Kredibiliti

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search

Kredibiliti merangkumi komponen objektif dan subjektif dari kebolehpercayaan sumber atau mesej. Kredibiliti bermula dari teori Retorik Aristoteles. Aristoteles mendefinisikan retorik sebagai kemampuan untuk melihat apa yang mungkin meyakinkan dalam setiap keadaan. Dia membahagikan cara persuasif menjadi tiga kategori, iaitu Ethos (kredibiliti sumber), Pathos (daya tarik emosi atau motivasi), dan Logos (logik yang digunakan untuk menyokong tuntutan), yang menurutnya memiliki kemampuan untuk mempengaruhi penerima mesej. Menurut Aristoteles, istilah "Ethos" berkaitan dengan watak pembicara. Maksud penutur adalah kelihatan berwibawa. Sebenarnya, ethos penutur adalah strategi retorik yang digunakan oleh seorang pidato yang bertujuan untuk "memberi kepercayaan kepada penontonnya." Kredibiliti mempunyai dua komponen utama: kebolehpercayaan dan kepakaran, yang kedua-duanya mempunyai komponen objektif dan subjektif. Kebolehpercayaan didasarkan lebih pada faktor subjektif, tetapi boleh merangkumi pengukuran objektif seperti kebolehpercayaan yang telah ditetapkan. Kepakaran dapat dilihat secara subyektif secara subjektif, tetapi juga merangkumi ciri objektif yang relatif sumber atau mesej (contohnya, kelayakan, perakuan atau kualiti maklumat).[1] Komponen kredibiliti sekunder merangkumi dinamisme sumber (karisma) dan daya tarikan fizikal.

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Flanagin and Metzger (2008), Digital media and youth: Unparalleled opportunity and unprecedented responsibility. In M. Metzger, & A. Flanagin (Editors), Digitaingl media, youth, and credibility (pp. 5–28). Cambridge, MA: The MIT Press.