Pergi ke kandungan

Victor Starffin

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Victor Starffin
Starffin pada 1955
Pitcher
Dilahirkan: (1916-05-01)1 Mei 1916
Nizhny Tagil, Verkhotursky Uyezd, Gabenorat Perm, Empayar Rusia
Meninggal dunia: 12 Januari 1957(1957-01-12) (umur 40)
Setagaya, Tokyo, Jepun
Pukulan: Kanan Balingan: Kanan
JBL debut
1936, untuk Tokyo Kyojingun
Penampilan NPB terakhir
12 Julai, 1955, untuk Takahashi Unions
Statistik JBL/NPB
Menang–kalah303–176
ERA2.09
Shutout83
Jumlah inning4,175.1
Strikeout1,960
Pasukan
Kerjaya cemerlang dan anugerah

Rekod Jepun

  • 83 karier shutout
Ahli Jepun
Baseball Hall of Fame
Pelantikan1960

Viktor Starukhin (Rusia: Виктор Константинович Старухин, rumi: Viktor Konstantinovich Starukhin,[1] 1 Mei 1916 – 12 Januari 1957), digelar "orang Jepun bermata biru" (青い目の日本人, aoi-me no Nihonjin), atau lebih dikenali sebagai Victor Starffin (ヴィクトル・スタルヒン), ialah seorang pemain besbol Jepun. Dilahirkan di Rusia, beliau menjadi pelempar profesional pertama di Jepun yang mencapai 300 kemenangan.[2][3] Dengan 83 perlawanan shutout (tanpa membenarkan sebarang larian pasukan lawan) sepanjang kerjayanya, beliau berada di tangga pertama sepanjang zaman dalam sejarah besbol profesional Jepun.

Kehidupan awal

[sunting | sunting sumber]

Viktor Starukhin dilahirkan pada tahun 1916 di Nizhny Tagil, wilayah Ural, ketika itu sebahagian daripada Empayar Rusia. Selepas Revolusi Rusia, beliau berpindah bersama keluarganya ke Harbin, Manchuria, sebelum akhirnya menetap di Asahikawa, Hokkaidō, di mana beliau bersekolah di Sekolah Menengah Asahikawa Higashi.[4]

Pada mulanya, Starukhin sering dibuli kerana bukan orang Jepun, namun beliau akhirnya menguasai bahasa Jepun dengan baik dan menunjukkan bakat luar biasa dalam bidang sukan. Malah, beliau pernah memenangi larian 100 meter walaupun rakan sekelasnya diberi kelebihan 20 meter di hadapan, hasil daripada saiz tubuhnya yang tinggi, kerana pada usia 11 tahun beliau telah mencapai ketinggian 180 cm (6 kaki).

Beliau mula mengenali sukan besbol setelah berpindah ke Jepun, dan bakatnya yang tinggi dalam permainan itu membolehkannya bergaul dengan rakan sekelas serta melupakan masalah keluarganya, khususnya berkaitan ayahnya, Konstantine Starukhin, yang terjerumus dalam masalah ketagihan alkohol.

Pada mulanya, Starukhin dikenal pasti oleh Sekolah Tinggi Koyo Gakuin di Nishinomiya, namun beberapa sekolah lain membantah penyertaannya kerana tidak bersetuju seorang warga asing menjadi pelempar bagi pasukan Jepun. Akhirnya, beliau menyertai pasukan besbol Sekolah Menengah Asahikawa Higashi, membantu pasukan itu mara ke dua perlawanan akhir berturut-turut kejohanan peringkat Hokkaido dalam Kejohanan Besbol Sekolah Menengah Jepun, walaupun gagal melayakkan diri ke Koshien Musim Panas.

Starukhin bercita-cita untuk melanjutkan pelajaran di Universiti Waseda, namun pada musim luruh 1934, beliau dikenal pasti oleh Matsutarō Shōriki untuk menyertai pasukan kebangsaan Jepun dalam perlawanan persahabatan menentang Amerika Syarikat. Pada ketika itu, Kementerian Pendidikan Jepun mempunyai peraturan yang menyatakan bahawa pelajar sekolah menengah yang bermain secara profesional akan kehilangan kelayakan untuk menyertai pendidikan tinggi, menyebabkan Starukhin berat hati untuk menjadi pemain profesional.

Namun begitu, kedudukan keluarganya ketika itu sukar. Mereka memasuki Jepun menggunakan visa transit, dan ayahnya, Konstantin Starukhin, sedang dalam tahanan menunggu perbicaraan atas tuduhan membunuh tanpa niat selepas membunuh rakan sekerja isterinya akibat perbezaan pandangan politik. Konstantin mendakwa bahawa mangsa ialah perisik yang dihantar oleh kerajaan Soviet untuk memantau pelarian Rusia di Hokkaido.

