Anjing mendengar
Anjing mendengar[1] ialah anjing pembantu terkhusus yang dipilih dan dilatih secara khusus untuk membantu orang yang pekak atau kurang pendengaran dengan memberikan amaran kepada pengendali tentang bunyi penting, seperti loceng pintu, penggera asap, telefon berdering, atau jam penggera. Ia juga mungkin bekerja di luar rumah, dengan memberikan amaran kepada pengendali tentang bunyi seperti siren, trak angkat susun, dan orang yang memanggil nama pengendali.
Pelatihan
[sunting | sunting sumber]Anjing yang mungkin menjadi anjing mendengar diuji untuk perangai betul dan kesanggupan untuk bekerja. Selepas lulus dalam saringan awal, ia dilatih dalam kepatuhan asas dan didedahkan kepada perkara yang akan dihadapi di kawasan awam, seperti lif, troli beli-belah, dan pelbagai jenis orang. Ia juga dilatih dalam latihan respons audio, bilamana ia didedahkan kepada alatan rumah berlainan atau bunyi lain, seperti loceng pintu. Keputusan ini kemudiannya direkodkan.[2] Hanya selepas tempoh bersosial dan latihan respons audio itu, ia kemudiannya dianggap sepenuhnya terlatih dalam amaran untuk bunyi.
Anjing mendengar mungkin dilatih secara profesional dalam tempoh sesingkat tiga bulan, walaupun banyak yang dilatih selama sekurang-kurangnya setahun. Pada umumnya, latihan melibatkan usaha untuk membuat anjing mengecam bunyi tertentu dan kemudian memberikan amaran secara fizikal atau memimpin pengendali ke arah sumbernya. Ia juga mungkin diajar untuk memberikan amaran secara fizikal dan/atau memimpin pengendali menjauhi bunyi, seperti dalam kes penggera kebakaran.
Sesetengah individu pekak atau kurang pendengaran melatih anjing mendengar mereka sendiri. Walau bagaimanapun, anjing sedemikian mungkin tidak memenuhi syarat seperti yang ditetapkan oleh Assistance Dogs International dan, oleh itu, mungkin tidak mempunyai akses penuh ke semua ruang awam dan tempat yang dapat dilawat dengan akreditasi sedemikian.
Ketercapaian
[sunting | sunting sumber]Di Amerika Syarikat, Tajuk III Akta Orang Kurang Upaya Amerika 1990 mengizinkan kepada anjing mendengar, bersama-sama dengan anjing pandu dan anjing khidmat, akses ke mana-mana orang awam diizinkan. Akta Perumahan Saksama mengizinkan anjing mendengar serta jenis haiwan pembantu lain untuk melawat dan menghuni pembangunan perumahan yang mempunyai dasar Haiwan Peliharaan Tidak Dibenarkan.[3] Pejabat Perumahan Adil dan Peluang Sama Rata di bawah Jabatan Perumahan dan Pembangunan Bandar Amerika Syarikat menyiasat aduan daripada orang awam yang mendakwa penafian permintaan penyesuaian munasabah yang melibatkan haiwan pembantu.[4] Sesetengah undang-undang negeri juga menyediakan perlindungan akses atau garis panduan tambahan, seperti denda atau penalti jenayah kerana mengganggu atau menafikan akses kepada pasukan anjing mendengar.
Anjing mendengar, dan anjing khidmat lain, boleh memakai mantel atau jaket yang menandakan status haiwan khidmat, yang mungkin mengandungi nama, logo, atau tanda lain yang mengenal pasti pertubuhan yang melatih haiwan berkenaan. Ini mungkin, di sesetengah negara atau rantau, mewujudkan kod warna de facto untuk anjing khidmat yang menyediakan jenis bantuan berlainan. Di Amerika Syarikat, anjing khidmat tidak dikehendaki mengikut undang-undang untuk mempunyai atau memakai sebarang lencana, cawak, kolar, atau sebarang item pengenalan lain.[5]
Di United Kingdom, anjing mendengar memakai jaket merah tua distingtif yang mengandungi logo badan amal, iaitu Hearing Dogs for Deaf People, yang melatih dan membiayai anjing tersebut.
Di Australia, anjing mendengar dilatih melalui Australian Lions Hearing Dogs. Anjing ini memakai cawak, kolar, dan abah-abah jingga cerah untuk mengenal pastinya dan membawa bersama dengannya kad pengenalan yang dikeluarkan. Ia diizinkan untuk masuk mengikut undang-undang ke sebarang lokasi yang terbuka kepada orang awam, selagi bersama dengan pengendali.
Di Perancis, anjing ini dilatih oleh Association Les Chiens du Silence sejak tahun 2010. Ia memakai jaket biru distingtif dengan logo persatuan, statusnya ("anjing khidmat" atau "anjing khidmat dalam latihan"), dan logo rasmi anjing pandu dan anjing khidmat. Pemiliknya juga membawa kad pengenalan. Ia diizinkan di mana-mana, dengan sangat sedikit pengecualian seperti hospital (atas sebab kesihatan), kerana undang-undang negara ini adalah agak ketat mengenai ini.
Sesetengah baka yang terkenal untuk pemilihan sebagai anjing mendengar termasuk anjing pengutip keemasan, pudel, kokerspaniel, anjing pengutip Labrador, anjing gembala Australia, dan cockapoo.
Lihat juga
[sunting | sunting sumber]Rujukan
[sunting | sunting sumber]- ↑ "ANJING PANDU". Ensiklopedia Bahasa Melayu. Dewan Bahasa dan Pustaka. Dicapai pada 25 Januari 2026.
anjing mendengar
- ↑ "Canine Companions Perform Important Functions for Hearing Impaired People" [Anjing Pendamping Melaksanakan Fungsi Penting untuk Orang Kurang Upaya Pendengaran] (dalam bahasa Inggeris). American Kennel Club. 1 April 2015. Dicapai pada 25 Januari 2026.
- ↑ "JOINT STATEMENT OF THE DEPARTMENT OF HOUSING AND URBAN DEVELOPMENT AND THE DEPARTMENT OF JUSTICE: REASONABLE ACCOMMODATIONS UNDER THE FAIR HOUSING ACT" [PERNYATAAN BERSAMA JABATAN PERUMAHAN DAN PEMBANGUNAN BANDAR DAN JABATAN KEADILAN: PENYESUAIAN MUNASABAH DI BAWAH AKTA PERUMAHAN SAKSAMA] (PDF) (dalam bahasa Inggeris). Jabatan Perumahan dan Pembangunan Bandar Amerika Syarikat. 17 Mei 2014. Diarkibkan daripada yang asal (pdf) pada 21 Oktober 2014. Dicapai pada 25 Januari 2026.
- ↑ "Disability Rights in Housing" [Hak Orang Kurang Upaya dalam Perumahan] (dalam bahasa Inggeris). Jabatan Perumahan dan Pembangunan Bandar Amerika Syarikat. Diarkibkan daripada yang asal pada 20 Jun 2016. Dicapai pada 25 Januari 2026.
- ↑ "Service Animals" [Haiwan Khidmat] (dalam bahasa Inggeris). Bahagian Hak Sivil Jabatan Keadilan Amerika Syarikat. Dicapai pada 25 Januari 2026.
