Raja Melaka

Sultan Melaka merujuk kepada pemerintah Kesultanan Melayu Melaka, sebuah kerajaan Melayu Islam yang muncul sebagai kuasa penting di Asia Tenggara pada abad ke-15. Kesultanan ini diasaskan oleh Parameswara, seorang putera dari Palembang yang kemudian memeluk Islam dan dikenali sebagai Sultan Megat Iskandar Shah. Melaka berkembang pesat sebagai pusat perdagangan antarabangsa kerana kedudukannya yang strategik di Selat Melaka.

Sistem pemerintahan Kesultanan Melaka berasaskan institusi kesultanan Melayu yang tersusun. Sultan merupakan ketua negara dan agama, dibantu oleh pembesar seperti Bendahara, Temenggung, Penghulu Bendahari dan Laksamana. Undang-undang Melaka, termasuk Hukum Kanun Melaka dan Undang-undang Laut Melaka, menjadi asas pentadbiran dan perdagangan serta mempengaruhi sistem perundangan di negeri-negeri Melayu lain.

Zaman kegemilangan Kesultanan Melaka berlaku semasa pemerintahan Sultan Muzaffar Shah dan Sultan Mansur Shah. Pada era ini, Melaka bukan sahaja menjadi pusat perdagangan utama yang dikunjungi pedagang dari China, India, Arab dan Eropah, malah turut menjadi pusat penyebaran agama Islam di Alam Melayu. Hubungan diplomatik dengan negara luar seperti China juga mengukuhkan kedudukan Melaka di peringkat antarabangsa.

Kesultanan Melaka mula mengalami kemerosotan pada awal abad ke-16 akibat masalah dalaman dan tekanan kuasa asing. Pada tahun 1511, Melaka telah ditawan oleh Portugis di bawah pimpinan Afonso de Albuquerque. Kejatuhan Melaka menamatkan pemerintahan Sultan Melaka di kota tersebut, namun warisan kesultanan ini diteruskan melalui penubuhan Kesultanan Johor-Riau dan negeri-negeri Melayu lain.

Kesultanan Melayu Melaka dianggap sebagai asas kepada pembentukan identiti politik, budaya dan agama orang Melayu. Sistem pemerintahan, adat istiadat serta undang-undang yang diperkenalkan semasa zaman Sultan Melaka masih mempengaruhi institusi kesultanan Melayu hingga ke hari ini.