Undang-undang Hindu klasik

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search


Topik-topik Hinduisme
Śruti: Veda · Upanishad · Śrouta
Smriti: Itihasa (Ramayana, Mahabharata, Bhagavad Gita) · Puranas · Sutras · Agama (Tantra, Yantra) · Vedanta
Konsep: Avatar · Atman · Brahman · Kosas · Dharma · Karma · Moksha · Maya · Ishta-deva · Murti · Penjelmaan semula · Samsara · Tattva · Trimurti · Turiya · Guru | Falsafah Vedanta
Falsafah: Aliran fikiran · Hinduisme awal · Samkhya · Nyaya · Vaisheshika · Yoga · Mimamsa · Vedanta · Tantra · Bhakti · Carvakas
Upacara amal: Jyotish · Ayurveda · Aarti · Bhajan · Darshan · Diksha · Mantera · Puja · Satsang · Stotras · Perkahwinan · Yajna
Guru dan santo: Sankara · Sarada Devi · Madhvacharya · Sri Ramakrishna · Swami Vivekananda · Ramanujacharya · Sri Krishna Caitanya
Mazhab: Vaishnavisme · Syaivisme · Syaktisme · Ramakrishna Mission · Ramakrishna Math
Dewa Hindu: Senarai dewa-dewi Hindu · Mitologi Hindu
Yuga: Yuga Satya · Yuga Treta · Yuga Dvapara · Yuga Kali
Kasta: Brahmin · Kshatriya · Vaishya · Shudra · Dalit
p·b·s

Undang-undang Hindu klasik adalah kategori undang-undang Hindu dijumpai di India purba yang tradisional bermula dengan pemindahan Veda dan berakhir pada tahun 1772 dengan penerimaan pakai "Suatu rancangan bagi Pentadbiran Keadilan di Bengal" oleh kerajaan Bengal.[1] Undang-undang semasa tempoh klasik adalah teologi berdasarkan dharmasastra, dan dharma yang secara tradisinya ditandakan oleh "orang-orang berilmu" atau ulama Veda.[2] Walau bagaimanapun, pada hakikatnya, undang-undang Hindu klasik pelbagai dalam amalan, yang berbeza-beza di antara lokasi, kumpulan vokasional, dan kasta. Oleh itu, sumber biasa Hindu klasik undang-undang masyarakat dan oleh itu, undang-undang pada keseluruhannya yang terpencar dan pelbagai.[3] Undang-undang ini telah ditentukan oleh pelbagai kumpulan korporat seperti pemimpin saudagar, ketua-ketua kasta, dan raja-raja, dan kerana kepimpinan yang pelbagai, undang-undang ini telah tertentu ke tempat yang ditetapkan.[4] Rekod undang-undang Hindu klasik boleh didapati dalam Manu Smriti dan lain-lain smṛti sastera; walaupun, rekod mahkamah sebenar dalam tempoh masa ini jarang berlaku.

Sumber[sunting | sunting sumber]

Undang-undang Hindu klasik adalah teologi berdasarkan pada Dharmasastras. Secara tradisinya ayat-ayat ini menetapkan kaedah-kaedah dharma yang boleh didapati melalui tiga sumber. Teologi sumber yang paling penting untuk dharma adalah dari śruti atau Veda kerana ia telah diakui berasal daripada Tuhan. Jika seseorang tidak dapat mencari idea yang tertentu dalam Veda, Dharmasutra mengarahkan kepadanya untuk berunding dengan sumber kuasa yang akan datang: smṛti diikuti kemudian oleh ācāra dan dalam sesetengah perkara ātmatuṣṭi.[5]

Undang-undang yang dinyatakan dalam Veda dan Teks Tradisional. Apabila ini tidak menangani isu, amalan orang berbudaya menjadi berwibawa. (VaDh 1.4-5)

Walau bagaimanapun, ācāra adalah undang-undang yang telah disampaikan dalam amalan sebenar.[6]

