Tinitus

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search

Tinitus (bahasa Inggeris: tinnitus) ialah keadaan di mana seorang pesakit mendengar bunyi, contohnya bunyi desing, sedangkan tiada bunyi luar. Tinitus bukanlah satu penyakit, tetapi gejala bagi sebab-sebab lain lain. Antara penyebab tinitus ialah sumbatan tahi telinga.

Antara cara menghindari tinitus ialah dengan mengelakkan mendengar bunyi bising.

Tinitus biasanya tidak boleh didengar oleh orang lain, disebut tinitus subjektif, namun dalam keadaan tertentu, perkara sebaliknya berlaku. Tinitus yang boleh didengar oleh orang lain disebut tinitus objektif dan boleh didengar menggunakan stetoskop. Ia boleh disebabkan oleh ketumbuhan.

Faktor penyebab[sunting | sunting sumber]

Gejala dan simptom[sunting | sunting sumber]

Bacaan lanjut[sunting | sunting sumber]

  • Richard S. Tyler: Tinnitus Handbook. Singular Publishing Group, Florence Kent 2000, ISBN 1-56593-922-0
  • McKenna, Laurence; Andersson, Gerhard; Baguley, David (2005). Tinnitus: A Multidisciplinary Approach. London: Whurr Publishers. ISBN 1-86156-403-1.
  • Hogan, Kevin; Battaglino, Jennifer (2007). Tinnitus: Turning the Volume Down (ed. Revised and Expanded). Eagan: Network 3000 Publishing. ISBN 1-934266-03-5.
  • Langguth B, Hajak G, Kleinjung T, Cacace AT, Moller AR (2007) Tinnitus: Pathophysiology and Treatment. Progress in Brain Research, Volume 166; Elsevier, Amsterdam
  • Møller AR, Kleinjung T, De Ridder D, Langguth B (2011) Textbook of Tinnitus. Humana Press, New York
  • Soleymani T, Pieton D, Pezeshkian P, Miller P, Gorgulho A, Pouratian N, De Salles A (2011) Surgical Approaches to Tinnitus Treatment: A Review and Novel Approaches. Surgical Neurology International

Pautan luar[sunting | sunting sumber]


Jika anda melihat rencana yang menggunakan templat {{tunas}} ini, gantikanlah ia dengan templat tunas yang lebih spesifik.