Siulan

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Ilustrasi menunjukkan pelbagai cara menyiul, dari majalah Perancis Le Monde illustré isu 14 Januari 1893.

Siulan [siul-an] difahamkan sebagai perilaku menghasilkan bunyi bernada sangat tinggi dengan menghembuskan udara melalui rongga mulut yang sengaja disempitkan[1] menggunakan bibir, lidah,[2] gigi atau jari sebagai penghadang laluan udara (yakni bersiul atau menyiul).

Tujuan[sunting | sunting sumber]

Untuk berkomunikasi[sunting | sunting sumber]

Penghasilan bunyi ini sering dipakai untuk tujuan mengisyarat haiwan jinak tertentu agar melakukan tugasan tertentu diberikan tuan mereka (misalnya anjing gembala)

Terdapat seberapa cara yang menggunakan gaya siulan tertentu lalu membentuk sistem tersendiri seakan bahasa. Masyarakat yang menghuni pulau La Gomera dalam gugusan Kepulauan Canaria misalnya mempunyai suatu bahasa siul tertentu yang mempunyai turutan bermakna tertentu agar pesanan dapat disampaikan selancarnya sesama penghuni yang menduduki muka bumi pulau La Gomera yang berjurang dalam dan bergunung-ganang.

Dalam bidang muzik[sunting | sunting sumber]

Perilaku ini pernah lazim dipersembahkan dalam seberapa gaya hiburan Barat lama termasuk music hall dan vaudeville. Ia masih ada diterapkan dalam oenggubahan muzik moden sama ada untuk tujuan tertentu seperti runut bunyi dalam pembikinan filem mahupun dalam penghasilan muzik pop.

Lihat juga[sunting | sunting sumber]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ "'siul' - Maklumat Kata". Pusat Rujukan Persuratan Melayu. Dewan Bahasa dan Pustaka. (Rujuk maksud III)
  2. ^ "How to Whistle With Your Fingers". The Art of Manliness. April 8, 2012. Dicapai pada March 7, 2017.

Pautan luar[sunting | sunting sumber]