Penyalahgunaan bahan

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari
Penyalahgunaan bahan
Pengelasan dan sumber luaran
Perbandingan bahaya yang dilihat bagi pelbagai dadah psikoaktif hasil tinjauan pendapat di kalangan pakar psikiatri perubatan khusus dalam rawatan ketagihan.[1]
ICD-10 F10..1-F19..1
ICD-9 305
P. Data Penyakit 3961
MedlinePlus 001945
MeSH D019966
Wikipedia tidak memberikan nasihat perubatan Penafian perubatan


Penyalahgunaan bahan, juga dikenali sebagai salahguna dadah, adalah corak penggunaan sesuatu bahan (dadah) di mana pengguna menggunakan bahan itu dalam jumlah atau dengan kaedah-kaedah yang merbahaya kepada diri mereka sendiri atau orang lain. Punca sebenar penyalahgunaan dadah adalah mustahil untuk diketahui kerana terdapat lebih dari satu sebab langsung. Walau bagaimanapun penyalahgunaan dadah dan ketagihan ini diketahui cenderung dalam keluarga. Satu teori mencadangkan terdapat genetik yang mempengaruhi individu tertentu terhadap penyalahgunaan dadah. Satu lagi menunjukkan penyalahgunaan dadah dipelajari apabila tingkah laku penyalahgunaan dadah oleh seseorang diikuti oleh mereka yang berada di sekeliling. Penyalahgunaan dadah mungkin bermula sebagai tabiat yang tidak baik tetapi bila dan jika ketagihan berkembang ia menjelma sebagai satu penyakit melumpuhkan yang kronik.

Penyalahgunaan bahan sering berlaku dikalangan

remaja.Antara bahan yang sering disalahgunakan  

ialah rokok,alkhohol,gam,turpentine,ubat batuk, dan dadah.Menyalahgunakan bahan seperti dadah bermaksud menggunakan bahan yang boleh menjadikan ketagih secara berlebihan atau untuk tujuan lain selain daripada tujuan sebenarnya.Perbuatan menyalahgunakan bahan adalah salah dari segi agama dan undang-undang. Bahan-bahan tersebut boleh meudaratkan kesihatan dan menjadikan seseorang itu hilang pertimbangan. Keadaan ini boleh membahayakan diri sendiri dan juga orang lain.Bahan yang sering disalahgunakan oleh golonganremaja ialah dadah.Isu penyalahgunaan dadah merupakan masalah utama kepada Negara.

Istilah ini mempunyai pelbagai takrifan meluas yang berkaitan dengan pengambilan dadah psikoaktif atau dadah meningkatkan prestasi bagi kesan bukan rawatan atau bukan perubatan. Semua takrifan ini membayangkan suatu rumusan negatif penggunaan dadah yang dipersoalkan (bandingkan dengan istilah penggunaan dadah berhemah bagi pandangan alternatif). Sesetengah ubat yang sering dikaitkan dengan istilah ini termasuk alkohol, amphetamines gantian, barbiturates , benzodiazepines (terutamanya alprazolam , temazepam , diazepam dan clonazepam), kokaine , methaqualone , dan opioid. Penggunaan ubat-ubatan ini boleh membawa kepada kemungkinan hukuman jenayah di samping kecederaan fizikal, sosial, dan psikologi, kedua-duanya banyak bergantung pada bidang kuasa tempatan. [2] Terdapat banyak kes di mana jenayah atau tingkah laku anti-sosial berlaku apabila seseorang itu di bawah pengaruh dadah. Perubahan personaliti jangka panjang pada individu juga mungkin berlaku juga. [3] Istilah lain penyalahgunaan dadah masuk di bawah empat kategori utama: takrifan kesihatan awam, komunikasi massa dan penggunaan vernakular, takrifan perubatan, dan politik dan takrifan jenayah kehakiman. Penyalahgunaan dadah adalah lazim dengan anggaran 120 juta pengguna dadah keras seperti kokain, heroin, dan ubat-ubatan sintetik yang lain.

Penyalahgunaan bahan adalah satu bentuk bahan yang berkaitan dengan masalah berkait penggunaan bahan.

