Pergi ke kandungan

Konvensyen Seneca Falls

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Penandatangan-penandatangan Deklarasi Sentimen di Air Terjun Seneca mengikut urutan: Lucretia Coffin Mott berada di bahagian atas senarai
Meja teh mahogani ini digunakan pada 16 Julai 1848, untuk mengarang kebanyakan draf pertama Deklarasi Sentimen.

Konvensyen Seneca Falls merupakan konvensyen hak wanita yang pertama.[1]Ia mengiklankan dirinya sebagai "konvensyen untuk membincangkan keadaan sosial, sivil, dan agama serta hak wanita".[2][3] Diadakan di Kapel Wesleyan di bandar Seneca Falls, New York, ia berlangsung selama dua hari pada 19–20 Julai 1848. Menarik perhatian meluas, ia tidak lama kemudian diikuti oleh konvensyen hak wanita lain, termasuk Konvensyen Hak Wanita Rochester di Rochester, New York, dua minggu kemudian. Pada tahun 1850 yang pertama dalam siri Konvensyen Hak Wanita Kebangsaan tahunan bertemu di Worcester, Massachusetts.

Quaker wanita tempatan di kawasan itu menganjurkan pertemuan itu bersama-sama dengan Elizabeth Cady Stanton, yang bukan Quaker. Mereka merancang acara itu semasa lawatan ke kawasan itu oleh Lucretia Mott yang berpangkalan di Philadelphia. Mott, seorang Quaker, terkenal dengan kebolehan berpidatonya, yang jarang berlaku untuk wanita bukan Quaker semasa era di mana wanita sering tidak dibenarkan bercakap di khalayak ramai.

Mesyuarat itu terdiri daripada enam sesi termasuk syarahan undang-undang, pembentangan lucu, dan pelbagai perbincangan mengenai peranan wanita dalam masyarakat. Stanton dan wanita Quaker membentangkan dua dokumen yang disediakan, Deklarasi Sentimen dan senarai resolusi yang disertakan, untuk dibahaskan dan diubah suai sebelum dikemukakan untuk ditandatangani. Perdebatan hangat timbul mengenai hak wanita untuk mengundi, dengan ramai - termasuk Mott - menggesa penyingkiran konsep ini, tetapi Frederick Douglass, yang merupakan satu-satunya peserta Afrika Amerika konvensyen itu, berhujah dengan fasih untuk kemasukannya, dan resolusi hak mengundi dikekalkan. Tepat 100 daripada kira-kira 300 hadirin menandatangani dokumen itu, kebanyakannya wanita.

Konvensyen itu dilihat oleh beberapa orang sezamannya, termasuk penceramah yang diketengahkan Mott, sebagai satu langkah penting di kalangan ramai yang lain dalam usaha berterusan oleh wanita untuk mendapatkan bahagian yang lebih besar daripada hak sosial, sivil dan moral,[4]manakala ia dilihat oleh orang lain sebagai permulaan revolusioner kepada perjuangan oleh wanita untuk persamaan sepenuhnya dengan lelaki. Stanton menganggap Konvensyen Seneca Falls sebagai permulaan pergerakan hak wanita, pendapat yang dikumandangkan dalam History of Woman Suffrage, yang ditulis bersama oleh Stanton.[4]

Pengisytiharan Sentimen konvensyen itu menjadi "faktor tunggal yang paling penting dalam menyebarkan berita tentang pergerakan hak wanita di seluruh negara pada tahun 1848 dan ke masa hadapan", menurut Judith Wellman, ahli sejarah konvensyen itu.[5] Pada masa Konvensyen Hak Wanita Kebangsaan 1851, isu hak wanita untuk mengundi telah menjadi prinsip utama pergerakan hak wanita Amerika Syarikat.[6] Konvensyen ini menjadi acara tahunan sehingga meletusnya Perang Saudara Amerika pada tahun 1861.

Latar belakang

[sunting | sunting sumber]

Gerakan reformasi

[sunting | sunting sumber]

Dalam dekad sebelum 1848, sebilangan kecil wanita mula menolak sekatan yang dikenakan ke atas mereka oleh masyarakat. Beberapa lelaki membantu dalam usaha ini. Pada tahun 1831, Pendeta Charles Grandison Finney mula membenarkan wanita berdoa dengan kuat dalam perhimpunan lelaki dan wanita.[7] The Second Great Awakening telah mencabar peranan tradisional wanita dalam agama. Mengimbas kembali era pada tahun 1870, Paulina Wright Davis menetapkan keputusan Finney sebagai permulaan gerakan pembaharuan wanita Amerika.[7]

Wanita dalam pemansuhan perhambaan

[sunting | sunting sumber]

Bermula pada tahun 1832, pemansuhan dan wartawan William Lloyd Garrison menganjurkan persatuan anti-perhambaan yang menggalakkan penyertaan penuh wanita. Idea Garrison tidak dialu-alukan oleh majoriti pemansuhan lain, dan mereka yang tidak mahu memasukkan wanita berpecah daripadanya untuk membentuk masyarakat pemansuhan lain.

Beberapa wanita mula mendapat kemasyhuran sebagai penulis dan penceramah mengenai subjek pemansuhan. Pada tahun 1830-an, Lydia Maria Child menulis untuk menggalakkan wanita menulis wasiat,[8] dan Frances Wright menulis buku mengenai hak wanita dan pembaharuan sosial. Saudara perempuan Grimké menerbitkan pandangan mereka terhadap perhambaan pada akhir 1830-an, dan mereka mula bercakap kepada perhimpunan campuran lelaki dan wanita untuk Persatuan Anti-Perhambaan Garrison, seperti yang dilakukan oleh Abby Kelley. Walaupun wanita-wanita ini berceramah terutamanya tentang kejahatan perhambaan, hakikat bahawa seorang wanita bercakap di khalayak ramai adalah pendirian yang patut diberi perhatian untuk memperjuangkan hak wanita. Ernestine Rose mula memberi syarahan pada tahun 1836 kepada kumpulan wanita mengenai subjek "Sains Kerajaan" yang merangkumi pemberian hak wanita.[9]

James dan Lucretia Mott

Pada tahun 1840, atas desakan Garrison dan Wendell Phillips, Lucretia Coffin Mott dan Elizabeth Cady Stanton mengembara bersama suami mereka dan sedozen pemansuhan lelaki dan wanita Amerika yang lain ke London untuk Konvensyen Anti-Perhambaan Dunia yang pertama, dengan jangkaan bahawa usul itu meletakkan dikemukakan oleh Phillips untuk memasukkan penyertaan wanita dalam konvensyen itu akan menjadi kontroversi. Di London, cadangan itu ditolak selepas sehari penuh perbahasan; wanita dibenarkan mendengar dari galeri tetapi tidak dibenarkan bercakap atau mengundi. Mott dan Stanton menjadi kawan di London dan dalam pelayaran pulang dan bersama-sama merancang untuk menganjurkan konvensyen mereka sendiri untuk meneruskan perjuangan hak wanita, berasingan daripada kebimbangan pemansuhan. Pada tahun 1842 Thomas M'Clintock dan isterinya Mary Ann menjadi ahli pengasas Persatuan Anti-Perhambaan New York Barat dan membantu menulis perlembagaannya. Apabila dia berpindah ke Rochester pada tahun 1847, Frederick Douglass menyertai Amy dan Isaac Post dan M'Clintocks dalam bab Persatuan Anti-Perhambaan Amerika yang berpangkalan di Rochester ini.[10]

