Perkauman anti-Melayu

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari

Perkauman anti-Melayu merujuk pada sikap prajudis terhadap etnik Melayu. Ia biasanya berlaku di negara-negara di mana etnik Melayu adalah merupakan kaum minoriti seperti di Singapura dan Thailand.

Thailand[sunting | sunting sumber]

Selatan Thailand, khususnya wilayah Pattani merupakan tanah air etnik Melayu di Thailand. Pada abad ke-18, selepas orang Thai menguasi wilayah-wilayah bermajoriti Melayu di selatan, orang Thai tetap mengabaikan penduduk asalnya sebagai Melayu dan selain itu lebih suka menggunakan istilah Thai Islam. [1] Bagi tujuan asimilasi, pengenalan Melayu tidak digalakkan oleh negara Thailand.[1] Oleh kerana polisi semacam itu, penguasaan golongan muda Melayu terhadap bahasa Melayu semakin berkurangan. [2] Ini telah menyebabkan prejudis terhadap umat Islam, khususnya terhadap orang Melayu.[2]

Kini, adanya pergerakkan pemisah Patani di selatan Thailand yang mahukan wilayah-wilayah berdominasi Melayu Islam diberikan kemerdekaan. Ini telah menyebabkan pembunuhan dilakukan oleh kumpula pemisah Islam. Penangkapan sebarangan ke atas orang Melayu telah menyebabkan ketidakpercayaan dan kebencian terhadap pihak berkuasa Thailand di kalangan orang tempatan.[3]

Thaksin telah mengumumkan suatu bentuk hukuman terhadap puak pemisah di selatan Thailand. Thaksin dituduh telah mengarahkan suatu tindakan yang menyebabkan peristiwa di Tak Bai yang menyebabkan kematian berbilangan besar orang Melayu. [4][5][6]

Malaysia[sunting | sunting sumber]

Orang Melayu adalah kumpulan bumiputera dominan di Malaysia yang berbilang kaum. Pada Peristiwa 13 Mei pada 13 Mei 1969, rusuhan kaum utama meletus antara etnik Melayu dan Cina ] di Kuala Lumpur yang digantung Parlimen Malaysia bagi tempoh 22 bulan. 13 Mei Insiden menjadi rusuhan kaum terburuk dalam sejarah Malaysia. Menurut perangkaan polis, 196 orang meninggal dunia [7] dan 149 cedera. 753 kes membakar dilakukan dan 211 kenderaan musnah atau rosak teruk. Dianggarkan 6000 Kuala Lumpur - 90% daripada mereka Cina - telah kehilangan tempat tinggal. [7] Pelbagai angka mangsa yang lain telah diberikan, dengan satu tesis dari akademik UC Berkeley, serta "Time", meletakkan jumlah yang mati pada sepuluh kali angka kerajaan.[8][9]

Sejak itu, kerajaan Malaysia bertujuan untuk menstabilkan ekonomi dengan memperkenalkan Dasar Ekonomi Baru (DEB) (DEB) memetik jurang pendapatan sebagai sebab utama untuk rusuhan. Dasar ini telah sejak itu bekerja terhadap minoriti Cina di Malaysia di bawah samaran diskriminasi positif, kuota telah ditetapkan untuk mengakui hanya sebilangan kecil etnik minoriti yang juga termasuk India menyebabkan longkang otak yang serius, pada 2008, Malaysia merupakan yang ketiga pengeksport pelajar terbesar selepas China dan Korea Selatan, sifat semula jadi Melayu yang berselisihan terhadap minoriti etnik di Malaysia adalah lazim, dalam memoir beliau, Encik Lee Kuan Yew menyumbang bahawa bekas Perdana Menteri Malaysia, Abdul Razak secara terbuka berkata bahawa eksport pelajar di luar negara adalah parit masalah bukan longkang otak apabila Malaysia memerlukan otak yang cemerlang dalam usaha mencapai pembangunan, produk ini adalah tidak tertanggung tarikh, Malaysia masih mengimport tenaga kerja mahir dari luar negara untuk menguruskan industri-industri tertentu dan pengurusan yang orang Melayu boleh tidak menguruskan tetapi orang-orang jawatan tidak dibuka untuk minoriti etnik[10]

Singapura[sunting | sunting sumber]

