (setara duke Eropah), marquis, count (setara earl), viscount dan baron. Pembahagian pangkat bagi keluarga kuge ditentukan berdasarkan kedudukan tertinggi yang pernah dipegang oleh nenek moyang mereka di istana empayar. Lima keluarga pemangku pemerintahan (go-sekke) daripada puak Fujiwara secara automatik dianugerahkan gelaran putera, manakala keluarga kuge peringkat kedua menjadi marquis, peringkat ketiga count, dan peringkat bawahan kebanyakannya viscount, dengan beberapa pengecualian.

Pelantikan ke pangkat tertinggi, khususnya putera dan marquis, juga digunakan sebagai ganjaran kepada keluarga kuge yang memainkan peranan penting dalam Pemulihan Meiji, mempunyai hubungan rapat dengan keluarga diraja, atau memberi sumbangan besar dalam urusan negara. Antara contoh penting ialah penganugerahan gelaran kepada keluarga Sanjo, Iwakura dan Nakayama, serta bekas keluarga diraja Ryukyu (Okinawa). Selepas pengilhakan Empayar Korea pada tahun 1910, keluarga diraja Yi dimasukkan ke dalam sistem bangsawan Jepun, dan beberapa putera Korea turut dianugerahkan gelaran bangsawan Jepun.

Bagi bekas daimyō, pembahagian pangkat kazoku (kecuali puak Tokugawa) ditentukan berdasarkan hasil padi tahunan (koku). Daimyō dengan hasil tertinggi dianugerahkan gelaran marquis, diikuti count dan viscount. Ketua puak Tokugawa, Tokugawa Iesato dianugerahkan gelaran putera, manakala cabang-cabang utama dan sekunder puak tersebut menerima gelaran lebih rendah mengikut hierarki masing-masing. Beberapa bekas shōgun dan pemimpin Tokugawa kemudiannya turut dinaikkan ke pangkat putera.

Sebahagian besar puak daimyō yang menyokong pihak empayar semasa Perang Boshin dan Pemulihan Meiji, seperti Mōri (Domain Choshu), Shimazu (Domain Satsuma) dan Yamauchi (Domain Tosa), menerima gelaran tinggi dalam sistem kazoku. Sebaliknya, puak yang menentang empayar, seperti cabang utama puak Date, hanya dianugerahkan gelaran lebih rendah, mencerminkan pertimbangan politik dalam sistem tersebut. Ramai tokoh utama Pemulihan Meiji dan waris mereka, termasuk Itō Hirobumi, Yamagata Aritomo, Ōkubo Toshimichi, Kido Takayoshi dan Saigō Takamori, telah dinaikkan ke dalam golongan bangsawan sebagai pengiktirafan terhadap jasa mereka.

Pewaris dan bilangan

Seperti dalam sistem bangsawan British, hanya pemegang gelaran dan pasangannya diiktiraf sebagai ahli kazoku. Pemegang dua pangkat tertinggi, iaitu putera dan marquis, secara automatik menjadi ahli Dewan Bangsawan dalam Diet Jepun, manakala count, viscount dan baron memilih sehingga 150 orang wakil daripada kalangan mereka untuk menduduki dewan tersebut.

Melalui Akta Bangsawan 7 Julai 1884, yang dipelopori oleh Itō Hirobumi, kerajaan Meiji memperluaskan sistem kazoku dengan menganugerahkan status bangsawan kepada individu yang berjasa besar kepada negara.^[1] Sistem ini dibahagikan kepada lima peringkat, berasaskan model bangsawan British, tetapi menggunakan gelaran yang berasal daripada tradisi bangsawan Cina. Gelaran dan elaun kebiasaannya diwarisi mengikut prinsip anak sulung, namun adat Jepun membenarkan anak tidak sah taraf serta anak angkat mewarisi gelaran bagi memastikan kesinambungan keturunan bangsawan.

Pada peringkat awal, terdapat 509 orang bangsawan,^[5] dan jumlah ini meningkat melalui pelantikan baharu dan kenaikan pangkat sehingga mencapai kemuncak lebih 1,000 keluarga pada tahun 1944. Perlembagaan Jepun 1947 telah memansuhkan sistem kazoku dan menamatkan penggunaan semua gelaran bangsawan di luar keluarga diraja terdekat. Walaupun demikian, ramai keturunan kazoku masih memainkan peranan penting dalam masyarakat dan industri Jepun selepas perang.^[1]^[6]

Kazoku Kaikan (華族会館), atau Kelab Bangsawan, merupakan persatuan golongan bangsawan tinggi dan pada asalnya beribu pejabat di bangunan Rokumeikan. Selepas tahun 1947, ia dinamakan semula sebagai Kasumi Kaikan (霞会館) dan kini terletak di Kasumigaseki.^[7]

