Pericles

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Pericles
Pericles Pio-Clementino Inv269 n2.jpg
Patung Pericles
Kelahiranc. 495 SM
Athens
Meninggal dunia429 SM
Athens
KesetiaanAthens Pruba
PangkatStrategos
PertempuranPertempuran Sicyon danAcarnania (454 SM)
Perang Suci Kedua (448 SM)
Pengusiran orang gasar dari Gallipoli (447 SM)
Perang Samos (440 SM)
Penaklukan Byzantium (438 SM)
Perang Peloponesia (431–429 SM)

Pericles (Yunani: Περικλῆς, Periklēs, [pe.ri.klɛ̂ːs], 495 – 429 SM) ialah seorang negarawan, pemidato dan jeneral Yunani Purba ketika zaman kegemilangannya, yakni selepas Perang Yunani-Parsi hingga Perang Peloponesia.

Pericles memiliki pengaruh yang ketara terhadap masyarakat Athens, sehingga digelar oleh sejarawa, Thucydides sebagai "rakyat pertama Athens".[1] Beliau menukarkan Liga Delos menjadi sebuah empayar Athens dan mengetuai rakyatnya ketika dua tahun pertama Perang Peloponesia. Zaman pemerintahannya dari 461 hingga 429 SM lazimnya digelar sebagai "zaman Pericles".

Beliau memulakan sebuah rancangan besar yang mewujudkan sebahagian besar Akropolis, termasuk Parthenon. Rancangan ini memperindah ibu kota, mempamerkan kemegahannya dan mewujudkan pekerjaan kepada rakyat.[2] Beliau juga mengemangkan demokrasi Athens sehingga digelar sebagai seorang populis oleh pengkritik. Beliau meninggal dunia pada 429 SM bersama-sama ahli keluarganya dalam Wabak Athens.[3][4]

Kehidupan awal[sunting | sunting sumber]

Ayah Pericles ialah seorang ahli politik, Xanthippus yang mengetuai para tentera Yunani dalam Pertempuran Mycale pada 479 SM. Ibunya, Agariste ialah ahli keluarga bangasawan, Alcmaeonidae dan banyak mempengaruhi penglibatan Xanthippus dalam bidang politik. Agariste ialah cicit kepada Cleisthenes, tiran kawasan Sicyon dan anak saudara Cleisthenes, ahli reformasi Athens.[5]

Beliau tergolong dalam puak Acamantis (Ἀκαμαντὶς φυλή). Zaman mudanya adalah sepi disebabkan oleh sifat penyendirinya dan lazimnya menghabiskan masanya terhadap pengajiannya serta banyak mengelakkan diri daripada khalayak ramai.[6]

Kekayaan dan kemasyhuran keluarganya membolehkan beliau menumpukan sepenuh perhatiannya terhadap pendidikannya. Beliau mempelajari ilmu muzik daripada pakar-pakar pada masa itu (kemungkinannya Damon atau Pythocleides).[7] Beliau dikatakan sebagai ahli politik pertama yang menekankan kepentingan falsafah, dan banyak dipengaruhi oleh Anaxagoras yang menjadi sahabat karib beliau.[7][8]

Penglibatan politik[sunting | sunting sumber]

Penglibatan awal[sunting | sunting sumber]

Pada musim bunga 472 SM, Pericles mempersembahkan tragedi The Persians oleh Aeschylus sebagai sebuah liturgi dan membayangkan dirinya sebagai salah satu daripada golongan kaya-raya Athens.[9] Simon Hornblower mempertikai bahawa pemilihan Pericles tragedi yang mempersembahkan gambaran nostalgik berkenaan dengan kejayaan Themistocles dalam Pertempuran Salamis menunjukkan bahawa beliau menyokong Themistocles yang menentang musuh politiknya, Cimon yang pernah membuang Themistocles tidak lama selepas itu.[10]