Pengelasan[sunting | sunting sumber]

Takrifan kesihatan awam[sunting | sunting sumber]

Pengamal kesihatan awam pengamal telah cuba untuk melihat penggunaan bahan dari perspektif yang lebih luas berbanding individu, menekankan peranan masyarakat, budaya, dan ketersediaan. Beberapa profesional kesihatan memilih untuk mengelakkan istilah "penyalahgunaan" alkohol atau dadah sebaliknya cenderung pada istilah yang mereka anggap objektif, seperti "jenis masalah dadah dan alkohol" atau "penggunaan dadah merbahaya / bermasalah".

The Health Officers Council of British Columbia — in their 2005 policy discussion paper, A Public Health Approach to Drug Control in Canada — has adopted a public health model of psychoactive substance use that challenges the simplistic black-and-white construction of the binary (or complementary) antonyms "use" vs. "abuse". This model explicitly recognizes a spectrum of use, ranging from beneficial use to chronic dependence (see diagram to the right).

Pegawai Kesihatan Majlis British Columbia - dalam kertas perbincangan dasar 2005 mereka, Pendekatan Kesihatan Awam Kawalan Dadah di Kanada - telah mengguna pakai model kesihatan awam penggunaan bahan psikoaktif yang mencabar pembinaan hitam dan putih yang mudah bentuk binari (atau pelengkap) antonim "penggunakan" vs "penyalahgunaan". Model ini secara jelas mengiktiraf spektrum penggunaan, yang terdiri daripada penggunaan bermanfaat sehingga pergantungan kronik (lihat gambarajah di sebelah kanan).

Pemuzik[sunting | sunting sumber]

Dalam usaha untuk mengekalkan prestasi yang berkualiti tinggi, beberapa pemuzik adalah cenderung untuk mengambil bahan-bahan kimia. [4] Mereka dengan itu lebih terdedah kepada penyalahgunaan dadah. [4] Bahan kimia yang paling biasa yang disalah guna oleh pemuzik pop adalah kokain, [4] disebabkan kesan neurologinya. Perangsang seperti kokain meningkatkan kewaspadaan dan menyebabkan perasaan euforia, dan dengan itu boleh membuat pelaku berasa seolah-olah mereka dalam beberapa cara 'memiliki pentas.'

Cara lain di mana penyalahgunaan dadah adalah merbahaya bagi pelaku (pemuzik terutamanya) sekiranya bahan yang disalah guna adalah aspirat (mengganggu pernafasan). Paru-paru merupakan organ penting yang digunakan oleh penyanyi dan ketagihan rokok yang serius boleh membahayakan kualiti prestasi mereka.[4] Merokok menyebabkan kemudaratan kepada alveoli, yang bertanggungjawab bagi menyerap oksigen.

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ PMID 17382831 (PubMed)
    Petikan akan disiapkan secara automatik dalam beberapa minit. Lompat baris gilir atau kembangkan sendiri
  2. ^ (2002). Mosby's Medical, Nursing, & Allied Health Dictionary. Sixth Edition. Drug abuse definition, p. 552. Nursing diagnoses, p. 2109. ISBN 0-323-01430-5.
  3. ^ Ksir, Oakley Ray; Charles (2002). Drugs, society, and human behavior (edisi 9th ed.). Boston [u.a.]: McGraw-Hill. ISBN 0072319631. 
  4. ^ a b c d Breitenfeld, D., Thaller, V., Perić, B., Jagetic, N., Hadžić, D., & Breitenfeld, T. (2008). Substance abuse in performing musicians. Alcoholism: Journal on Alcoholism and Related Addictions, 44(1), 37-42. Retrieved from http://search.proquest.com/docview/622145760?accountid=14771

Bacaan lanjut[sunting | sunting sumber]

  • Lowinson, Joyce H; Ruiz, Pedro; Millman, Robert B; Langrod, John G (eds) (2005). Substance Abuse: A Comprehensive Textbook (edisi 4th). Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins. ISBN 0-7817-3474-6. Dicapai 2 December 2010 
  • Walker, Evelyn, and Perry Deane Young (1986). A Killing Cure. New York: H. Holt and Co. xiv, 338 p. N.B.: Explanatory subtitle on book's dust cover: One Woman's True Account of Sexual and Drug Abuse and Near Death at the Hands of Her Psychiatrist. Without ISBN
  • Alexander GC, Kruszewski SP, Webster DW. Rethinking Opioid Prescribing to Protect Patient Safety and Public Health" JAMA 2012;308:1865-1866.

Pautan luar[sunting | sunting sumber]