Hak wanita

[sunting | sunting sumber]

Pada tahun 1839 di Boston, Margaret Fuller mula menganjurkan perbualan, sama seperti salun Perancis, di kalangan wanita yang berminat untuk membincangkan "soalan hebat" yang dihadapi seks mereka.[11] Sophia Ripley adalah salah seorang peserta. Pada tahun 1843, Fuller menerbitkan The Great Lawsuit, meminta wanita untuk mendakwa diri mereka bergantung pada diri sendiri.[12]

Pada tahun 1840-an, wanita di Amerika berusaha untuk mengawal kehidupan mereka yang lebih besar. Suami dan bapa mengarahkan kehidupan wanita, dan banyak pintu tertutup untuk penyertaan wanita.[13] Statut negeri dan undang-undang umum melarang wanita daripada mewarisi harta, menandatangani kontrak, berkhidmat sebagai juri dan mengundi dalam pilihan raya. Prospek wanita dalam pekerjaan adalah samar-samar: mereka boleh mengharapkan hanya mendapat sedikit pekerjaan berkaitan perkhidmatan dan dibayar kira-kira separuh daripada gaji lelaki untuk kerja yang sama.[13] Di Massachusetts, Brook Farm diasaskan oleh Sophia Ripley dan suaminya George Ripley pada tahun 1841 sebagai percubaan untuk mencari jalan di mana lelaki dan wanita boleh bekerjasama, dengan wanita menerima pampasan yang sama seperti lelaki. Percubaan gagal.[14]

Pada musim luruh tahun 1841, Elizabeth Cady Stanton memberikan ucapan awam pertamanya, mengenai subjek pergerakan Temperance, di hadapan 100 wanita di Seneca Falls. Dia menulis kepada rakannya Elizabeth J. Neal bahawa dia membuat penonton dan dirinya menangis, berkata "Saya menyelitkan ke dalam ucapan saya dos Homeopati hak wanita, kerana saya menjaga dengan baik dalam banyak perbualan peribadi."[15]

Lucretia Mott bertemu dengan Elizabeth Cady Stanton di Boston pada tahun 1842, dan membincangkan sekali lagi kemungkinan konvensyen hak wanita.[10] Mereka bercakap sekali lagi pada tahun 1847, sebelum Stanton berpindah dari Boston ke Air Terjun Seneca.[16]

Kumpulan wanita yang diketuai oleh Lucretia Mott dan Paulina Wright Davis mengadakan mesyuarat awam di Philadelphia bermula pada tahun 1846.[7] Sekumpulan besar pemansuhan yang mesra hak wanita bermula pada tahun 1847 untuk membincangkan kemungkinan mengadakan konvensyen yang menumpukan sepenuhnya kepada hak wanita.[7] Pada Oktober 1847, Lucy Stone memberikan ucapan awam pertamanya mengenai subjek hak wanita, bertajuk The Province of Women, di gereja abangnya Bowman Stone di Gardner, Massachusetts.[17]

Pada bulan Mac 1848, Garrison, Motts, Abby Kelley Foster, Stephen Symonds Foster dan lain-lain menganjurkan mesyuarat Anti-Sabat di Boston, untuk berusaha ke arah penghapusan undang-undang yang hanya terpakai pada hari Ahad, dan untuk mendapatkan lebih banyak masa untuk pekerja itu daripada bekerja keras daripada hanya satu hari rehat seminggu. Lucretia Mott dan dua wanita lain aktif dalam jawatankuasa eksekutif,[18]dan Mott bercakap kepada himpunan itu. Lucretia Mott menimbulkan persoalan tentang kesahihan mengikuti tradisi agama dan sosial secara membuta tuli.[19]

Keuntungan politik

[sunting | sunting sumber]

Pada 7 April 1848, sebagai tindak balas kepada petisyen warganegara, Dewan Undangan Negeri New York meluluskan Akta Harta Wanita Berkahwin, memberikan wanita hak untuk mengekalkan harta yang mereka bawa ke dalam perkahwinan, serta harta yang mereka peroleh semasa perkahwinan. Pemiutang tidak boleh merampas harta isteri untuk membayar hutang suami.[20]Menjelang kelulusan undang-undang ini, pada tahun 1846, penyokong mengeluarkan risalah, mungkin dikarang oleh Hakim John Fine,[21] yang bergantung pada kebiasaan pembacanya dengan Deklarasi Kemerdekaan Amerika Syarikat untuk menuntut "Bahawa semua dicipta bebas dan sama ...",[21] dan bahawa idea ini harus digunakan sama rata kepada jantina. "Wanita, dan juga lelaki, berhak untuk menikmati sepenuhnya berkat praktikalnya".[21] Sekumpulan 44 wanita yang sudah berkahwin di barat New York menulis kepada Perhimpunan pada Mac 1848, dengan mengatakan "Deklarasi Kemerdekaan anda mengisytiharkan, bahawa kerajaan memperoleh kuasa adil mereka daripada persetujuan pihak yang ditadbir. Dan kerana wanita tidak pernah bersetuju, telah diwakili dalam , atau diiktiraf oleh kerajaan ini, adalah jelas bahawa dalam keadilan tiada kesetiaan boleh dituntut daripada mereka ... Petisyen kami yang banyak dan tahunan untuk objek yang paling diingini ini telah diabaikan, kami kini meminta badan agung anda, untuk menghapuskan semua undang-undang yang memegang wanita yang sudah berkahwin lebih bertanggungjawab atas perbuatan mereka daripada bayi, orang bodoh, dan orang gila."[21]

New York, bagaimanapun, bukanlah perintis dalam kes ini. Sudah, pada Februari 1839, Mississippi telah menggubal Akta Harta Wanita Berkahwinnya sendiri, undang-undang negeri pertama di mana-mana untuk membenarkan wanita yang sudah berkahwin untuk memiliki dan mentadbir harta secara bebas, statut yang telah diperluaskan pada 1846, 1857, 1868, 1880, dan 1890.[22] Perhimpunan Agung di Pennsylvania meluluskan undang-undang harta wanita yang berkahwin serupa beberapa minggu selepas New York, yang telah diperjuangkan oleh Lucretia Mott dan yang lain. Undang-undang negeri yang progresif ini dilihat oleh wanita Amerika sebagai tanda harapan baru untuk hak wanita.[20]

Pada 2 Jun 1848, di Rochester, New York, Gerrit Smith telah dicalonkan sebagai calon presiden Parti Liberty.[23] Smith ialah sepupu pertama Elizabeth Cady Stanton, dan kedua-duanya suka berdebat dan membincangkan isu politik dan sosial antara satu sama lain setiap kali dia datang melawat.[23] Pada Konvensyen Kebebasan Kebangsaan, yang diadakan pada 14–15 Jun di Buffalo, New York, Smith memberikan ucapan utama,[24] termasuk dalam ucapannya tuntutan untuk "undi sejagat dalam erti kata yang luas, wanita dan juga lelaki berhak untuk mengundi."[23] Perwakilan meluluskan petikan dalam platform parti mereka yang menangani undian untuk wanita: "Di sini, mahupun di mana-mana bahagian dunia lain, hak hak mengundi tidak dibenarkan melangkaui salah satu jantina. Pengecualian sejagat wanita ini ... berpendapat , secara konklusif, bahawa, belum lagi, ada satu negara yang setakat ini muncul dari kebiadaban, dan setakat ini boleh dikatakan Kristian, untuk membenarkan wanita naik ke satu peringkat keluarga manusia."[23] Pada konvensyen ini, lima undian telah diletakkan untuk meminta Lucretia Mott menjadi naib presiden Smith—kali pertama di Amerika Syarikat seorang wanita dicadangkan untuk jawatan eksekutif persekutuan.[23]

