Pertempuran Borneo (1941–42)

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search

Pertempuran Borneo merupakan suatu kempen perang yang berjaya oleh Empayar Jepun untuk mencengkam Borneo. Kempen ini tertumpu kepada penaklukan Kerajaan Sarawak, Brunei, Borneo Utara, dan bahagian barat Kalimantan, sebahagian daripada Hindia Timur Belanda. Unit utama Jepun adalah Brigad Infantri ke-35 dipimpinan Mejar Jeneral Kiyotake Kawaguchi.

Pertempuran[sunting | sunting sumber]

Pada 13 Disember 1941, konvoi Jepun meninggalkan Teluk Cam Ranh di Indochina, menaiki kapal pengiring Yura dengan kapal-kapal pemusnah Divisyen ke-12 bernama Murakumo, Shinonome, Shirakumo dan Usugumo, pengekor kapal selam Ch 7 dan pesawat laut tender Kamikawa Maru. Sebanyak sepuluh buah kapal pengangkut membawa Briged Infantri ke-35 Pasukan HQ di bawah perintah Mejar Jeneral Kiyotake Kawaguchi. Pasukan Sokongan—diperintahkan oleh Laksamana Muda Takeo Kurita—terdiri dari kapal perang Kumano dan Suzuya dan destroyers Fubuki dan Sagiri.

Kira-kira jam 16:40 pada 25 desember, tentera Jepun berjaya menawan lapangan terbang Kuching. Rejimen berundur melalui hutan untuk pedali p. kawasan. Selepas Singkawang ditawan pada 29 Disember, kedua-dua pihak Inggeris dan Belanda berundur lebih jauh ke hutan selatan untuk sampai di Sampit dan Pangkalanbun, di mana terletaknya sebuah lapangan terbang milik Belanda di Kotawaringin itu terletak. Kalimantan Selatan dan Tengah telah diambil oleh Tentera Laut Maharaja Jepun. Bandar Pontianak akhirnya diduduki oleh ImTentera Darat Imperial Jepun pada 29 Januari 1942. Setelah sepuluh minggu di dalam hutan gunung yang diliputi, pasukan Sekutu menyerah pada 1 bulan April tahun 1942.

Rujukan[sunting | sunting sumber]