Pencemaran tanih

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari
Penggalian menunjukkan pencemaran tanah di sebuah loji gas lama

Pencemaran tanah atau pencemaran tanih bermaksud perbuatan yang berlaku kepada sesuatu kawasan sehingga terjadinya pertukaran warna, kesuburan dan hakisan tanah. Ia disebabkan oleh bahan buangan dalam bentuk air atau pepejal. Bahan pencemar terdiri daripada pencemar organik, kimia atau fizik. Seriusnya pencemaran tanah bergantung kepada kesuburan tanah. Pencemaran menunjukkan tahap serius apabila kesuburan tanah sudah hilang. Tanah akan bertukar warna menjadi kehitaman dan tumbuh-tumbuhan di kawasan tersebut akan menjadi layu.

Kebimbangan mengenai pencemaran tanah sebahagian besarnya berkait dengan risiko kesihatan, akibat hubungan secara langsung dengan tanah yang tercemar, wap dari bahan cemar, dan dari pencemaran sekunder bekalan air di dalam dan dibawah. [1] Pemetaan laman tanah yang tercemar dan pembersihan yang terhasil memakan masa dan tugas yang mahal, yang memerlukan sebilangan besar kepakaran bidang geologi, hidrologi, kimia, kemahiran pemodelan komputer, dan GIS bagi Pencemaran Alam Sekitar, dan juga pemahaman mengenai sejarah kimia industri.

Di Amerika Utara dan Eropah Barat tahap pencemaran tanah lebih jelas dikenal pasti, dengan kebanyakan negara-negara di kawasan-kawasan ini mempunyai rangka kerja undang-undang bagi mengenal pasti dan menangani masalah alam sekitar ini. Negara-negara membangun cenderung kurang ketat penguatkuasaannya, walaupun sebahagian daripada mereka telah melalui perindustrian yang ketara.

Punca pencemaran[sunting | sunting sumber]

  • Bahan buangan kilang - minyak, sisa toksik dan sisa-sisa kilang (dibiarkan begitu sahaja atau ditanam dalam tanah).
  • Masyarakat - pembuangan sampah merata-rata tempat dan pelupusan yang tidak sistematik.

Pencemaran tanah boleh disebabkan oleh:

  • Tumpahan tidak sengaja
  • Hujan asid
  • Pertanian secara intensif
  • Penebangan hutan
  • Tumbuh-tumbuhan yang diubahsuai secara genetik
  • Sisa nuklear
  • Kemalangan Industri
  • Tapak pelupusan dan haram lambakan
  • Amalan pertanian, seperti penggunaan racun perosak , racun herba dan baja
  • Perlombongan dan industri
  • Lambakan/pembuangan minyak dan bahan api
  • Sisa yang ditanam
  • Pelupusan abu arang batu
  • Saliran air permukaan yang tercemar ke dalam tanah
  • Sisa elektronik

Bahan kimia yang paling biasa terlibat dengan pencemaran adalah petroleum hidrokarbon , pelarut , racun perosak, plumbum , dan lain-lain logam berat.


Kesan pencemaran[sunting | sunting sumber]

Kesuburan tanah - tercemar dan tidak sesuai untuk tujuan pertanian.

Abu arang batu[sunting | sunting sumber]

Dalam sejarah, abu arang batu yang digunakan untuk pemanasan tempat kediaman, komersil, dan industri, dan juga untuk proses industri seperti melebur bijih, merupakan sumber pencemaran yang sama di negara maju sebelum kira-kira 1960. Arang secara semula jadi memiliki penumpuan timah hitam dan zink semasa pembentukannya, serta logam berat yang lain pada tahap yang lebih rendah. Apabila arang batu dibakar, kebanyakan logam ini menjadi tertumpu dalam abu (pengecualian utama adalah raksa). Abu arang batu dan sanga mungkin mengandungi plumbum yang cukup untuk layak ditakrifkan sebagai "ciri sisa berbahaya", di Amerika Syarikat sebagai bahan yang mengandungi lebih daripada 5 mg/L plumbum yang boleh diekstrak menggunakan TCLP prosedur. Selain timah hitam, abu arang batu biasanya mengandungi kepekatan berubah-ubah tetapi penting hidrokarbon aromatik polinuklear (PAH - "polynuclear hidrokarbon aromatik"); contohnya, benzo(a)anthracene, benzo(b)fluorantena, benzo(k)fluorantena, benzo(a)pirena, indeno(cd)pirena, phenanthrene, anthracene, dan lain-lain). PAH ini dikenalpasti sebagai karsinogen pada manusia dan kepekatan yang boleh diterima dalam tanah adalah biasanya sekitar 1 mg/kg. Abu arang batu dan sanga boleh dikenal pasti melalui kehadiran bijirin putih di dalam tanah, tanah heterogen kelabu, atau (sanga arang batu) berbuih, bijiran vesikel bersaiz anak batu.