Pengaruh Quaker

[sunting | sunting sumber]

Ramai ahli Persatuan Keagamaan Rakan, yang dikenali sebagai Quaker, menetap di barat negeri New York, berhampiran Air Terjun Seneca. Cawangan yang sangat progresif tinggal di dalam dan sekitar Waterloo di Seneca County, New York. Quaker ini berusaha untuk hubungan perkahwinan di mana lelaki dan wanita bekerja dan hidup dalam kesaksamaan.[13]

M'Clintocks datang ke Waterloo daripada komuniti Quaker di Philadelphia. Mereka menyewa harta daripada Richard P. Hunt, seorang Quaker dan ahli perniagaan yang kaya.[13] Keluarga M'Clintock dan Hunt menentang perhambaan; kedua-duanya mengambil bahagian dalam pergerakan hasil percuma, dan rumah mereka berfungsi sebagai stesen di Kereta Api Bawah Tanah.[13]

Walaupun Rakan wanita telah sejak tahun 1660-an berkhutbah, menulis dan memimpin secara terbuka, dan pegangan Quaker tradisional berpendapat bahawa lelaki dan wanita adalah sama, wanita Quaker bertemu secara berasingan daripada lelaki untuk mempertimbangkan dan memutuskan perniagaan jemaah. Menjelang 1840-an, beberapa Quaker Hicksite bertekad untuk membawa wanita dan lelaki bersama-sama dalam mesyuarat perniagaan mereka sebagai ekspresi kesaksamaan rohani mereka.[13] Pada Jun 1848, kira-kira 200 Hicksites, termasuk Hunts dan M'Clintocks, membentuk kumpulan Quaker yang lebih radikal, yang dikenali sebagai Pertemuan Tahunan Rakan Jemaah, atau Rakan Progresif. Kawan Progresif bertujuan untuk meningkatkan lagi pengaruh wanita dalam urusan akidah. Mereka memperkenalkan mesyuarat perniagaan bersama lelaki dan wanita, memberikan wanita suara yang sama.[13]

Perancangan

[sunting | sunting sumber]

Lucretia dan James Mott melawat New York tengah dan barat pada musim panas 1848 atas beberapa sebab. Mereka melawat Reservasi Cattaraugus Negara Seneca, yang ketika itu merupakan sebahagian daripada Konfederasi Iroquois; wanita dari negara itu diketahui menikmati kedudukan yang kuat. Motts juga melawat bekas hamba yang tinggal di wilayah Ontario, Kanada. Mott hadir pada mesyuarat di mana Rakan Progresif meninggalkan Hicksite Quakers. Mereka juga melawat kakak Lucretia, Martha Coffin Wright di Auburn, NY, tempat Mott berkhutbah kepada banduan di Penjara Negeri Auburn. Kemahiran dan kemasyhurannya sebagai pemidato menarik orang ramai ke mana sahaja dia pergi.[25]

Pengumuman

[sunting | sunting sumber]

Selepas penyembahan Quaker pada hari Ahad 9 Julai 1848, Lucretia Coffin Mott menyertai Mary Ann M'Clintock, Martha Coffin Wright (kakak Mott yang cerdik, hamil beberapa bulan),[26] Elizabeth Cady Stanton dan Jane Hunt untuk minum teh di rumah Hunt di Waterloo. Dua anak perempuan sulung M'Clintock, Elizabeth dan Mary Ann Jr. mungkin telah menemani ibu mereka.[27] Jane Hunt telah melahirkan dua minggu lebih awal, dan sedang menjaga bayi itu di rumah. Sambil minum teh, Stanton, satu-satunya bukan Quaker yang hadir, melepaskan kekecewaan yang terpendam seumur hidup, "ketidakpuasan hati yang terkumpul lama"[28] tentang tempat tunduk wanita dalam masyarakat. Lima wanita itu memutuskan untuk mengadakan konvensyen hak wanita dalam masa terdekat, sementara Motts masih berada di kawasan itu,[2] dan membuat pengumuman untuk dijalankan di Seneca County Courier. Pengumuman itu bermula dengan kata-kata ini: "KONVENSYEN HAK WANITA.—Konvensyen untuk membincangkan keadaan sosial, sivil dan agama serta hak wanita".[2]Notis itu menyatakan bahawa hanya wanita dijemput ke mesyuarat hari pertama pada 19 Julai, tetapi wanita dan lelaki boleh hadir pada hari kedua untuk mendengar Lucretia Mott bercakap, antara lain.[2] Pada 11 Julai, pengumuman pertama kali muncul, memberikan pembaca notis lapan hari sahaja sehingga hari pertama konvensyen.[29] Kertas lain seperti Douglass's North Star mengambil notis itu, mencetaknya pada 14 Julai.[2] Tempat pertemuan itu ialah Kapel Wesleyan Methodist[30]di Seneca Falls. Dibina oleh jemaah pemansuhan dan dibiayai sebahagiannya oleh Richard Hunt,[13] gereja itu telah menjadi tempat ceramah reformasi, dan dianggap satu-satunya bangunan besar di kawasan itu yang akan membuka pintunya kepada konvensyen hak wanita.[2]

Declaration, grievances, resolutions

[sunting | sunting sumber]

Di rumah mereka di Waterloo pada hari Ahad, 16 Julai, M'Clintocks menganjurkan sesi perancangan yang lebih kecil untuk konvensyen itu. Mary Ann M'Clintock dan anak perempuan sulungnya, Elizabeth dan Mary Ann Jr., berbincang dengan Stanton tentang reka bentuk resolusi yang akan dibentangkan kepada konvensyen untuk kelulusan. Setiap wanita memastikan kebimbangannya diwakili dengan sewajarnya di antara sepuluh resolusi yang mereka karang.[31] Diambil bersama, resolusi menuntut wanita harus mempunyai kesaksamaan dalam keluarga, pendidikan, pekerjaan, agama, dan moral.[21] Salah seorang wanita M'Clintock memilih Pengisytiharan Kemerdekaan dari 1776 sebagai model untuk pengisytiharan yang ingin mereka buat di konvensyen mereka. Pengisytiharan Sentimen itu kemudiannya dirangka di ruang tamu di atas meja teh mahogani bulat berkaki tiga.[32] Stanton menukar beberapa perkataan Deklarasi Kemerdekaan untuk menjadikannya sesuai untuk kenyataan wanita, menggantikan "Sejarah Raja Great Britain sekarang" dengan "Sejarah manusia" sebagai asas untuk "perampasan di pihak lelaki terhadap wanita."[33] Wanita itu menambah frasa "dan wanita" untuk menjadikan "... semua lelaki dan wanita dicipta sama ..."[33] Senarai rungutan telah dikarang untuk membentuk bahagian kedua Deklarasi.[34]