Shōriki kemudiannya menggunakan keadaan ini untuk memeras Starukhin, dengan mengancam bahawa jika beliau menolak untuk bermain secara profesional, Shōriki akan menggunakan pengaruhnya melalui akhbar Yomiuri Shimbun untuk mendedahkan kes ayahnya kepada umum. Pendedahan itu berpotensi menyebabkan Starukhin dan ibunya dihantar pulang ke Rusia, di mana mereka mungkin akan ditangkap oleh NKVD kerana pandangan politik ayahnya.

Kerjaya profesional

[sunting | sunting sumber]
Starffin bersama Giants.

Starukhin menandatangani kontrak bersama Tōkyō Kyojingun (kini dikenali sebagai Yomiuri Giants) di luar sistem draf pada tahun 1936, dan bermain bersama pasukan itu sehingga 1944. Beliau merupakan salah seorang pelempar terunggul dalam era "dead-ball" besbol Jepun (sebelum tahun 1945), iaitu tempoh di mana ramai pemain terbaik Jepun berkhidmat dalam Tentera Imperial Jepun.

Sepanjang kerjayanya bersama Giants, Starukhin memenangi dua Anugerah Pemain Terbaik (MVP) dan satu Anugerah Best Nine, serta mencatat sekurang-kurangnya 26 kemenangan dalam enam musim berbeza. Pada tahun 1939, beliau mencatat rekod liga dengan 42 kemenangan, dan pada tahun berikutnya, beliau menambah lagi 38 kemenangan.

Selain itu, Starukhin turut mencatat sejarah sebagai pemain asing pertama dalam sejarah NPB yang melakukan aksi 'no-hitter', iaitu pada 3 Julai 1937 menentang pasukan Korakuen Eagles.

Pada tahun 1940, ketika sentimen xenofobia semakin meningkat di Jepun, Starukhin dipaksa menukar namanya kepada Suda Hiroshi (bahasa Jepun: 須田 博). Kemudian, semasa Perang Dunia Kedua, akibat ketakutan dan kecurigaan perang yang meluas, beliau telah ditahan dan ditempatkan di kem tahanan di Karuizawa, bersama diplomat serta penduduk asing lain.

Selepas tempoh singkat bekerja sebagai penterjemah untuk pihak berkuasa Pendudukan Amerika Syarikat (SCAP), Starukhin kembali ke dunia besbol profesional pada tahun 1946. Namun begitu, beliau memilih untuk tidak kembali ke pasukan lamanya, Tokyo Giants, sebaliknya menandatangani kontrak dengan pasukan baharu, Pacific Baseball Club, yang dimiliki oleh Komajiro Tamura.

Kontrak Pacific dengan beberapa pemain terkenal, termasuk Starukhin menimbulkan pertikaian besar, dan pasukan itu dipaksa menyerah dalam empat perlawanan (forfeit). Keputusan ini secara tidak langsung menyebabkan pasukan lamanya, Giants tewas dalam Kejohanan Jepun pertama selepas Perang Dunia Kedua, kerana salah satu perlawanan yang dibatalkan itu merupakan kekalahan Pacific kepada Kinki Great Ring (kini Fukuoka SoftBank Hawks). Perubahan keputusan daripada kalah kepada menang memberi gelaran juara kepada Great Ring berbanding Giants.

Starukhin kekal bersama Pacific pada tahun 1947, yang kemudian dinamakan semula sebagai Taiyo Robins. Pada tahun 1948, beliau berpindah ke Kinsei/Daiei Stars, satu lagi pasukan milik Tamura, dan kekal dengan francais itu hingga tahun 1953 (walaupun Tamura menjual pasukan tersebut kepada Daiei Film selepas musim 1948). Beliau akhirnya menyertai Takahashi/Tombow Unions (pendahulu kepada Chiba Lotte Marines) pada tahun 1954–1955.

Pada tahun 1955, musim terakhirnya, Starukhin menjadi pelempar pertama dalam sejarah besbol profesional Jepun yang mencapai 300 kemenangan kerjaya. Pada awalnya, dianggap bahawa kemenangan ke-300 beliau diperoleh menentang Kintetsu Pearls di Stadium Kawasaki pada 28 Julai 1955, namun menurut peraturan NPB mengenai kemenangan pelempar yang diraih sebelum perang, ia sebenarnya hanyalah kemenangan ke-298. Beliau memperoleh kemenangan ke-300 yang sebenar pada 9 September 1955 menentang bekas pasukannya, Daiei Stars, di Stadium Nishinokyogoku, Kyoto.

Apabila ditanya tentang perancangannya selepas itu, Starukhin menyatakan beliau mahu mencapai 2,000 strikeout dan 100 perlawanan shutout sebelum menamatkan kerjayanya. Namun, impian itu tidak tercapai kerana selepas mencatatkan rekod 7–21 pada musim 1955, beliau dilepaskan oleh Unions dan tiada pasukan lain mahu menandatanganinya, walaupun beliau menyatakan sanggup bermain secara percuma.[5]

Beliau bersara pada tahun 1955 dengan rekod kerjaya 303 kemenangan dan 176 kekalahan.

