Orang Ulu

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Pergi ke pandu arah Pergi ke carian

Orang Ulu ialah salah satu kelompok etnik dari suku kaum peribumi dengan populasi di antara 300 orang hingga lebih 25,000 orang yg mendiami kawasan pedalam hulu sungai Sabah dan Sarawak. Berbeza dengan gelaran dayak, gelaran dayak diberi oleh pengembara eropah dan barat khas bagi Iban dan bidayuh. Manakala gelaran orang Ulu dicipta oleh etnik-etnik minoriti yg mendiami kawasan pedalaman dan hulu sungai bagi membentuk komuniti kaum yg tersendiri. Walaupun Orang Ulu bukan merupakan istilah rasmi dalam Perlembagaan Malaysia. Istilah ini dipopularkan oleh satu persatuan minoriti yang dibentuk pada 1969 dan dikenali sebagai "Persatuan Kebangsaan Orang Ulu" (OUNA).


Orang Ulu adalah etnik yang mendiami pedalaman sarawak dan dijangka telah wujud seawal kurun ke13 dan menjadikan aktiviti bercucuk tanam dan menangkap ikan sebagai sumber pendapatan. Orang Ulu juga memiliki senibina kediaman yang berbeza, yang dibina tinggi, panjang dan rumah berasingan yang dibina bersebelahan satu sama lain, yang dihiasi dengan mural dan ukiran kayu. Mereka juga terkenal dengan tatu terperinci manik mereka yang rumit. Orang Ulu dari suku ini juga dapat dikenali oleh muzik unik mereka - bunyi khas Sapeh mereka, kecapi berbentuk perahu yang dipetik, sebelumnya pada dua tali, sekarang biasanya pada empat tali.

Sebilangan besar suku Orang Ulu beragama Kristian. Walau bagaimanapun, agama tradisional lama masih diamalkan di beberapa kawasan. Puak-puak yang tergolong dalam kumpulan Ulu yang tinggal di sepanjang sempadan Malaysia Timur dan Kalimantan, Indonesia adalah: Kayan, Kenyah, Bahau, Seputan / Uheng Kereho, Aoheng / Penihing, Kajang, Kejaman, Punan, Ukit, Bukat, Penan, Lun Bawang, Lun Dayeh, Murut, Berawan dan Kelabit. Gelaran Orang Ulu, juga ditujukan khas kepada kaum-kaum tersebut kerana mereka mendiami di bahagian hulu Sungai Batang Rajang iaitu di Daerah Belaga.