Antara 16 Julai dan 19 Julai, di rumah di meja tulisnya sendiri, Stanton menyunting rungutan dan resolusi. Henry Brewster Stanton, seorang peguam, ahli politik dan suami Stanton, membantu mengesahkan dokumen itu dengan mencari "cabutan daripada undang-undang yang secara tidak adil terhadap kepentingan harta wanita."[34] Dengan sendirinya, Stanton menambah perkara yang lebih radikal kepada senarai rungutan dan resolusi: isu hak mengundi wanita.[35] Kepada rungutan itu, dia menambah "Dia tidak pernah membenarkannya menggunakan haknya yang tidak boleh dipisahkan untuk francais elektif", dan kepada Sentimen, dia menambah baris tentang lelaki yang merampas hak wanita daripada "francais elektif, dengan itu meninggalkannya tanpa perwakilan di dewan. perundangan..."[35] Stanton kemudiannya menyalin Deklarasi dan resolusi ke dalam bentuk draf akhir untuk dibentangkan pada mesyuarat itu. Apabila dia melihat penambahan hak pilih wanita, Henry Stanton memberi amaran kepada isterinya "anda akan mengubah prosiding itu menjadi sandiwara."[36] Dia, seperti kebanyakan lelaki pada zamannya, tidak memihak kepada wanita mendapat hak mengundi. Kerana dia berhasrat untuk bertanding jawatan elektif, dia meninggalkan Seneca Falls untuk mengelak daripada dikaitkan dengan konvensyen yang mempromosikan tujuan yang tidak popular itu.[37] Elizabeth Cady Stanton meminta kakaknya Harriet Cady Eaton untuk menemaninya; Eaton membawa anak lelakinya Daniel.[38]

Pada 16 Julai, Lucretia Mott menghantar nota kepada Stanton memohon maaf terlebih dahulu kerana James Mott tidak dapat hadir pada hari pertama, kerana dia berasa "agak tidak sihat".[39] Lucretia Mott menulis untuk mengatakan dia akan membawa kakaknya, Martha Wright, dan kedua-dua wanita itu akan mengambil bahagian dalam kedua-dua hari konvensyen itu.[40]

Hari pertama

[sunting | sunting sumber]

Pada 19 Julai 1848, pagi hari pertama konvensyen, jawatankuasa penganjur tiba di Kapel Wesleyan Methodist sejurus sebelum pukul sepuluh pada hari yang panas dan cerah untuk mendapati orang ramai berkumpul di luar dan pintu gereja terkunci—yang diabaikan. terperinci.[38] Anak saudara lelaki Stanton, Daniel, diangkat melalui tingkap yang terbuka supaya dia boleh membuka pintu dari dalam. Walaupun sesi pertama telah diumumkan sebagai eksklusif untuk wanita, beberapa kanak-kanak kecil dari kedua-dua jantina telah dibawa oleh ibu mereka, dan kira-kira 40 lelaki di sana menjangkakan untuk hadir. Lelaki itu tidak berpaling, tetapi diminta berdiam diri. Mary Ann M'Clintock Jr., 26 tahun, dilantik sebagai setiausaha, untuk mengambil nota.[38]

Sesi pagi

[sunting | sunting sumber]
Lucretia Mott digambarkan sebagai "semangat yang menggerakkan majlis itu".[38]

Bermula pada pukul 11, Elizabeth Cady Stanton bercakap terlebih dahulu, menyeru setiap wanita dalam penonton untuk menerima tanggungjawab untuk kehidupannya sendiri, dan untuk "memahami ketinggian, kedalaman, panjang, dan keluasan kemerosotan dirinya sendiri."[38] Lucretia Mott kemudian bercakap, menggalakkan semua untuk mengambil tindakan. Stanton membaca Pengisytiharan Sentimen secara keseluruhan, kemudian baca semula setiap perenggan supaya ia boleh dibincangkan dengan panjang lebar, dan perubahan dimasukkan. Persoalan sama ada tandatangan lelaki akan diminta untuk Deklarasi itu telah dibincangkan, dengan undian kelihatan baik untuk memasukkan lelaki, tetapi usul itu dibentangkan sehingga hari berikutnya apabila lelaki sendiri boleh mengambil bahagian.[41] Sesi pertama ditangguhkan pada pukul 2:30 ptg.[42]

Sesi petang

[sunting | sunting sumber]

Selepas jeda untuk menyegarkan dalam suhu 90°,[41] sesi petang bermula dengan Stanton dan kemudian Mott berucap kepada penonton. Pengisytiharan Sentimen dibaca sekali lagi dan lebih banyak perubahan dibuat padanya. Resolusi itu, kini berjumlah sebelas dengan penambahan Stanton mengenai hak mengundi wanita, telah dibacakan dan dibincangkan. Lucretia Mott membaca sekeping akhbar lucu yang ditulis oleh kakaknya Martha Wright di mana Wright mempersoalkan mengapa, selepas seorang ibu yang terlalu bekerja menyelesaikan pelbagai tugas harian yang diperlukan daripadanya tetapi bukan dari suaminya, dia adalah orang yang diberi nasihat bertulis "begitu dikurniakan secara mewah."[43] Elizabeth W. M'Clintock yang berusia dua puluh tujuh tahun kemudiannya menyampaikan ucapan, dan perniagaan hari pertama telah ditutup.[44]

Ucapan petang

[sunting | sunting sumber]

Pada sebelah malam, mesyuarat itu dibuka kepada semua orang, dan Lucretia Mott berucap kepada penonton yang ramai.[45] Dia bercakap tentang kemajuan gerakan reformasi lain dan dengan itu merangka untuk pendengarnya konteks sosial dan moral untuk perjuangan untuk hak wanita. Dia meminta lelaki yang hadir membantu wanita mendapatkan kesaksamaan yang sepatutnya.[43] Editor National Reformer, sebuah kertas kerja di Auburn, New York, melaporkan bahawa ucapan ekstemporan Mott pada malam hari adalah "salah satu wacana yang paling fasih, logik, dan falsafah yang pernah kami dengar."[45]

Hari kedua

[sunting | sunting sumber]

Orang ramai yang lebih besar hadir pada hari kedua, termasuk lebih ramai lelaki. Amelia Bloomer tiba lewat dan mengambil tempat duduk di galeri tingkat atas, tidak ada yang tinggal di ruang tempat duduk utama. Quaker James Mott cukup sihat untuk hadir, dan dia mempengerusikan mesyuarat pagi; masih terlalu radikal konsep bahawa seorang wanita berfungsi sebagai kerusi di hadapan lelaki dan wanita.[43]

Sesi pagi, hari kedua

[sunting | sunting sumber]

Selepas Mott membuka mesyuarat, minit hari sebelumnya dibacakan, dan Stanton membentangkan Perisytiharan Sentimen. Berkenaan dengan rungutan "Dia telah mengambil daripadanya semua hak dalam harta, malah kepada upah yang dia perolehi," Adun Ansel Bascom berdiri untuk mengatakan bahawa dia baru-baru ini berada di Dewan Undangan Negeri New York yang meluluskan Akta Harta Wanita Berkahwin. Bascom bercakap panjang lebar tentang hak harta yang dijamin untuk wanita yang sudah berkahwin, termasuk harta yang diperoleh selepas berkahwin.[43] Perbincangan lanjut mengenai Deklarasi berlaku, termasuk komen oleh Frederick Douglass, Thomas dan Mary Ann M'Clintock, dan Amy Post; dokumen itu diterima pakai sebulat suara.[46] Persoalan tandatangan lelaki diselesaikan dengan mempunyai dua bahagian tandatangan, satu untuk wanita diikuti satu untuk lelaki. Seratus daripada 300[47] hadir menandatangani Deklarasi Sentimen, termasuk 68 wanita dan 32 lelaki.[48] Amelia Bloomer adalah salah seorang peserta yang tidak menyokong Deklarasi; dia tertumpu pada masa itu pada gerakan kesederhanaan.[49] Ansel Bascom adalah peserta yang paling ketara yang memilih untuk tidak menandatangani Deklarasi.[50] The National Reformer melaporkan bahawa mereka dalam hadirin yang jelas menganggap Deklarasi sebagai "terlalu berani dan ultra", termasuk peguam yang diketahui menentang hak sama rata wanita, "gagal untuk menyeru sebarang pembangkang, kecuali di BAR-ROOM berdekatan."[45]

Sesi petang, hari kedua

[sunting | sunting sumber]
Frederick Douglass berdiri untuk bercakap menyokong hak wanita untuk mengundi.