Kumbahan[sunting | sunting sumber]

Kumbahan dirawat, yang dikenali dalam industri sebagai pepejal bio, telah menjadi baja kontroversi pada tanah. Ini kerana ia adalah hasil sampingan daripada rawatan kumbahan, ia biasanya mengandungi lebih banyak bahan cemar seperti organisma, racun perosak dan logam berat berbanding tanah yang lain.[2]

Di Kesatuan Eropah, Arahan Rawatan Air Kumbahan Bandar membolehkan kumbahan enapcemar disembur pada tanah. Jumlah itu dijangka berganda kepada 185,000 tan pepejal kering pada tahun 2005. Ini mempunyai ciri-ciri pertanian yang baik kerana kandungan nitrogen dan fosfat yang tinggi. Pada tahun 1990/1991, berat basah 13% telah disembur pada 0.13% tanah itu; walau bagaimanapun, ini dijangka akan meningkat 15 kali ganda pada tahun 2005. Aktivis berkata terdapat keperluan bagi mengawal langkah ini agar patogen mikroorganisma tidak masuk ke dalam saluran air dan bagi memastikan bahawa tidak ada pengumpulan logam berat pada permukan tanah.[3]

Racun perosak dan racun herba[sunting | sunting sumber]

Racun perosak merupakan bahan atau campuran bahan-bahan yang digunakan untuk membunuh makhluk perosak. Racun perosak boleh menjadi bahan kimia, agen biologi (seperti virus atau bakteria), antimikrob, disinfektan atau peranti yang digunakan terhadap mana-mana perosak. Perosak termasuk serangga, patogen tumbuhan, rumpai, moluska, burung, mamalia, ikan, nematod (cacing gelang) dan mikrob yang bersaing dengan manusia untuk makanan, memusnahkan harta, menyebarkan atau vektor untuk penyakit atau menyebabkan gangguan. Walaupun terdapat faedah kepada penggunaan racun perosak, terdapat juga kelemahan, seperti potensi keracunan pada manusia dan organisma lain

Racun herba yang digunakan untuk membunuh rumpai, terutamanya pada laluan pejalan kaki dan kereta api. Mereka adalah sama dengan auksin dan paling mesra alam oleh bakteria tanah. Walau bagaimanapun, satu kumpulan yang diperoleh daripada trinitrotoluene (2:4 D and 2:4:5 T) mempunyai dioksin kasar, yang sangat toksik dan menyebabkan kematian walaupun dalam kepekatan yang rendah. Satu lagi racun herba adalah Paraquat. Ia adalah sangat toksik tetapi ia cepat terurai dalam tanah akibat tindakan bakteria dan tidak membunuh fauna tanah.

Racun serangga digunakan untuk menghapuskan perosak ladang yang merosakkan tanaman. Serangga perosak bukan sahaja tanaman tetapi juga yang disimpan dan di kawasan tropika ia dianggarkan bahawa satu pertiga daripada jumlah pengeluaran hilang semasa penyimpanan makanan. Seperti racun kulat, racun serangga yang mula digunakan pada abad kesembilan belas adalah bukan organik contoh Paris Hijau dan sebatian arsenik lain. Nikotin juga telah digunakan sejak abad ke-lewat kelapan belas.

