Silat Melayu

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Silat
سيلت

Persembahan Silat Melayu di sebuah majlis perkahwinan
Juga digelar Seni Persilatan Melayu[1]
Fokus Pertahanan diri
Kekerasan Tendangan penuh, Dakapan rebah, Dakapan penuh
Negara asal Malaysia
Sukan Olimpik ada
Silat
NegaraMalaysia
Rujukan1504
KawasanAsia Pasifik
Sejarah inskripsi
Inskripsi2018

Silat Melayu (Jawi: سيلت ملايو), juga dikenali sebagai Seni Persilatan Melayu ('seni Silat Melayu') atau ringkasnya Silat, ialah seni tempur mempertahankan diri dari Alam Melayu, yang menggunakan langkah ('langkah') dan jurus. ('pergerakan') untuk menangkis atau menyerang serangan, sama ada dengan senjata atau tanpa senjata. Silat menjejaki asal-usulnya sejak zaman awal tamadun Melayu, dan sejak itu telah berkembang menjadi tradisi latihan fizikal dan rohani yang merangkumi aspek pakaian tradisional Melayu, seni persembahan dan adat. Asas falsafah Silat Melayu moden sebahagian besarnya berasaskan kerohanian Islam. Pergerakan dan bentuknya berakar dari asas pergerakan Silat yang dipanggil Bunga Silat, dan persembahan Silat biasanya diiringi dengan himpunan gendang Melayu.

Etimologi[sunting | sunting sumber]

Penggunaan istilah 'silat' dalam merujuk kepada seni mempertahankan diri Melayu agak tidak terdapat dalam tulisan kontemporari dari abad ke-5 hingga ke-6. Hikayat Hang Tuah yang ditulis pada penghujung abad ke-1, dengan cerita pahlawan membentuk himpunan utamanya, tidak menggunakan perkataan 'silat', tetapi menggunakan istilah lain seperti ilmu perang ('ilmu ketenteraan'), ilmu hulubalang (' ilmu Hulubalang'), ilmu prajurit ('ilmu askar'), dalam merujuk kepada silat Melayu. Sebutan ‘silat’ yang paling awal diketahui dalam Misa Melayu, kadangkala ditulis antara 720 dan 786, bersifat generik dan tidak secara khusus merujuk kepada seni mempertahankan diri Melayu. Ia digunakan sebagai istilah generik dalam menggambarkan pergerakan kuntao seperti yang dilakukan oleh orang Cina. Dalam hal ini, perkataan 'silat' dianggap berasal daripada gabungan dua perkataan 'si' dan 'elat'. 'Si' ialah tandas bahasa Melayu yang digunakan dengan kata sifat untuk menerangkan orang, dan biasanya terdapat dalam nama dan nama panggilan. Manakala 'elat' ialah kata kerja yang bermaksud 'tai', 'mengelirukan' atau 'menipu'. Kata kerja transitif terbitan 'menyilat' atau 'menyilap' membawa maksud tindakan mengelak, menipu atau melakukan serangan, bersama-sama dengan serangan balas.Ini membayangkan bahawa istilah 'silat' adalah istilah secara asalnya, merujuk kepada sebarang bentuk seni mempertahankan diri yang melibatkan gerakan tersebut dengan menggunakan helah , sebelum ia secara khusus merujuk kepada seni mempertahankan diri Melayu. Dalam teks sastera abad ke-1, rujukan kepada 'silat' sebagai seni mempertahankan diri khusus orang Melayu mula muncul, contohnya dalam Hikayat Bawang merah bawang putih, Hikayat Awang Sarian Merah Muda, Hikayat Malim Kundang dan banyak lagi. yang lain. Pandangan alternatif daripada kesusasteraan lisan menunjukkan perkataan itu kepada asal bahasa Arab. 'Silat' dikatakan berasal daripada perkataan Arab 'silah' (سِلَاح) yang bermaksud 'senjata' atau 'silah' (صِلَةُ) yang bermaksud 'silsilah'.Dari masa ke masa, perkataan itu dipercayai telah dimelayukan menjadi 'Silat' dengan cara yang sama perkataan karamah (كرامة) telah dimelayukan menjadi keramat (کرامت) ('suci') dan perkataan 'hikmah' (حكمة) diubah menjadi hikmat. (حکمت) ('kuasa ghaib'). Akar etimologi ini menunjukkan bahawa Silat secara falsafah berdasarkan ajaran Islam, yang selama berabad-abad, telah menjadi sumber identiti Melayu. Penggunaan perkataan Arab berfungsi sebagai alat dalam menghuraikan falsafah kedua-dua kebudayaan dan kesenian Melayu itu sendiri. 'Hubungan' dalam etimologi menunjukkan bahawa Silat meliputi aspek hubungan antara manusia, antara manusia dengan musuhnya, dan antara manusia dengan alam, dan akhirnya mencapai kerohanian, iaitu hubungan antara manusia dengan penciptanya. Akar etimologi lain menunjukkan bahawa perkataan itu dikatakan berasal daripada 'silap' (untuk membuat kesilapan). Ini bermakna menggunakan kekuatan lawan untuk melawan mereka—pada kekuatan mereka terletak kelemahan mereka. Kekuatan ini mungkin fizikal atau psikologi. Yang lain mencadangkanbahawa ia berasal daripada perkataan sekilat yang bermaksud “sepantas kilat” berasal daripada kilat (kilat); sila (seperti dalam silsilah atau rantai) yang menunjukkan pemindahan Silat daripada guru kepada murid (murid Silat atau ilmu agama atau sekular lain); dan lebih misteri, daripada solat Arab (doa), walaupun ahli bahasa menganggap solat sebagai calon yang tidak mungkin untuk akar etimologi 'Silat'. Pesaing lain untuk akar etimologi 'Silat' termasuklah 'Orang Selat' (seorang orang asli Melayu Singapura), dan selat seperti di Selat Melaka (Selat Melaka). Penerbitan berbahasa Inggeris kadangkala tersilap merujuk kepada Silat Melayu sebagai bersilat tetapi ini sebenarnya merupakan bentuk kata kerja bagi kata nama Silat, secara umum bermaksud "melakukan Silat".

