Pemfrancaisan

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search

Pemfrancaisan ditakrifkan sebagai amalan pengunaan hak atau kebenaran yang diberikan oleh pengeluar atau sesebuah syarikat kepada pengusaha untuk memasarkan barangannya atau perkhidmatan (model perniagaan) yang diasaskannya[1] dalam suatu tempoh yang ditetapkan.

Pengurusan[sunting | sunting sumber]

Pihak yang memegang suatu francais daripada sesebuah syarikat iaitu "penerima francais" (franchisor) membayar kepada syarikat yang memiliki francais tersebut ("pemberi francais", franchisee) tiga jenis bayaran:

  • royalti memegang tanda dagang syarikat
  • bayaran balik atas latihan serta khidmat nasihat yang diberikan kepada pengendali,
  • peratusan jualan sesuatu unit perniagaan yang tertentu.

Sesebuah unit francais yang dipegang boleh beroperasi secara ekslusif atau sebaliknya. Unit ini biasanya bertahan dalam tempoh yang tertentu (dipecahkan kepada tempoh nasa yang lebih pendek di mana lesen pemfrancaisan ini perlu diperbaharukan apabila tempoh tersebut mencapai penghujungnya) serta berkhidmat di suatu wilayah atau kawasan geografi di sekeliling lokasi francais tersebut. Suatu pemegang atau penerima francais ini boleh menguruskan lebih daripada satu lokasi tapak perniagaan.

Sebanyak 33 buah negara mempunyai undang-undang yang mengawal amalan pemfrancaisan ini secara bulat-bulat, dengan kebanyakan negara lain mempunyai undang-undang yang memberi kesan secara langsung atau tidak langsung kepada pemfrancaisan.[2]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ "Carian Umum - 'francais'". Pusat Rujukan Persuratan Melayu. Dewan Bahasa dan Pustaka. Dicapai 22 Oktober 2017. 
  2. ^ "International Franchise and Distribution". DLA Piper. 2012. Diarkibkan daripada asal pada 2 April 2012. Dicapai 2 Februari 2012. 

Pautan luar[sunting | sunting sumber]