Urasil

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Uracil
Structural formula of uracil
Ball-and-stick model of uracil
Space-filling model of uracil
Nama
Nama IUPAC
Pirimidina-2,4(1H,3H)-diona
Pengenalpasti
3DMet B00026
606623
66-22-8 Yes check.svgY
ChEBI CHEBI:17568 X mark.svgN
ChEMBL ChEMBL566 X mark.svgN
ChemSpider 1141 X mark.svgN
DrugBank DB03419
Nombor EC 200-621-9
Rujukan Gmelin 2896
4560
Imej Jmol-3D Imej
KEGG C00106
PubChem 1174
Nombor RTECS YQ8650000
UNII 56HH86ZVCTTemplat:Fdacite
Sifat
C4H4N2O2
Jisim molar 112.08676 g/mol
Rupa bentuk Pepejal
Ketumpatan 1.32 g/cm3
Takat lebur 335 °C (635 °F; 608 K)[1]
Takat didih N/A – Terurai
Larut
Bahaya
Bahaya-bahaya utama Karsinogen dan teratogen dalam pendedahan melampau
Piktogram GHS Templat:GHS07Templat:GHS08
Perkataan isyarat GHS Warning
Templat:H-phrases
Templat:P-phrases
NFPA 704
Kemudahbakaran kod 1: Mesti dipanaskan dahulu sebelum pencucuhan boleh berlaku. Takat kilat lebih 93°C (200°F). Cth, minyak canolaKesihatan kod 1: Pendedahan akan menyebabkan kerengsaan tetapi hanya kecederaan sisa kecil. Cth, turpentinKereaktifan (kuning): tiada kod bahayaBahaya khas (putih): tiada kodNFPA 704 berlian 4 warna
1
1
Takat kilat Tidak mudah terbakar
Sebatian berkaitan
Sebatian berkenaan Timina
Sitosina
Kecuali jika dinyatakan sebaliknya, data diberikan untuk bahan-bahan dalam keadaan piawainya (pada 25 °C [77 °F], 100 kPa).
 Yes check.svgY pengesahan (apa yang perluYes check.svgY/X mark.svgN?)
Rujukan kotak info

Urasil (U) merupakan salah satu daripada bes nitrogen dalam asid nukleik RNA bersama adenina (A), guanina (G) dan sitosina (C). Dalam DNA, urasil digantikan dengan timina (T) yang merupakan sebatian dengan struktur sama tanpa metil. Urasil merupakan sebatian pirimidina yang biasa dan mudah dijumpai dalam alam sekitar.[2]

Sintesis[sunting | sunting sumber]

Pelbagai tindak balas boleh dilakukan di makmal untuk menghasilkan urasil. Salah satu daripadanya ialah tindak balas antara sitosina dan air untuk menghasilkan urasil dan ammonia sebagai bahan sampingan.[2]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Myers, Richard L.; Myers, Rusty L. (2007). The 100 Most Important Chemical Compounds. m/s. 92–93. ISBN 9780313337581. Templat:Full citation needed
  2. ^ a b Garrett, Reginald H.; Grisham, Charles M. (1997). Principals of Biochemistry with a Human Focus. United States: Brooks/Cole Thomson Learning.