Kini terdapat dua kumpulan utama racun serangga -

1. Organochlorines termasuk DDT, Aldrin, Dieldrin dan BHC. Mereka murah untuk dihasilkan, kuat dan tahan. DDT telah digunakan pada skala besar-besaran dari tahun 1930-an, dengan puncak 72,000 tan metrik digunakan pada tahun 1970. Kemudian penggunaannya merosot apabila kesan persekitaran yang berbahaya telah disedari. Ia terdapat di seluruh dunia dalam ikan dan burung dan malah ditemui dalam salji di Antartika. Ia sukar larut dalam air tetapi sangat larut dalam aliran darah. Ia memberi kesan kepada sistem saraf dan endokrin dan menyebabkan kulit telur burung kekurangan kalsium menyebabkan ia menjadi mudah pecah. Ia dianggap bertanggungjawab bagi kemerosotan bilangan burung pemangsa seperti Ospreys dan helang di luar negara pada tahun 1950 - ia sekarang sedang pulih.

Selain peningkatan penumpuan melalui rantaian makanan, ia diketahui sebagai memasuki melalui membran telap, jadi ikan mendapatkannya melalui insang mereka. Kerana ia mempunyai keterlarutan air yang rendah, ia cenderung untuk kekal di permukaan air, jadi organisma yang tinggal di sana adalah yang paling terjejas. DDT terdapat dalam ikan yang membentuk sebahagian daripada rantaian makanan manusia menyebabkan kebimbangan, tetapi tahap yang dijumpai dalam hati, buah pinggang dan otak tisu adalah kurang daripada 1 ppm dan lemak adalah 10 ppm, iaitu di bawah paras mungkin menyebabkan bahaya. Walau bagaimanapun, DDT diharamkan di UK dan Amerika Syarikat untuk menghentikan pembentukan selanjutnya dalam rantai makanan. Pengeluar AS terus menjual DDT ke negara-negara membangun, yang tidak mampu menggunakan bahan kimia penggantian mahal dan yang tidak mempunyai peraturan-peraturan yang ketat seperti bagi mengawal penggunaan racun perosak.

Kesan kesihatan[sunting | sunting sumber]

Pencemaran atau tanah yang tercemar secara langsung memberi kesan kesihatan manusia melalui sentuhan langsung dengan tanah atau melalui penyedutan bahan cemar tanah yang telah mengewap; potensi ancaman yang lebih besar adalah ditimbulkan oleh penyusupan pencemaran tanah ke dalam akuifer air bawah tanah yang digunakan untuk kegunaan manusia, kadang-kadang di kawasan yang kelihatannya jauh dari mana-mana sumber jelas pencemaran tanah di atas.

Kesan kesihatan akibat pendedahan kepada pencemaran tanah berbeza bergantung kepada jenis pencemar, laluannya dan kelemahan pada penduduk yang terdedah. Pendedahan kronik kepada kromium, plumbum dan logam lain, petroleum, pelarut, dan banyak racun perosak dan racun herba formulasi boleh mengakibatkan karsinogenik, boleh menyebabkan gangguan kongenital, atau boleh menyebabkan keadaan kesihatan kronik lain. Tumpuhan bahan perindustrian buatan manusia atau bahan-bahan semulajadi, seperti nitrat dan ammonia yang berkaitan dengan baja ternakan daripada operasi pertanian, juga telah dikenal pasti sebagai membahayakan kesihatan dalam tanah dan pada air bawah tanah.[4]

Kesan ekosistem[sunting | sunting sumber]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. Risk Assessment Guidance for Superfund, Human Health Evaluation Manual, Office of Emergency and Remedial Response, U.S. Environmental Protection Agency, Washington D.C. 20450
  2. Snyder C (2005). "The dirty work of promoting "recycling" of America's sewage sludge". Int J Occup Environ Health 11 (4): 415–27. PMID 16350476. Free full-text (registration required)
  3. R. Olawoyin, S. A. Oyewole, R. L. Grayson, (2012). Potential risk effect from elevated levels of soil heavy metals on human health in the Niger delta, Ecotoxicol. Environ. Saf., Volume 85, 1 November 2012, Pages 120–130
  4. http://yosemite.epa.gov/water/owrcCatalog.nsf/065ca07e299b464685256ce50075c11a/383316fae0e9065285256cfd0048e1d2!OpenDocument

Pautan luar[sunting | sunting sumber]