Urasil

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Uracil
Structural formula of uracil
Ball-and-stick model of uracil
Space-filling model of uracil
Nama
Nama IUPAC
Pirimidina-2,4(1H,3H)-diona
Pengenalpasti
Imej Jmol-3D model
3DMet
606623
ChEBI
ChEMBL
ChemSpider
DrugBank
ECHA InfoCard 100.000.565
Nombor EC
  • 200-621-9
2896
KEGG
Nombor RTECS
  • YQ8650000
UNII
Sifat
C4H4N2O2
Jisim molar 112.08676 g/mol
Rupa bentuk Pepejal
Ketumpatan 1.32 g/cm3
Takat lebur 335 °C (635 °F; 608 K)[1]
Takat didih N/A – Terurai
Larut
Bahaya
Bahaya-bahaya utama Karsinogen dan teratogen dalam pendedahan melampau
Piktogram GHS GHS07: HarmfulGHS08: Health hazard
Perkataan isyarat GHS Warning
H315, H319, H335, H361
P201, P202, P261, P264, P271, P280, P281, P302+352, P304+340, P305+351+338, P308+313, P312, P321, P332+313, P337+313, P362, P403+233, P405, P501
NFPA 704 (berlian api)
Kemudahbakaran kod 1: Mesti dipanaskan dahulu sebelum pencucuhan boleh berlaku. Takat kilat lebih 93°C (200°F). Cth, minyak canolaKesihatan kod 1: Pendedahan akan menyebabkan kerengsaan tetapi hanya kecederaan sisa kecil. Cth, turpentinKereaktifan (kuning): tiada kod bahayaBahaya khas (putih): tiada kodNFPA 704 berlian 4 warna
1
1
Takat kilat Tidak mudah terbakar
Sebatian berkaitan
Sebatian berkaitan
Timina
Sitosina
Kecuali jika dinyatakan sebaliknya, data diberikan untuk bahan-bahan dalam keadaan piawainya (pada 25 °C [77 °F], 100 kPa).
 ☑Y pengesahan (apa yang perlu☑Y/X mark.svgN?)
Rujukan kotak info

Urasil (U) merupakan salah satu daripada bes nitrogen dalam asid nukleik RNA bersama adenina (A), guanina (G) dan sitosina (C). Dalam DNA, urasil digantikan dengan timina (T) yang merupakan sebatian dengan struktur sama tanpa metil. Urasil merupakan sebatian pirimidina yang biasa dan mudah dijumpai dalam alam sekitar.[2]

Sintesis[sunting | sunting sumber]

Pelbagai tindak balas boleh dilakukan di makmal untuk menghasilkan urasil. Salah satu daripadanya ialah tindak balas antara sitosina dan air untuk menghasilkan urasil dan ammonia sebagai bahan sampingan.[2]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Myers, Richard L.; Myers, Rusty L. (2007). The 100 Most Important Chemical Compounds. halaman 92–93. ISBN 9780313337581.Templat:Full citation needed
  2. ^ a b Garrett, Reginald H.; Grisham, Charles M. (1997). Principals of Biochemistry with a Human Focus. United States: Brooks/Cole Thomson Learning.