Pada sesi petang, sebelas resolusi dibacakan semula, dan setiap satu telah diundi secara individu. Satu-satunya yang dipersoalkan secara material ialah yang kesembilan, yang telah ditambahkan oleh Stanton mengenai hak wanita untuk mengundi. Ia berbunyi:

Diputuskan, bahawa adalah menjadi kewajipan wanita negara ini untuk menjamin hak suci mereka untuk francais elektif.[51]

Mereka yang menentang resolusi ini berhujah bahawa kehadirannya akan menyebabkan resolusi lain yang lebih rasional kehilangan sokongan.[52] Yang lain berpendapat bahawa hanya hak sosial, sivil dan agama wanita harus ditangani, bukan hak politik.[36] James dan Lucretia Mott menentang resolusi itu; Lucretia berkata kepada Stanton, "Kenapa Lizzie, awak akan membuat kami tidak masuk akal."[36] Stanton mempertahankan konsep hak pilih wanita, berkata wanita kemudiannya boleh menjejaskan perundangan masa depan dan mendapat hak selanjutnya.[36] Frederick Douglass, satu-satunya Afrika Amerika pada mesyuarat itu,[53] berdiri dan bercakap dengan fasih menyokong; dia berkata bahawa dia tidak boleh menerima hak untuk mengundi dirinya sebagai lelaki kulit hitam jika wanita juga tidak boleh menuntut hak itu. Douglass mengunjurkan bahawa dunia akan menjadi tempat yang lebih baik jika wanita terlibat dalam bidang politik. "Dalam penafian hak untuk mengambil bahagian dalam kerajaan ini, bukan sahaja kemerosotan wanita dan pengekalan ketidakadilan yang besar berlaku, tetapi kecacatan dan penolakan separuh daripada kuasa moral dan intelek kerajaan dunia."[54] Kata-kata kuat Douglass itu benar dengan ramai yang hadir, dan resolusi itu diluluskan oleh majoriti yang besar.[46] Lucretia Mott bercakap untuk menamatkan sesi.[46]

Sesi petang, hari kedua

[sunting | sunting sumber]

Quaker Thomas M'Clintock berkhidmat sebagai pengerusi untuk sesi petang, membukanya pada pukul tujuh setengah.[46]Minit itu dibacakan, kemudian Stanton bercakap untuk mempertahankan banyak tuduhan berat yang dibawa terhadap "Tuhan Penciptaan" yang banyak disalahgunakan.[46] Mengikuti Stanton, Thomas M'Clintock membaca beberapa petikan daripada undang-undang Sir William Blackstone, untuk mendedahkan kepada khalayak asas keadaan undang-undang semasa wanita dalam perhambaan kepada lelaki.[55] Lucretia Mott berdiri untuk menawarkan resolusi lain: "Diselesaikan, Bahawa kejayaan pantas perjuangan kita bergantung pada usaha yang gigih dan tidak kenal lelah dari kedua-dua lelaki dan wanita, untuk menggulingkan monopoli mimbar, dan untuk memastikan wanita penyertaan yang sama rata. dengan lelaki dalam pelbagai perniagaan, profesion dan perdagangan."[56] Ini, resolusi kedua belas, diluluskan.

Mary Ann M'Clintock Jr. bercakap secara ringkas, menyeru wanita untuk bangkit daripada kelesuannya dan jujur ​​kepada dirinya dan Tuhannya. Douglass sekali lagi bangkit untuk bercakap menyokong perjuangan wanita.[56] Lucretia Mott bercakap selama sejam dengan salah satu "rayuannya yang paling indah dan rohani".[56] Walaupun reputasi Lucretia Mott sebagai penceramah menarik perhatian penonton, Mott mengiktiraf Elizabeth Cady Stanton dan Mary Ann M'Clintock sebagai "ketua perancang dan arkitek" konvensyen itu.[13]Untuk menutup mesyuarat, sebuah jawatankuasa telah dilantik untuk menyunting dan menerbitkan prosiding konvensyen, dengan Amy Post, Eunice Newton Foote, Mary Ann M'Clintock Jr., Elizabeth W. M'Clintock dan Stanton berkhidmat.[13]

Selepasnya

[sunting | sunting sumber]

Laporan berita

[sunting | sunting sumber]

Akhbar tempatan mencetak laporan konvensyen itu, ada yang positif, yang lain tidak. Pembaharu Nasional melaporkan bahawa konvensyen itu "membentuk era dalam kemajuan zaman; ia merupakan konvensyen pertama yang pernah diadakan, dan yang pengaruhnya tidak akan berhenti sehingga wanita dijamin semua hak yang kini dinikmati oleh separuh lagi penciptaan—Sosial, Sivil dan POLITIK."[45] The Oneida Whig tidak menyetujui konvensyen itu, menulis Deklarasi: "Bolt ini adalah kejadian paling mengejutkan dan luar biasa yang pernah dicatatkan dalam sejarah kewanitaan. Jika wanita kita akan berkeras untuk mengundi dan membuat undang-undang, di mana, tuan-tuan, akan menjadi kita. makan malam dan siku kita?[57]

Tidak lama kemudian, akhbar di seluruh negara mengambil kisah itu. Reaksi berbeza-beza secara meluas. Di Massachusetts, Lowell Courier menerbitkan pendapatnya bahawa, dengan kesaksamaan wanita, "tuan-tuan mesti mencuci pinggan mangkuk, menyelongkar, dimasukkan ke dalam tab mandi, mengendalikan penyapu, stoking sialan."[21] Di St. Louis, Missouri, Daily Reveille melaungkan bahawa "bendera kemerdekaan telah dikibarkan buat kali kedua di bahagian Atlantik ini."[21] Horace Greeley dalam New York Tribune menulis "Apabila seorang republik yang ikhlas diminta untuk mengatakan dengan bersungguh-sungguh apa alasan yang mencukupi yang dia boleh berikan, kerana menolak permintaan wanita untuk penyertaan yang sama dengan lelaki dalam hak politik, dia mesti menjawab, Tiada sama sekali Walau bagaimanapun tidak bijak dan tersilap tuntutan itu, ia hanyalah penegasan hak semula jadi, dan itu mesti diakui."[21]

Reaksi keagamaan

[sunting | sunting sumber]