Selepas bersara, Starukhin menceburi bidang lakonan dan menjadi penyampai program radio.

Kehidupan peribadi

[sunting | sunting sumber]

Starukhin fasih berbahasa Jepun dan dikatakan 'lebih Jepun daripada orang Jepun' kerana rasa hormatnya terhadap mentuanya, tetapi beliau bimbang bahawa rakan-rakannya tidak akan menolak label 'asing' dan 'pengasingan'. Oleh itu, beliau sering ke gereja Ortodoks Nikolai-do di Ochanomizu (sebuah kawasan di Tokyo) di mana emigran Rusia lain berkumpul. Di sana, beliau mencari rakan dan malah menemui bakal isteri.

Pada tahun 1939, Starukhin berkahwin dengan seorang emigran Rusia, Elena. Pada tahun 1941, anak tunggal mereka, George, dilahirkan. Selepas tempoh mereka berada di kem Karuizawa, Elena memfailkan perceraian dan berhijrah ke Amerika Syarikat, meninggalkan anak lelaki mereka yang berumur tujuh tahun, George, di Jepun bersama Starukhin.

Isteri kedua beliau ialah seorang wanita Jepun bernama Kunie. Mereka berkahwin pada 1950, dan bertemu pada Hari Krismas 1948 di Russian Club di Tokyo. Kunie menjaga anak lelaki Starukhin dan mereka dikurniakan dua anak perempuan, Natalija dan Elizaveta.[6] Selepas kematian suaminya, Kunie bekerja dalam beberapa pekerjaan untuk menyara keluarga. Anak perempuan mereka, Natalia, kemudian menjadi seorang wartawan dan menulis tentang ayahnya. Pada 1 Mei 2016, sempena hari jadi ke-100 Starukhin, Natalia melemparkan lontaran pembukaan di Asahikawa, tempat beliau membesar.

Kematian

[sunting | sunting sumber]

Pada tahun 1957, Starukhin meninggal dunia dalam satu kemalangan jalan raya apabila kereta yang dipandunya dilanggar oleh sebuah trem di Laluan Tōkyū Tamagawa (kini digantikan dengan Laluan Tōkyū Den-en-toshi) di Setagaya, Tokyo, ketika dalam perjalanan untuk menghadiri perjumpaan semula sekolah menengahnya bersama rakan-rakan sekelas dari Sekolah Tinggi Asahikawa Higashi.

Punca sebenar kejadian masih menjadi perdebatan hingga kini, dengan pelbagai spekulasi yang mengatakan bahawa ia mungkin kemalangan biasa, atau berkemungkinan bunuh diri ataupun pemanduan di bawah pengaruh alkohol.

Starukhin dikebumikan di Tanah Perkuburan Tama, Tokyo.[7] Beliau merupakan pemain pertama yang diberi penghormatan dalam upacara pengebumian khas, di mana bekas rakan sepasukannya berkongsi kisah dan kenangan sewaktu bermain bersamanya.

Penghormatan

[sunting | sunting sumber]

Pada tahun 1960, beliau menjadi orang asing pertama yang dipilih ke Dewan Kemasyhuran Besbol Jepun.

Sejak 1984, Bandar Asahikawa menamakan stadium besbol bandarnya sebagai Stadium Asahikawa Starffin.

Catatan

[sunting | sunting sumber]
  1. ^ http://www.sports.ru/tribuna/blogs/insignificance/204537.html (dalam bahasa Rusia)
  2. ^ "Victor Starffin". Japan Baseball Hall of Fame and Museum. Diarkibkan daripada yang asal pada 2012-04-15. Dicapai pada 2007-05-25.
  3. ^ Reaves, Joseph A. (2002). Taking in a Game: A History of Baseball in Asia. University of Nebraska Press. m/s. 70–71. ISBN 0-8032-3943-2.
  4. ^ "Writer takes memorable trip to Victor Starfin Stadium in Asahikawa | The Japan Times Online". search.japantimes.co.jp. Diarkibkan daripada yang asal pada 2010-05-04.
  5. ^ Victor Starffin - Japanese Baseball's Tragic Hero | NPB Player Profiles (dalam bahasa Inggeris), dicapai pada 2023-05-02
  6. ^ Natalia Vakhonina. "A Hollywood director makes a film about a Tagil citizen " Between the lines news agency (September 17, 2013). Date of treatment July 25, 2020.
  7. ^ https://tamabochi.web.fc2.com/PERSON/H/victor.html (dalam bahasa Jepun)

Pautan luar

[sunting | sunting sumber]
Diambil daripada "https://ms.wikipedia.org/w/index.php?title=Victor_Starffin&oldid=6695204"