Hukuman gantung

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Penggantungan sehingga mati para pengawal wanita Nazi kem tahanan Stutthoff di Biskupia Górka, luar Gdańsk, Poland.

Penggantungan merujuk kepada perbuatan menggantung sambil menjerut atau memaut tali gantung keliling leher seseorang sehingga tergantung tidak jejak bumi sehingga mati.[1]

Ia merupakan antara kaedah menghukum penjenayah sehingga mati paling lazim dilakukan sejak Zaman Pertengahan malah masih diteruskan di banyak kawasan dan negara sehingga kini - ia pertama kali dicatat dalam teks kuno Yunani Odýsseia karya Homeros (Buku ke-XXII).[2] Ia juga merupakan salah satu kaedah membunuh diri yang kerap dijumpai.

Fisiologi[sunting | sunting sumber]

Penggantungan boleh menyebabkan kematian atau kecederaan terhadap individu yang melakukan perbuatan ini melalui beberapa keadaan:

Bagaimana penggantungan sebegini boleh menyebabkan kematian bergantung kepada keadaan persekitaran ketika penghukuman dilangsungkan.

Keadaan yang merumitkan pihak berkuasa memastikan kematian pesalah laku yang dihukum menyebabkan adanya penjelasan "digantung sehingga mati" ("hanged by the neck until dead") dalam penulisan undang-undang.[2]

Sebagai penghukuman mati[sunting | sunting sumber]

Sebagai cara membunuh diri[sunting | sunting sumber]

Lihat juga[sunting | sunting sumber]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ ""gantung" - Maklumat Kata". Pusat Rujukan Persuratan Melayu. Dewan Bahasa dan Pustaka. Dicapai 30 Ogos 2019. 
  2. ^ a b c d Mahmoud Rayes; Monika Mittal; Setti S. Rengachary; Sandeep Mittal (Februari 2011). "Hangman's fracture: a historical and biomechanical perspective" (PDF). Journal of Neurosurgery. Dicapai 27 Ogos 2016. It was not until the introduction of the standard drop by Dr. Samuel Haughton in 1866, and the so-called long drop by William Marwood in 1872 that hanging became a standard, humane means to achieve instantaneous death. 

Pautan luar[sunting | sunting sumber]