Beberapa menteri yang mengetuai sidang di kawasan itu menghadiri Konvensyen Air Terjun Seneca, tetapi tiada seorang pun yang bersuara semasa sesi itu, walaupun apabila komen dari lantai dijemput. Pada hari Ahad, 23 Julai, ramai yang telah menghadiri, dan lebih ramai lagi yang tidak, menyerang Konvensyen, Deklarasi Sentimen, dan resolusi. Wanita dalam jemaah melaporkan kepada Stanton, yang melihat tindakan para menteri sebagai pengecut; dalam jemaah mereka, tiada sesiapa pun dibenarkan menjawab.[58]

Konvensyen selanjutnya

[sunting | sunting sumber]

Penandatangan Deklarasi Sentimen mengharapkan "serangkaian Konvensyen, merangkumi setiap bahagian negara" untuk mengikuti pertemuan mereka sendiri. Kerana kemasyhuran dan daya tarikan Lucretia Mott, yang tidak akan tinggal lebih lama di kawasan Upstate New York, beberapa peserta di Seneca Falls menganjurkan Konvensyen Hak Wanita Rochester dua minggu kemudian di Rochester, New York, dengan Lucretia Mott sebagai pembesar suara pilihannya. Tidak seperti konvensyen Seneca Falls, konvensyen Rochester mengambil langkah kontroversial dengan memilih seorang wanita, Abigail Bush, sebagai pegawai pengerusinya. Dalam dua tahun akan datang, "pergerakan awal ...",[59] konvensyen hak wanita tempatan dan negeri yang lain telah diadakan di Ohio, Indiana, dan Pennsylvania.[60]

Charlotte Woodward, bersendirian di antara semua 100 penandatangan, adalah satu-satunya yang masih hidup pada tahun 1920 apabila Pindaan Kesembilan Belas diluluskan. Woodward tidak cukup sihat untuk mengundi dirinya sendiri.[61]

Pengingatan

[sunting | sunting sumber]
Setem peringatan A.S. 1948, Konvensyen Seneca Falls bertajuk 100 Years of Progress of Women: 1848–1948. Dari kiri ke kanan, Stanton, Carrie Chapman Catt, Lucretia Mott.

Setem telah dikeluarkan pada tahun 1948 sebagai memperingati Konvensyen Seneca Falls, yang menampilkan Elizabeth Cady Stanton, Carrie Chapman Catt, dan Lucretia Mott sebagai sebahagian daripada Perayaan Centennial di Seneca Falls.[62]

The Women's Rights National Historical Park telah ditubuhkan pada tahun 1980, dan meliputi sejumlah 6.83 ekar (27,600 m2) tanah di Seneca Falls dan Waterloo berdekatan, New York, Amerika Syarikat. Taman ini terdiri daripada empat harta bersejarah utama, termasuk Gereja Wesleyan Methodist, yang merupakan tapak Konvensyen Air Terjun Seneca, rumah Elizabeth Cady Stanton, dan Rumah M'Clintock, yang merupakan tempat Deklarasi Sentimen, resolusi dan ucapan. disediakan untuk Konvensyen Air Terjun Seneca. Gereja Methodist Wesleyan dan Rumah M'Clintock telah disenaraikan dalam Daftar Negara Tempat Bersejarah pada tahun 1980.[63]

Pada tahun 1998 Wanita Pertama Hillary Clinton memberi ucapan sempena ulang tahun ke-150 Konvensyen Seneca Falls.[64]

Pada 2015, #FindtheSentiments telah dilancarkan oleh White House di bawah Barack Obama[65]dalam usaha untuk mencari asal Deklarasi Sentimen. Seruan bertindak itu disambut oleh media sosial dan beberapa tapak bersejarah.[66][67] Sehingga kini, Sentimen tidak ditemui.

Historiografi

[sunting | sunting sumber]

Pada tahun 1870, Paulina Wright Davis mengarang sejarah pergerakan hak wanita antebellum, The History of the National Woman's Rights Movement, dan menerima kelulusan akaunnya daripada kebanyakan suffragist yang terlibat termasuk Lucretia Mott dan Elizabeth Cady Stanton.[7] Versi Davis memberikan mesyuarat Seneca Falls pada tahun 1848 sebagai peranan kecil, setara dengan mesyuarat tempatan lain yang telah diadakan oleh kumpulan wanita pada akhir 1840-an. Davis menetapkan permulaan pergerakan hak wanita kebangsaan dan antarabangsa di Worcester, Massachusetts, pada tahun 1850, di Konvensyen Hak Wanita Kebangsaan apabila wanita dari banyak negeri dijemput, pengaruhnya dirasai di seluruh benua dan di Great Britain.[7] Stanton nampaknya bersetuju; dalam ucapan kepada konvensyen Persatuan Hak Pilih Wanita Kebangsaan (NWSA) pada tahun 1870, mengenai subjek pergerakan hak wanita, dia berkata "Pergerakan di England, seperti di Amerika, mungkin bertarikh dari Konvensyen Kebangsaan pertama, yang diadakan di Worcester, Misa, Oktober, 1850."[68]

Pada tahun 1876, dalam semangat perayaan seratus tahun negara, Stanton dan Susan B. Anthony memutuskan untuk menulis sejarah pergerakan hak wanita yang lebih luas. Mereka menjemput Lucy Stone untuk membantu, tetapi Stone menolak untuk menjadi sebahagian daripada projek itu; dia berpendapat bahawa Stanton dan Anthony tidak akan menggambarkan secara adil perpecahan antara NWSA dan American Woman Suffrage Association (AWSA). Stanton dan Anthony menulis tanpa dia dan, pada tahun 1881, mereka menerbitkan jilid pertama History of Woman Suffrage, dan meletakkan diri mereka pada setiap acara terpentingnya, meminggirkan sumbangan Stone.[69]

Menurut Lisa Tetrault, seorang profesor sejarah wanita, Konvensyen Air Terjun Seneca adalah pusat kepada penyampaian mereka tentang sejarah pergerakan itu. Stanton mahupun Anthony tidak pernah menghadiri konvensyen 1850, yang dikaitkan dengan saingan mereka. Stanton, bagaimanapun, telah memainkan peranan penting di Konvensyen Seneca Falls pada tahun 1848, di mana Stone tidak hadir. Pada awal 1870-an, Stanton dan Anthony mula mempersembahkan Seneca Falls sebagai permulaan pergerakan hak wanita, kisah asal usul yang memperkecilkan peranan Stone. Menunjukkan bahawa pergerakan hak-hak wanita boleh dikatakan telah bermula lebih awal daripada Air Terjun Seneca, Tetrault berkata Sejarah Hak Pilih Wanita menangani peristiwa-peristiwa awal ini secara relatifnya secara ringkas dalam tiga bab pertamanya, yang pertama bertajuk "Punca Sebelumnya."[70] Dalam jilid itu, Stanton tidak menyebut papan Parti Liberty mengenai hak pilih wanita sebelum tarikh Konvensyen Air Terjun Seneca selama sebulan, dan dia tidak menggambarkan Konvensyen Hak Wanita Kebangsaan Worcester, yang dianjurkan oleh Stone dan Davis pada tahun 1850, sebagai permulaan pergerakan hak wanita. Sebaliknya, Stanton menamakan Konvensyen Anti-Perhambaan 1840 di London sebagai kelahiran "gerakan untuk hak pilih wanita, di kedua-dua England dan Amerika".[7] Dia meletakkan mesyuarat Seneca Falls sebagai debut politiknya sendiri, dan mencirikannya sebagai permulaan pergerakan hak wanita,[16] yang disebutnya sebagai "gerakan terbesar untuk kebebasan manusia yang tercatat pada lembaran sejarah—suatu tuntutan untuk kebebasan kepada separuh seluruh kaum."[4]