Śruti[sunting | sunting sumber]

Śruti adalah sebahagian daripada teks yang belajar melalui pendengaran dan sinonim dengan Veda.[7] Originally dihantar kepada Rishis purba dengan cara getaran kosmik, teks dianggap sebagai bentuk tertinggi wahyu.[8] Oleh kerana ia berasal daripada Tuhan mereka, teks-teks telah diluluskan secara lisan melalui generasi oleh kumpulan terpilih daripada orang yang telah diberi kuasa untuk mentafsir teks ke dalam undang-undang yang lebih ketara. Walaupun teks-teks itu sendiri mengandungi sebarang kod undang-undang khusus atau kaedah-kaedah, mereka adalah sumber yang dituntut untuk semua Undang-Undang Hindu klasik.[9] Ayat-ayat ini mengandungi Veda empat dan ulasan tambahan yang berkaitan dengan mereka.

Smṛti[sunting | sunting sumber]

Smriti, ditakrifkan sebagai tradisi, sumber kedua dharma dan khusus merujuk kepada teks-teks bertulis yang menyebut tradisi orang-orang yang sah di sisi undang-undang mulia. Ayat-ayat ini termasuk Dharmasastras.[10] Smriti merujuk kepada koleksi acara atau mana-mana undang-undang adat di mana pembelajaran berlaku. Smriti adalah pengakuan orang-orang yang mengetahui Veda dan dianggap sebagai Veda menengah. Tidak seperti Sruti, wahyu, Smriti adalah berdasarkan memori, khususnya orang-orang yang bijaksana yang menghantar kenangan mereka tradisi ke lelaki sebagai satu cara untuk lulus kebijaksanaan mereka. Smriti juga merupakan set lengkap kesusasteraan suci: enam Vedangas, epik (Mahabharata dan Ramayana) dan Purana.[11]

Ācāra[sunting | sunting sumber]

Ācāra adalah sumber ketiga dharma dan merujuk kepada norma-norma masyarakat dan standard kumpulan sosial tertentu.[12] Secara tradisinya, mengikut yang dharmasastras, standard ini diperolehi daripada tindakan yang belajar sepenuhnya dalam Veda bahawa semua tindakan mereka adalah sejajar dengan ajaran Vedic.[13] Tindakan tersebut memandang ke arah contohnya pada zaman apabila maklumat mengenai contoh tertentu tidak dijumpai dalam kesusasteraan śruti dan smṛti. Walaupun teologi Veda atau kesusasteraan śruti harus menjadi sumber utama untuk mendapatkan maklumat mengenai Hindu undang-undang, dalam realiti, acara menyediakan asas bagi sistem kerja undang-undang dalam tempoh klasik.[14] Bersama-sama dengan peralihan ini jauh dari undang-undang secara langsung hasil daripada Veda datang kembali normal pemimpin yang tindakan-tindakan yang dianggap acara lagi tidak ulama Vedic. Kerja lebih masa, pemimpin saudagar, ketua-ketua kasta, dan pemimpin-pemimpin masyarakat menjadi sumber sebenar acara dan oleh itu, juga menjadi sumber utama untuk ketetapan dalam tradisi undang-undang Hindu.[15]

Ātmatuṣṭi[sunting | sunting sumber]

Atmatusti is defined as being what is pleasing to oneself and is considered by some to be the fourth source of dharma.[16] However, only the law codes of Manu and Yājñavalkya cite atmatusti as the fourth source of law.[17] Most scholars do not recognize atmatusti as a source of dharma within Hindu Law because it does not have the same authority as sruti, smriti, and acara. Atmatusti is used as a last resort where a person may only use it if the first three legitimate sources do not address the issue in question.[18]

Undang-undang Hindu Klasik dalam Amalan[sunting | sunting sumber]

Pentadbiran[sunting | sunting sumber]

