Mikroskop

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari

Mikroskop (bahasa Greek: micros = kecil dan scopein = melihat) berfungsi membesarkan imej objek kecil. Mikroskop terbahagi kepada beberapa jenis :-

  1. Mikroskop ringkas
  2. Mikroskop optik
  3. Mikroskop elektron
Mikroskop majmuk
Kegunaan Pemantauan sample kecil
Notable experiments
Jumpaan sel
Pencipta Zacharias Janssen
Item berkaitan mikroskop optik mikroskop elektron
Mikroskop kurun ke-18 dari Musée des Arts et Métiers, Paris

Mikroskop (dari Bahasa Yunani Kuno: μικρός, mikrós, "kecil" dan σκοπεῖν, skopeîn, "melihat" atau "lihat") adalah peralatan makmal yang digunakan untuk melihat objek yang terlalu kecil bagi mata kasar. Bidang sains yang menyiasat objek kecil menggunakan alat sedemikian dikenali sebagai mikroskopi. Mikroskopik bermakna tidak dapat dilihat dengan mata kasar kecuali dengan bantuan mikroskop.

Terdapat banyak jenis mikroskop. Yang paling biasa (dan yang pertama dicipta) adalah mikroskop optik, yang menggunakan cahaya pada imej sampel. Jenis utama mikroskop lain adalah mikroskop elektron (kedua-dua mikroskop pemancar elektron dan mikroskop pengimbasan elektron), ultramikroskop, dan pelbagai jenis mikroskop prob imbasan.

Pada 8 Oktober 2014, Hadiah Nobel dalam Kimia telah dianugerahkan kepada Eric Betzig, William Moerner dan Stefan Hell bagi "pembangunan penyelesai-super mikroskop pendarfluor," yang membawa "mikroskop optik ke dalam dimensi nano".[1][2]

Sejarah[sunting | sunting sumber]

Mikroskop pertama yang dibangunkan adalah mikroskop optik, sungguhpun pencipta asal sukar dikenal pasti. Terdapat bukti yang menunjukkan kemunculan mikroskop majmuk pertama di Belanda dalam tahun 1590-an, kemungkinan ciptaan pembuat kanta di sana,[3] Hans Lippershey (yang membangunkan teleskop awal) dan Zacharias Janssen (juga mendakwa sebagai pencipta teleskop). Terdapat dakwaan lain bahawa mikroskop dan teleskop dicipta oleh Roger Bacon dalam 1200-an, [4] tetapi hal ini tidak dibuktikan. Giovanni Faber mencipta nama mikroskop untuk mikroskop majmuk Galileo Galilei pada tahun 1625. [5] (Galileo telah menggelarkan alatnya sebagai occhiolino atau "mata kecil").

Kebangkitan mikroskopi cahaya moden[sunting | sunting sumber]

Gambaran terperinci mengenai pembinaan dalaman bagi tisu hidup berdasarkan penggunaan mikroskop tidak muncul sehingga 1644, dalam L'occhio della mosca ("Mata Lalat") nukilan Giambattista Odierna.[6]

Mikroskop hanya dapat digunakan secara meluas selewat 1660-an dan 1670-an bagi penyelidikan di Itali, Belanda dan England. Marcelo Malpighi di Itali mula menganalisa struktur biologi bermula dengan sel paru-paru. Micrographia karya Robert Hooke memberikan kesan besar terhadap minat umum mengenai pendekatan mikroskopi ini, terutamanya disebabkan ilustrasi gambaran pemerhatian Hooke yang mengagumkan. Sumbangan terbesar dalam pembangunan mkiroskopi moden ini datangnya dari Antony van Leeuwenhoek yang menjumpai sel darah merah dan spermatozoa, seterusnya membantu mempopularkan mikroskopi sebagai satu teknik melihat struktur biologi. Pada 9 Oktober 1676, Van Leeuwenhoek melaporkan penemuan mikroorganismanya.[6]

Keupayaan mikroskop cahaya bergantung kebanyakannya bergantung pada bagaimana sampel diterangi dan juga bagaimana ia dipantau. Peralatan awal terhad sehingga prinsip ini dihargai sepenuhnya dan berkembang serta wujudnya lampu elektrik yang boleh dipergunakan kuasa lebih tingginya sebagai sumber cahaya. Cereka pertama membabitkan mikrokosma kemungkinannya dipelopori "The Diamond Lens" tulisan Fitz-James O'Brien yang menceritakan kisah seorang ahli sains yang mencipta mikroskop berkuasa dan menjumpai seorang wanita cantik yang hidup di dunia mikroskopik dalam setitik air. [7] Pada tahun 1893, August Köhler membangunkan prinsip utama pencahayaan sampel iaitu "pencahayaan Köhler" yang merupakan perkara penting untuk mencapai had teori mikroskop cahaya. Kaedah pencahayaan sampel menghasilkan cahaya sekata dan mengatasi kontras terhad dan resolusi yang dihadkan oleh teknik awal pencahayaan sampel. Perkembangan lebih lanjut dalam pencahayaan sampel datang dari penemuan fasa bertentangan oleh Frits Zernike pada tahun 1953, dan pencahayaan perbandingan gangguan pengkamiran oleh Georges Nomarski pada tahun 1955; kedua-duanya membolehkan pengimejan sampel lutsinar tanpa diwarnakan.

Lihat juga[sunting | sunting sumber]