Stanton berusaha untuk mengabadikan Deklarasi Sentimen sebagai risalah asas dalam beberapa cara, tidak kurang daripadanya adalah dengan menanam meja teh kecil berkaki tiga di mana draf pertamanya disusun dengan kepentingan yang serupa dengan Meja Thomas Jefferson di mana dia menulis Deklarasi Kemerdekaan.[16] M'Clintocks memberikan meja kepada Stanton, kemudian Stanton memberikannya kepada Susan B. Anthony sempena ulang tahunnya yang ke-80,[71] walaupun Anthony tidak mempunyai bahagian dalam mesyuarat Seneca Falls.[28] Selaras dengan promosi meja oleh Stanton sebagai peninggalan ikonik, aktivis hak wanita meletakkannya di tempat penghormatan di kepala keranda di pengebumian Susan B. Anthony pada 14 Mac 1906.[72] Selepas itu, ia dipamerkan dengan jelas di atas pentas pada setiap mesyuarat hak mengundi yang paling penting sehingga 1920,[71] walaupun rungutan dan resolusi mengenai hak pilih wanita tidak ditulis di atasnya.[34]Meja itu disimpan di Muzium Nasional Sejarah Amerika Smithsonian Institution di Washington, D.C.[73]

Lucretia Mott mencerminkan pada Ogos 1848 mengenai dua konvensyen hak wanita di mana dia telah menyertai musim panas itu, dan menilai mereka tidak lebih hebat daripada projek dan misi lain yang dia terlibat. Dia menulis bahawa kedua-dua perhimpunan itu "sangat menggalakkan; dan memberi harapan bahawa subjek yang telah lama diabaikan ini akan mula mendapat perhatian yang dituntut kepentingannya."[4]

Ahli sejarah Gerda Lerner telah menegaskan bahawa idea-idea agama menyediakan sumber asas untuk Perisytiharan Sentimen. Kebanyakan wanita yang menghadiri konvensyen itu aktif dalam gerakan Quaker atau evangelical Methodist. Dokumen itu sendiri diambil dari tulisan Quaker evangelis Sarah Grimké untuk membuat dakwaan alkitabiah bahawa Tuhan telah menciptakan wanita sama dengan lelaki dan bahawa lelaki telah merampas kuasa Tuhan dengan mewujudkan "kezaliman mutlak" ke atas wanita.[74] Menurut pengarang Jami Carlacio, tulisan Grimké membuka mata orang ramai kepada idea seperti hak wanita, dan buat pertama kalinya mereka sanggup mempersoalkan tanggapan konvensional tentang subordinasi wanita.[75]

Rujukan

[sunting | sunting sumber]

