Pertempuran Quebec

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Battle of the Plains of Abraham
Sebahagian daripada Perang Perancis dan Indian
{{{alt}}}

Ukiran kayu 1797 berdasarkan lakaran gambaran keadaan sengit pertempuran ini
dilakar adikung ketua pihak British. Hervey Smyth
Tarikh 13 September 1759
Lokasi Bandar Raya Quebec
Hasil Kemenangan berpihak pada pihak British
Perubahan
wilayah
Serangan Bandar Raya Quebec oleh pihak British
Pihak yang terlibat
Templat:Country data Kerajaan Great Britain Templat:Country data Kerajaan Perancis
Komandan
James Wolfe 
Robert Monckton
John Knox
Charles Saunders
George Townshend
William Howe
James Murray
Montcalm 
François Gaston de Lévis
Antoine de Bougainville
Duchambon de Vergor
Michel de Langlade
Roch de Ramezay
Kekuatan
4,400 orang askar[1] 1,900 orang askar
1,500 orang militia jajahan dan orang asli[2]
Korban
58 orang terkorban
600 orang cedera[1]
116 orang terkorban
600–1,200 orang cedera[2][3]

Pertempuran Quebec (Bahasa Inggeris: Battle of Quebec, Bahasa Perancis: Première bataille de Québec), adalah suatu pertempuran penting dalam Perang Tujuh Tahun (dirujuk sebagai Perang Perancis dan India untuk menggambarkan teater Amerika Utara) yang bermula pada 13 September 1759, antara Tentera Darat dan Tentera Laut Diraja Great Britain melawan Tentera Darat Perancis merebut kekuasaan kota Quebec dengan penglibatan sebanyak 10,000 buah pasukan tentera. Pertempuran ini menjadi detik penentuan kedua-dua kuasa besar ini ke atas Perancis Baru, serta kemudiannya mempengaruhi pembentukan negara gabungan Kanada yang moden.

Ia turut mendapat nama sebagai Pertempuran Dataran Abraham (Bahasa Inggeris: Battle of the Plains of Abraham, Bahasa Perancis: Bataille des Plaines d'Abraham) sempena kawasan di mana peperangan ini mula meletus di sebidang tanah besar milik Abraham Martin, seorang petani yang menetap di luar kota Quebec.

Faktor penyebab[sunting | sunting sumber]

Peletusan[sunting | sunting sumber]

Serangan pertama[sunting | sunting sumber]

Peta menggambarkan fasa pertama pertempuran

Secara keseluruhannya, pihak Perancis dipimpin Louis-Joseph de Montcalm mempunyai seramai 13,390 orang anggota merangkumi pasukan-pasukan biasa, Troupes de la Marine dan militia yang berpangkalan di Bandar Raya Quebec dan sepanjang pantai Beauport serta juga 200 pasukan berkuda, 200 meriam (termasuk senjata Quebec), 300 orang pahlawan peribumi (kebanyakan berbangsa Odawa pimpinan Charles de Langlade[4]) dan 140 tentera relawan Acadia, namun kebanyakan pasukan ini tidak terlibat dalam tindakan tersebut. Pihak British pimpinan James Wolfe pula terdiri daripada seramai 7,700 orang askar tetap. .

Pada pagi 13 September, tentera Wolfe membentuk barisan pertama membelakangi sungai St. Lawrence dan bergeraj serata dataran memanjang dari sebelah kanannya di cenerung sungai tersebut manakala sebelah kirinya bersebelaham hutan tebal di tepi sungai St. Charles. Sementara angkatan tetap Perancis mendekati Beauport dan Quebec, militia Kanada dan penembak tepat peribumi menyerang sayap kiri British, dari perlindungan hutan tebal mereka sehingga mereka berjaya mengepung jambatan yang merentasi Sungai St. Charles. [5]

Ketika tentera Perancis tiba dari Beauport, Montcalm segera memutuskan untuk mengusir pihak British dari kedudukan mereka dengan menyerang cepat. Oleh itu, beliau mengarahkan tentera Perancis yang berada dalam dan berhampiran Quebec City agar menyerang terus tanpa menunggu bantuan tambahan dari pantai Beauport. Beliau menyusun kira-kira 3,500 tentera dalam posisi mereka. Pada kira-kira 10 pagi, Montcalm menunggang kuda hitamnya sambil menghunus pedang mengarahkan barisannya menyerang ke arah pihak British.[6] memerintahkan kemajuan umum di garisan British.