Singapura adalah pada masa dahulu merupakan sebuah kampung nelayan Melayu yang berkembang maju di bawah pentakbiran temenggung, sebelum pendudukan Inggeris. Menurut Sejarah Melayu, seorang putera Indonesia bergelar Sang Nila Utama telah mendirikan Singapura kuno pada 1299.[11] Meskipun, bandar Singapura moden bermula pada 1819 apabila didirikan oleh Sir Stamford Raffles. Di bawah pentadbiran Inggeris, Singapura mengalami banyak kemasukan pendatang terutamanya dari China dan India. Singapura memasuki Persekutuan Malaysia pada 16 September, 1963, bersama-sama dengan Sabah dan Sarawak. Sejak perpisahan Singapura daripada Malaysia pada 9 Ogos, 1965, ia menjadi sebuah negara republik pelbagai bangsa dengan masyarakat Cina menjadi kaum majoriti.

Pada 1970-an, bahasa Mandarin telah dipromosikan ke atas loghat Cina lain.[12] Sekolah-sekolah SAP telah ditubuhkan untuk mengajar bahasa Mandarin di kalangan orang Cina. Ini menyebabkan sesetengah orang Melayu merasakan bahawa mereka telah diasingkan.[perlu rujukan] Rujukan ke atas masyarakat Confucious oleh bekas Perdana Menteri Lee Kuan Yew menandakan perubahan polisi pelbagai budaya tidak berpihak di dalam masyarakat dominasi Cina.[12] Sekolah-sekolah Cina kemudian mula menerima bantuan kerajaan, manakala sekolah-sekolah lain pula diabaikan.[12]

Lee Kuan Yew sekali lagi telah mencetuskan perdebatan ke atas kesetiaan orang Melayu terhadap kepada Singapura. Dia menyatakan kesetiaan orang Melayu mungkin bercanggah apabila bersentuh dengan hal kesetiaan.[13] Terdahulunya, bekas Presiden Indonesia Habibie telah menuduh bahawa tentera Singapura telah melakukan diskriminasi terhadap orang Melayu.[14][15] Kerajaan Singapura berhati-hati terhadap hal-hal berkaitan kesetiaan orang Melayu. Perdana Menteri Lee Hsien Loong merupakan seorang penyokong polisi ini. [12] Atas alasan yang sama, hampir tiada orang Melayu telah disenaraikan untuk menerima biasiswa angkatan tentera. [12] Terkini, berdasarkan kenyataan Perdana Menteri Lee Hsien Loong, adalah tidak mungkin seorang dari kaum Melayu atau kaum-kaum minoriti lain dipilih untuk menjadi perdana menteri Singapura. [16]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. 1.0 1.1 Page 42. Jory, Patrick. From "Patani Melayu" to Thai Muslims. ISIM Review. Autumn 2006
  2. 2.0 2.1 Page 43. Jory, Patrick. From "Patani Melayu" to Thai Muslims. ISIM Review. Autumn 2006
  3. South arrests need justifying. Bangkok Post. August 3 2007.
  4. Thai Premier Blamed For Muslim Massacre
  5. Outrage over murder of Thai Muslim demonstrators
  6. THAILAND: Thaksin in the Firing Line After Massacre (ArabNews.Com)
  7. 7.0 7.1 Hwang, p. 72.
  8. Hwang, p. 88.
  9. "Preparing for a Pogrom", Time, 1969-07-18, p. 3. 
  10. Means, Gordon P. (1991). Malaysian Politics: The Second Generation, pp. 8, 14, 15, 23–27, Oxford University Press. ISBN 0-19-588988-6.
  11. http://econtent.elibraryhub.com/SHC/NLBHB/SS/SingaporeStory/Spore_River.pdf
  12. 12.0 12.1 12.2 12.3 12.4 Barr, M. Michael. The Charade of Metritocracy. Far Eastern Economic Review. October 2006.
  13. A question of loyalty: the Malays in Singapore. Retrieved August 4 2007.
  14. Habibie opens fire on Singapore army. Retrieved August 4 2007.
  15. Richardson, Michael. Indonesia President's Remark Touches a Nerve : Singapore Quickly Denies An Assertion of 'Racism'. International Herald Tribune. February 12 1999.
  16. http://www.utusan.com.my/utusan/info.asp?y=2008&dt=1110&pub=Utusan_Malaysia&sec=Muka_Hadapan&pg=mh_02.htm

Pautan luar[sunting | sunting sumber]