Gaya hidup

Walaupun keluarga kazoku dijangka hidup sejajar dengan taraf bangsawan mereka, tahap kehidupan sebenar berbeza-beza antara satu keluarga dengan yang lain. Keluarga kuge yang telah lama kehilangan pengaruh politik sejak kelas samurai menjadi pemerintah de facto pada abad ke-11, umumnya berada dalam keadaan ekonomi yang lebih lemah berbanding keluarga daimyō. Golongan Nara kazoku yang terdiri daripada 26 keluarga sami dari Kōfuku-ji dan berasal daripada keturunan kuge, dianggap antara yang termiskin dan menerima elaun tambahan bagi menampung kehidupan mereka.^[8] Satu tinjauan pada tahun 1915 mendapati bahawa sebuah keluarga kazoku mempunyai purata 13 orang pembantu, manakala keluarga bangsawan tertinggi memiliki ratusan orang pembantu.^[9]

Kebanyakan pewaris kazoku yang dibesarkan di Jepun menerima pendidikan rendah dan menengah di Gakushūin, sebelum melanjutkan pengajian ke institusi seperti Universiti Tokyo atau akademi tentera dan laut. Sebahagian kecil memilih untuk belajar di luar negara, terutama di Britain. Selepas tamat pengajian, mereka menceburi pelbagai bidang kerjaya termasuk sebagai ahli politik, diplomat dan sarjana, walaupun terdapat segelintir yang memilih laluan kerjaya yang luar biasa atau kontroversial.

Dalam aspek perkahwinan, golongan kazoku lazimnya berkahwin sesama kelas mereka. Undang-undang Rumah Tangga Diraja 1889 melarang putera diraja berkahwin dengan orang kebanyakan, sekali gus mengehadkan pilihan pasangan kepada puteri diraja dan anak perempuan keluarga kazoku. Beberapa wanita kazoku kemudiannya berkahwin masuk ke dalam keluarga diraja Jepun, sekali gus mengukuhkan hubungan antara bangsawan dan institusi empayar.

Catatan

^ ^a ^b ^c ^d ^e "Kazoku - Japanese nobility". Encyclopaedia Britannica. Dec 21, 2016. Diarkibkan daripada yang asal pada October 19, 2020. Dicapai pada October 16, 2020.
^ 日本国語大辞典, デジタル大辞泉,精選版. "新華族(シンカゾク)とは？意味や使い方". コトバンク (dalam bahasa Jepun). Dicapai pada 2024-04-27.
^ "THE LAST RETREAT OF JAPAN'S NOBILITY - The Washington Post". The Washington Post. 2019-05-09. Diarkibkan daripada yang asal pada 2019-05-09. Dicapai pada 2024-04-27.
^ Peter Francis Kornicki (1998). The emergence of the Meiji state.
^ Jansen, The Making of Modern Japan
^ Lebra, Above the Clouds: Status Culture of the Modern Japanese Nobility.
^ Jordan, Mary (May 21, 1997). "The Last Retreat of Japan's Nobility". Washington Post. Diarkibkan daripada yang asal pada May 9, 2019. Dicapai pada June 29, 2020 – melalui www.washingtonpost.com.
^ 刑部芳則. "幕末・維新の青年群像 (第 3 回) 奈良華族の苦しい立場." 青少年問題 60.春季 (2013): 52-57.
^ 小田部雄次『華族近代日本貴族の虚像と実像』中央公論新社〈中公新書1836〉、2006年（平成18年）ISBN 978-4121018366, p. 65.

Pautan luar

Some Information on Nobility, Peerage and Ranks in Ancient and Meiji Japan—Information on Japanese nobility with additional sources

[britannica-1] "Kazoku - Japanese nobility". Encyclopaedia Britannica. Dec 21, 2016. Diarkibkan daripada yang asal pada October 19, 2020. Dicapai pada October 16, 2020.

[2] 日本国語大辞典, デジタル大辞泉,精選版. "新華族(シンカゾク)とは？意味や使い方". コトバンク (dalam bahasa Jepun). Dicapai pada 2024-04-27.

[3] "THE LAST RETREAT OF JAPAN'S NOBILITY - The Washington Post". The Washington Post. 2019-05-09. Diarkibkan daripada yang asal pada 2019-05-09. Dicapai pada 2024-04-27.

[4] Peter Francis Kornicki (1998). The emergence of the Meiji state.

[5] Jansen, The Making of Modern Japan

[6] Lebra, Above the Clouds: Status Culture of the Modern Japanese Nobility.

[7] Jordan, Mary (May 21, 1997). "The Last Retreat of Japan's Nobility". Washington Post. Diarkibkan daripada yang asal pada May 9, 2019. Dicapai pada June 29, 2020 – melalui www.washingtonpost.com.

[8] 刑部芳則. "幕末・維新の青年群像 (第 3 回) 奈良華族の苦しい立場." 青少年問題 60.春季 (2013): 52-57.

[9] 小田部雄次『華族近代日本貴族の虚像と実像』中央公論新社〈中公新書1836〉、2006年（平成18年）ISBN 978-4121018366, p. 65.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]