Reseptor opioid

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari

Reseptor opioid ialah sekumpulan reseptor terganding protein G (GPCR) dengan opioid sebagai ligand.

Jenis utama[sunting | sunting sumber]

Terdapat empat subjenis utama reseptor opioid:[1]: delta (δ), kappa (κ), mu (μ) dan nociceptin.

Reseptor μ adalah yang paling penting (μ mewakili morfin). Rangsangan ke atas reseptor μ oleh agonis seperti morfin boleh menyebabkan analgesia, sedasi, penurunan tekanan darah, kegatalan, loya, euforia, penurunan kadar pernafasan, miosis (pengecutan anak mata), dan sembelit. Sesetengah kesan seperti sedasi, euforia dan penurunan kadar pernafasan selalunya akan hilang apabila badan berjaya menyesuaikan diri dengan keadaan tersebut. Walaupun penurunan kadar pernafasan mudah hilang, kesan ini merupakan kesan paling buruk jika opium digunakan secara berlebihan. Opium pada dos berlebihan boleh dibalikkan dengan menggunakan antagonis, sejenis dadah yang terikat lebih kuat kepada reseptor μ daripada kebanyakan agonis. Antagonis akan mengganti dadah agonis dan mengubah kesan-kesan buruk agonis.

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. Corbett AD, Henderson G, McKnight AT, Paterson SJ (2006). "75 years of opioid research: the exciting but vain quest for the Holy Grail". Br. J. Pharmacol. 147 Suppl 1: S153–62. doi:10.1038/sj.bjp.0706435. PMID 16402099.