Plutarch berkata bahawa Pericles merupakan negarawan Athens yang muncul selepas 40 tahun. Oleh itu, Pericles mengambil jawatan kepimpinannya pada 460-an SM, ketika umur awal atau pertengahan 30-an. Ketika ini, beliau berusaha untuk melindungi privasinya dan mempamerkan diri sebagai teladan terhadap rakyatnya. Beliau lazimnya mengelakkan diri daripada menghadiri jamuan untuk hidup secara berjimat cermat.[11][12]

Pada 463 SM, beliau ialah pendakwa kepada Cimon, ketua puak konservatif yang didakwa kerana mengabaikan kepentingan Athens terhadap Macedon.[13] Meskipun dibebaskan, konfrontasi ini membuktikan bahawa musuh politik Pericles adalah terancam.[14]

Pembuangan Cimon[sunting | sunting sumber]

Pada 461 SM, kepimpinan parti demokrasi membuat keputusan untuk meyasarkan Areopagus, sebuah majlis tradisional yang dikawal oleh golongan aristrokat Athens yang pernah menjadi badan terkuat di negeri. Ketua parti serta mentor Pericles, Ephialtes merancang untuk mengurangkan pengaruh kuasa Areopagus. Ecclesia, dewan perhimpunan Athens menggunakan Ephialtes tanpa sebarang halangan. Reformasi ini mengasaskan sebuah zaman baharu "demokrasi radikal".[15]

Pada tahun ini, Pericles berjaya membuang Cimon dari Athens dengan alasan bahawa Cimon mengkhianati Athens dengan berpihak terhadap Sparta.[16]

Pembunuhan Ephialtes pada tahun ini juga memberi ruang kepada beliau untuk memperkukuh penguasaannya. Tanpa sebarang halangan selepas pembuangan Cimon, parti demokrasi yang tidak dapat dihalang menjadi pemerintah unggul Athens. Beliau kekal berkuasa hingga kematiannya pada 429 SM.

Kehidupan peribadi[sunting | sunting sumber]

Pericles yang menuruti tradisi Athens mengahwini salah satu saudara paling rapatnya. Nama isteri ini tidak diketahui setakat kini. Perkahwinan ini mengurniakan dua orang anak, Paralus dan Xanthippus, tetapi bercerai pada 445 SM. Selepas itu, beliau menjalinkan hubungan jangka masa panjang dengan Aspasia dari Mieltus dan dikurniakan seorang anak, Pericles Muda.[17]

Legasi[sunting | sunting sumber]

Legasi paling jelas Pericles boleh dijumpai dalam karya seni dan kesusasteraan pada zaman kegemilangan Athens, kebanyakannya masih bertahan hingga kini. Akropolis, meskipun dalam bentuk runtuhan masih kekal sebagai lambang terhadap Athens moden. Paparrigopoulos pernah bertulis bahawa karya-karya ini sudah cukup untuk mengabadikan nama Athens di dunia.[18]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Thucydides, 2.65
  2. ^ L. de Blois, An Introduction to the Ancient World 99
  3. ^ S. Muhlberger, Periclean Athens Diarkibkan 2011-04-14 di Wayback Machine..
  4. ^ S. Ruden, Lysistrata, 80.
  5. ^ Pericles. Encyclopædia Britannica. 2002. 
  6. ^ Pericles. Encyclopaedia The Helios. 1952. 
  7. ^ a b Plutarch, Pericles, IV
  8. ^ M. Mendelson, Many Sides, 1
  9. ^ Pericles. Oxford Classical Dictionary. 1996. 
  10. ^ S. Hornblower, The Greek World, 479–323 BC, 33–34
  11. ^ Plutarch, Pericles, VII
  12. ^ Plutarch, Pericles, IX
  13. ^ Aristotle, Constitution of Athens, Templat:Athpol
  14. ^ Plutarch, Cimon, XV
  15. ^ Fornara-Samons, Athens from Cleisthenes to Pericles, 24–25
  16. ^ Plutarch, Cimon, XVI
  17. ^ Tracy, Stephen V. (2009). Pericles: A Sourcebook and Reader. Berkeley: University of California Press. m/s. 19. 
  18. ^ K. Paparrigopoulos, Aa, 241–42.

Pautan luar[sunting | sunting sumber]