Petikan-petikan

[sunting | sunting sumber]
  1. ↑ Dumenil, 2012, p. 56, yang mengatakan, "Pengecualian perwakilan wanita dari konvensyen [anti-perhambaan] London pada tahun 1840 mempunyai kesan yang jelas pada peristiwa yang membawa kepada konvensyen hak wanita yang pertama, yang diadakan di Seneca Falls, New York, lapan tahun kemudian... Baik sebelum ini. konvensyen 1848, para pembaharu telah bergelut untuk meningkatkan hak ekonomi dan undang-undang untuk wanita". Sumber ilmiah lain yang menggambarkan Seneca Falls sebagai "konvensyen hak wanita pertama" termasuk Wellman, 2004 (tajuk buku itu sendiri termasuk perkataan itu); Isenberg, 1998, p. 1; and McMillen, 2008, p. 115. Tiada sumber ilmiah yang menggambarkan pertemuan awal sebagai "konvensyen hak wanita". Bonnie S. Anderson, in Joyous Greeting: The First International Women's Movement 1830–1860, Oxford University Press, 2000, tidak menyebut tentang konvensyen terdahulu di Eropah atau di tempat lain.Konvensyen Seneca Falls adalah yang pertama dianjurkan oleh wanita secara eksplisit untuk tujuan membincangkan hak wanita seperti itu. Walau bagaimanapun, ia bukanlah konvensyen pertama di mana hak wanita adalah antara topik yang dibincangkan:
    • Konvensyen Anti-Perhambaan Wanita Amerika pada tahun 1837 yang diadakan di New York City, mempertahankan hak wanita untuk bercakap mengenai isu-isu besar pada hari ini dan khususnya menentang perhambaan.
    Pada bulan Jun 1848, dua konvensyen lain termasuk perbincangan tentang hak wanita:
    • Persidangan Badasht di Parsi, mesyuarat asas agama Bábí di mana Táhirih menyokong hak wanita, disokong oleh Quddús dan piawaian yang ditetapkan telah disahkan oleh Báb dan Baháʼu'llah yang menjadi norma dalam Iman Baha’i dan bergema dalam budaya Parsi. ,
    • dan Konvensyen Parti Liberty Kebangsaan di New York di mana Gerrit Smith berkata bahawa wanita sepatutnya boleh mengundi.
  2. 1 2 3 4 5 6 Wellman, 2004, p. 189
  3. ↑ "Report of the Woman's Rights Convention – Women's Rights National Historical Park (U.S. National Park Service)".
  4. 1 2 3 4 McMillen, 2008, p. 102,
  5. ↑ Wellman, 2004, p. 192
  6. ↑ Buhle, 1978 p. 90
  7. 1 2 3 4 5 6 7 Isenberg, 1998, pp. 5–6.
  8. ↑ Higginson, Thomas Wentworth; Meyer, Howard N. The magnificent activist, Da Capo Press, 2000, p. 143.
  9. ↑ Buhle, 1978, p. 64.
  10. 1 2 Wellman, 2004, p. 188
  11. ↑ Marshall, Megan. The Peabody Sisters: Three Women Who Ignited American Romanticism. Boston: Houghton Mifflin Company, 2005: 387. ISBN 978-0-618-71169-7
  12. ↑ "Margaret Fuller (1810–1850)". learner.org. Dicapai pada 2 April 2021.
  13. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 National Park Service. Women's Rights. Quaker Influence. Retrieved on April 23, 2009.
  14. ↑ Hankins, 2004, p. 34.
  15. ↑ Stanton, 1997, p. 25.
  16. 1 2 3 Isenberg, 1998, pp. 3–4.
  17. ↑ Emerson, Dorothy May; Edwards, June; Knox, Helene. Standing Before Us, Skinner House Books, 2000, p. 32.
  18. ↑ Anti-Sabbath Convention. Proceedings of the Anti-Sabbath Convention, Retrieved on April 23, 2009.
  19. ↑ Isenberg, 1998, pp. 87–88.
  20. 1 2 McMillen, 2008, p. 81.
  21. 1 2 3 4 5 6 7 8 Historynow.org. Judith Wellman. The Seneca Falls Convention: Setting the National Stage for Women's Suffrage, Retrieved April 27, 2009.
  22. ↑ Sandra Moncrief, "The Mississippi Married Women's Property Act of 1839," Hancock County Historical Society, . Accessed 6 February 2024.
  23. 1 2 3 4 5 Wellman, 2004, p. 176. Judith Wellman menawarkan teori bahawa Gerrit Smith dan Elizabeth Cady Stanton, semasa kemungkinan lawatan Smith ke Seneca Falls antara 2 Jun dan 14 Jun 1848, mencabar atau menggalakkan satu sama lain untuk memperkenalkan hak mengundi wanita dalam bidang politik dan sosial mereka yang berasingan, sebagai kedua-duanya kemudiannya berbuat demikian, Smith mengambil pukulan pertama.
  24. ↑ Claflin, Alta Blanche. Political parties in the United States 1800–1914, New York Public Library, 1915, p. 50
  25. ↑ Faulkner, 2011, pp. 132–138
  26. ↑ National Park Service. Women's Rights. Martha C. Wright. Retrieved on April 24, 2009.
  27. ↑ Wellman, 2004, p. 186
  28. 1 2 Stanton, 1881
  29. ↑ National Park Service. Women's Rights. Jane Hunt. Retrieved on April 24, 2009.
  30. ↑ National Park Service. Women's Rights. Wesleyan Chapel. Retrieved on April 24, 2009.
  31. ↑ Stanton, 1922, p. 146.
  32. ↑ Smithsonian Institution. National Museum of American History. Declaration of Sentiments table, 1848. Retrieved on April 24, 2009.
  33. 1 2 National Park Service. Women's Rights. Declaration of Sentiments. Retrieved on April 24, 2009.
  34. 1 2 3 Wellman, 2004, p. 192
  35. 1 2 Wellman, 2004, p. 193. Penggunaan perkataan 'tidak pernah' oleh Stanton adalah tidak betul: sebelum 1848, wanita telah mengundi pada masa dan tempat tertentu.
  36. 1 2 3 4 McMillen, 2008, p. 93.
  37. ↑ Mani, 2007, p. 98.
  38. 1 2 3 4 5 McMillen, 2008, p. 90.
  39. ↑ Stanton, 1997, p. 22.
  40. ↑ Wellman, 2004, p. 191.
  41. 1 2 Wellman, 2004, p. 195.
  42. ↑ McMillen, 2008, p. 91.
  43. 1 2 3 4 McMillen, 2008, p. 92.
  44. ↑ "National Park Service. Women's Rights. Report of the Woman's Rights Convention, July 19–20, 1848". National Park Service. Dicapai pada 2020-05-08.
  45. 1 2 3 4 National Reformer, Auburn, Thursday, August 3, 1848. Woman's Rights Convention. Retrieved on April 27, 2009.
  46. 1 2 3 4 5 National Park Service. Women's Rights. Report of the Woman's Rights Convention, July 19–20, 1848. Retrieved on April 24, 2009.
  47. ↑ Mani, 2007, p. 62.
  48. ↑ National Park Service. Women's Rights. Signers of the Declaration of Sentiments. Retrieved on April 24, 2009.
  49. ↑ Bloomer, D. C. Life And Writings Of Amelia Bloomer, 1895, p. 35.
  50. ↑ Stanton, 1997, p. 87.
  51. ↑ USConstitution.net. Text of the "Declaration of Sentiments", and the resolutions. Retrieved on April 24, 2009.
  52. ↑ Buhle, 1978 p. 97.
  53. ↑ Stanton, 1997, p. 85.
  54. ↑ McMillen, 2008, pp. 93–94.
  55. ↑ National Park Service. Women's Rights. Thomas M'Clintock. Retrieved on April 24, 2009.
  56. 1 2 3 Stanton, 1997, p. 83.
  57. ↑ Oneida Whig, Tuesday Morning, August 1 (1848). Bolting Among The Ladies. Retrieved on April 27, 2009.
  58. ↑ McMillen, 2008, p. 98.
  59. ↑ University of Rochester. River Campus Libraries. Report of The Woman's Rights Convention Rochester, 1848 , "Kami hadir di hadapan mereka sebagai kelas yang tertindas, dengan bingkai yang terketar-ketar dan lidah yang terkedu, dan kami tidak menyangka dapat bercakap supaya didengari oleh semua pada mulanya, tetapi dia percaya kami harus mendapat simpati penonton. , dan bahawa mereka akan menanggung kelemahan kita sekarang di peringkat awal sebagaimana kita berada dalam gerakan, bahawa kepercayaan kita pada kemahakuasaan Hak adalah satu-satunya kepercayaan kita bahawa kita harus berjaya." - Abigail Bush, 2 Ogos 1848. Diperoleh pada April 28, 2009.
  60. ↑ National Park Service. Women's Rights. More Women's Rights Conventions. Retrieved on April 1, 2009.
  61. ↑ National Park Service. Women's Rights. Charlotte Woodward. Retrieved on April 24, 2009.
  62. ↑ "Elizabeth Cady Stanton, Lucretia Mott, and Carrie Catt". Women on Stamps: Part 1. Smithsonian National Postal Museum. Dicapai pada 22 April 2021.
  63. ↑ "New York- Seneca County". National Register of Historic Places. American Dreams Inc. Dicapai pada 22 April 2021.
  64. ↑ "Women of Achievement Library (Author Index)". Thelizlibrary.org. 1998-07-16. Dicapai pada 2015-05-11.
  65. ↑ "The Lost History: Help Us Find the Declaration of Sentiments". whitehouse.gov (dalam bahasa Inggeris). 2015-10-14. Dicapai pada 2022-04-02.
  66. ↑ Robbins, Liz; Roberts, Sam (2019-02-09). "Early Feminists Issued a Declaration of Independence. Where Is It Now?". The New York Times (dalam bahasa Inggeris). ISSN 0362-4331. Dicapai pada 2022-04-02.
  67. ↑ "A Lost Piece of New York State History: The Declaration of Sentiments". www.ny.gov (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 2022-04-02.
  68. ↑ Worcester Women's History Project. Why Commemorate the 1850 Woman's Rights Convention?, Retrieved on May 1, 2009.
  69. ↑ Kerr, Andrea Moore, Ph.D. (2002) Lucy Stone and Coy's Hill. The Trustees of Reservations. Archived on September 27, 2007. Retrieved on January 22, 2010.
  70. ↑ Tetrault (2014), pp. 71, 121, 137. Tetrault says she describes the Seneca Falls story as a "myth" not to indicate that it is false but in the technical sense of "a venerated and celebrated story used to give meaning to the world." See Tetrault (2014), p. 5
  71. 1 2 Library of Congress. American Memory. Miller NAWSA Scrapbooks, 1897–1911. rbcmil scrp5003502 Some Interesting Objects at the Suffrage Convention: a news clipping with both accurate and inaccurate statements. Retrieved on April 26, 2009.
  72. ↑ Historywired.com. Declaration of Sentiments Table (1848). Retrieved on April 23, 2009.
  73. ↑ Howe, Daniel Walker (2007). David M. Kennedy (penyunting). What hath God wrought: the transformation of America, 1815–1848. New York: Oxford University Press, USA. m/s. 837. ISBN 978-0-19-507894-7. Dicapai pada March 1, 2010.
  74. ↑ Lerner, 1998, pp. 22–23.
  75. ↑ Carlacio, 2002.

Sumber-sumber

[sunting | sunting sumber]
Sumber-sumber sekunder
Sumber-sumber utama

Bacaan lanjut

[sunting | sunting sumber]

Pautan luar

[sunting | sunting sumber]
Keratan akhbar melaporkan konvensyen tersebut
Diambil daripada "https://ms.wikipedia.org/w/index.php?title=Konvensyen_Seneca_Falls&oldid=6262053"