Sambil pihak Perancis segera mara ke arah barisan-barisan British, Wolfe mengarahkan pusat barisan mereka yakni rejimen infantri ke-43 dan ke-47 - untuk menahan dari menembak sehingga pihak Perancis segera mendekati dalam jarak 30 ela (27 m). Setelah pihak Perancis melepasi jarak inilah Wolfe mengarahkan tembakan dilepaskan pada jarak dekat.

Kematian James Wolfe[sunting | sunting sumber]

The Death of General Wolfe karya Benjamin West (1770)
menggambarkan antara kejadian utama pertempuran ini

Wolfe yang didudukkan dalam Grenadir Kaki ke-28 dan Louisbourg mara ke suatu bukit untuk memerhatikan pertempuran meskipun cedera sedikit. Sebaik sahaja Wolfe memberi arahan menembak, dua das tembakan diperhatikan (menurut seorang relawan Louisbourg bernama James Henderson yang menyaksikan dari sebuah bukit) mengenai Wolfe - satu das di perut dan satu das di dada. [7] [8] Knox menulis bahawa salah seorang askar berhampiran Wolfe menjerit "Mereka berlari, lihat bagaimana mereka berlari." Wolfe yang tersungkur mula membuka matanya dan bertanya siapa yang lari ini; setelah dimaklumkan bahawa orang Perancis telah dipecah belahkan, beliau memberi seberapa perintah, sebelum menghembuskan nafas terakhirnya sambil mengiring berkata, "segala puji bagi Tuhan, kini saya akan pergi dengan damainya".[nota 1]

Kematian Wolfe serta kecederaan ditimpa beberapa pegawai utama lain menyebabkan tentera British menjadi sedikit tidak terurus dalam tindakan membalas tentera Perancis yang mula berundur. Fraser Highlanders ke-78 telah diarahkan oleh Brigadier-Jeneral James Murray untuk mengejar askar-askar Perancis dengan pedang mereka, tetapi telah bertemu di dekat bandar itu oleh api berat dari bateri terapung yang meliputi jambatan di Sungai St. Charles serta militia yang kekal di pokok. Pasukan ke-78 mengambil jumlah tertinggi kesemua unit British dalam peperangan itu. [10]

Semasa Montcalm berundur dalam tunggangannya, suatu tembakan kaleng dari artileri British atau senapang musket mengenai pada abdomen dan paha bawahnya. Beliau dapat kembali ke bandar, tetapi luka-lukanya parah sehingga beliau terkorban akibat ia pada waktu pagi keesokan harinya.[11] Beliau dikebumikan dalam suatu rongga bekas bedilan British di lantai gereja Ursuline. [12]

Peleraian[sunting | sunting sumber]

Pertempuran menjejaskan sebilangan orang yang sama di kedua-dua belah pihak - sebanyak 644 orang yang terbunuh atau cedera di pihak Perancis sementara 658 orang askar British yang terbunuh atau cedera. [13]

Di Montréal pada bulan September, Lévis dan 2,000 askar telah berhadapan dengan 17,000 tentera British dan Amerika. Pihak Perancis menyerah diri pada 8 September 1760 lalu memberikan peluang kepada pihak British mengepung Montreal.

Suatu perjanjian ditandatangani di Paris pada tahun 1763 antara dua-dua pihak British dan Perancis untuk mengakhiri perang ini - syarat yang dikemukakan antaranya mengarahkan penyerahan seberapa bahagian Perancis Baru kepada pemilikan Great Britain, termasuk Kanada dan sebahagian kawasan timur Louisiana Perancis antara Sungai Mississippi dan Banjaran Appalachia.[petikan diperlukan] Melalui perjanjian inilah Kanada mula menjadi jajahan milik Kerajaan Great Britain.

Nota[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Kata asal: ""Now, God be praised, I will die in peace."[9]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ a b Macleod p 230
  2. ^ a b Macleod p 228
  3. ^ Borneman 2007, halaman 223 differs from the traditional numbers, reported 1,200 French casualties.
  4. ^ Casgrain 1964, halaman 117.
  5. ^ Reid 2003, halaman 61.
  6. ^ Chartrand 1999, halaman 86.
  7. ^ Hibbert 1959, halaman 151.
  8. ^ Lloyd 1959, halaman 139.
  9. ^ Reid 2003.
  10. ^ Reid 2003, halaman 82.
  11. ^ Chartrand 1999.
  12. ^ Chartrand 1999. In 2001, his remains were moved to the military cemetery at the Hôpital-Général, near the St. Charles River, where they were placed in a mausoleum. Press release, Commission de la capitale nationale du Québec, retrieved 26 April 2007
  13. ^ Reid 2003.
Bibliografi

Pautan luar[sunting | sunting sumber]