Undang-undang Hindu klasik dalam amalan berasal dari masyarakat, bukan tatanegara negeri. Dengan cara ini, kumpulan-kumpulan tertentu masyarakat mula untuk mendapatkan pengaruh di dalam penciptaan dan pentadbiran undang-undang. Kumpulan korporat yang Rendah, Kingships, dan Brahmin, golongan-golongan, yang menyampaikan fiqh Hindu dalam amalan. Kumpulan korporat yang bertanggungjawab untuk menggubal undang-undang undang-undang melalui konsep norma-norma sosial;[19] pemerintahan diraja yang bertanggungjawab bagi pentadbiran hukuman dan sistem Hindu duniawi; dan Brahmin bertanggungjawab untuk upacara, penebusan dosa, dan penyelenggaraan sistem Hindu rohani.[20]

Tatacara Kehakiman[sunting | sunting sumber]

Bukti Tatacara Kehakiman di India kuno adalah kebanyakannya berasal dari Hindu klasik undang-undang dan kitab agama seperti Veda. Raja itu telah dibuat kepada pihak berkuasa undang-undang utama dalam mahkamah. Ujian-ujian kaedah ilahi bukti dan Sumpah bagi kes-kes yang mudah telah digunakan untuk membantu dalam proses membuat keputusan. Walaupun akhirnya mendasarkan keputusan dari asas teks yang berbeza seperti Manu, Yājñavalkya, Dharmaśāstra, Sastra dan Smrti.

Sejarah Institusi Undang-undang[sunting | sunting sumber]

Notes[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Rocher, Rosane The Creation of Anglo-Hindu Law
  2. ^ Hacker, Paul. 2006. pp. 484
  3. ^ Davis, Jr. Donald R. The Spirit of Hindu Law. Chapter 1.
  4. ^ Davis, Jr. Donald R. 2005
  5. ^ Davis, Jr. Donald R. Ch. 1. pp. 2
  6. ^ Davis, Jr. Donald R. Ch. 7
  7. ^ Coburn, Thomas B. 1984. pp. 439.
  8. ^ Jho, Chakradhar. 1986. pp. 59
  9. ^ Jho, Chakradhar. 1986. pp. 60
  10. ^ Davis, Jr. Donald R. Ch. 1, pp. 2.
  11. ^ Lingat, Robert. 1973. Ch. 1, pp. 9-10.
  12. ^ Davis, Jr. Donald R. Ch. One
  13. ^ Hacker, Paul. 2006. pp. 484
  14. ^ Davis, Jr. Donald R. Ch. Seven
  15. ^ Davis, Jr. Donald R. Ch. Seven
  16. ^ Olivelle, Patrick. 2004. The Law Code of Manu. 2.6.
  17. ^ Davis, Jr. Donald R. Ch. 1, pp. 6.
  18. ^ Lingat, Robert. 1973. Ch. 1, pp. 6.
  19. ^ Davis:The Spirit of Hindu Law
  20. ^ Lingat: 1973

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. Coburn, Thomas B. 1984. Scripture" in India: Towards a Typology of the Word in Hindu Life. Journal of the American Academy of Religion, Vol. 52, No. 3.
  2. Davis, Jr. Donald R. Forthcoming. The Spirit of Hindu Law.
  3. Davis, Jr. Donald R. 2005. Intermediate Realms of Law: Corporate Groups and Rulers in Medieval India JESHO
  4. Hacker, Paul. 2006. Dharma in Hinduism. Journal of Indian Philosophy 34:5
  5. Jho, Chakradhar. 1986. History and Sources of Law in Ancient India. New Delhi: Ashish Publishing House.
  6. Lingat, Robert. 1973. The Classical Law of India. Trans. J. Duncan M. Derrett. Berkeley: University of California Press.
  7. Olivelle, Patrick. 2004. The Law Code of Manu. New York: Oxford University Press.
  8. Rocher, Rosane. Forthcoming The Creation of Anglo-Hindu Law LHI