Sejarah[sunting | sunting sumber]

°Permulaan

Asal-usul seni mempertahankan diri Melayu tradisional telah dikaitkan dengan keperluan untuk mempertahankan diri, teknik memburu dan latihan ketenteraan di alam Melayu kuno. Pertempuran tangan ke tangan dan latihan senjata adalah penting dalam melatih pahlawan untuk pertempuran dalam peperangan manusia. Gaya pertarungan tradisional awal yang dipercayai telah dikembangkan dalam kalangan pelbagai suku kaum Melayu sejak permulaan tamadun Melayu, 2000 tahun dahulu. Pergerakan gaya pertempuran awal ini melambangkan pergerakan pelbagai haiwan seperti buaya, harimau dan helang, dan sangat dipengaruhi oleh animisme Melayu kuno. Ketika tamadun Zaman Besi yang berkembang di Tanah Besar Asia Tenggara terlibat dalam peperangan dan diplomasi, ia membawa kepada kemajuan seni peperangan, persenjataan dan kemahiran seni mempertahankan diri.

Melayu awal dan Chams yang berkaitan, adalah satu-satunya Austronesia yang cukup besar yang telah bertapak sejak Zaman Besi di Tanah Besar Asia Tenggara di kalangan penduduk Austroasia. Beberapa sarjana seperti Hall dan Blust berhujah bahawa orang Funan yang lebih awal adalah Austronesia, dan pada abad-abad awal era Kristian, satu rangkaian dialek bahasa Austronesia akan meluas hampir tidak terputus dari semenanjung Tanah Melayu ke Champa. Perluasan orang Khmer ke kawasan Delta Mekong kemudiannya akan membahagikan kontinum bahasa yang lebih awal kepada dua dialek yang berasingan dan lebih kecil. Menjelang abad ke-2 CE, penempatan awal Austronesia yang berpusat di sekitar Vietnam Selatan sekarang dan wilayah Kra Isthmus di semenanjung Tanah Melayu dan pinggirannya, telah berkembang menjadi kerajaan yang kuat seperti Champa, Langkasuka dan Kedah. Chams terkenal sebagai pahlawan yang hebat yang merupakan pelopor seni mempertahankan diri yang hebat. Kemahiran luar biasa mereka dalam peperangan diperoleh melalui konflik berselang-seli yang panjang dengan kerajaan jiran. Penemuan prototaip keris gangsa di Vietnam Selatan, dengan gagangnya dihiasi oleh figura manusia, sejak lebih 2000 tahun lalu, menunjukkan lagi bahawa Chams telah membangunkan tradisi seni mempertahankan diri yang maju. Malah berabad-abad kemudian, kehebatan mempertahankan diri mereka masih dipandang tinggi di kalangan orang-orang di semenanjung Tanah Melayu dan Sumatera, kerana legenda pahlawan Cham yang terkemuka muncul dalam Sejarah Melayu dan Tambo orang Minangkabau. Tambo misalnya, mengisahkan lagenda seorang pahlawan Cham yang bernama Harimau Campo ('harimau Champa'). Bersama-sama dengan Kucieng Siam, Kambiang Hutan dan Anjiang Mualim, mereka membangunkan silek MInangkabau awal.

Gaya pertempuran awal juga dianggap telah dibangunkan di Langkasuka, satu lagi negara Austronesia penting di Tanah Besar Asia Tenggara. Langkasuka yang secara meluas dianggap sebagai nenek moyang Kerajaan Pattani, bersama-sama dengan Kedah yang berkaitan dengan budaya, adalah kerajaan terawal di semenanjung Tanah Melayu. Kehebatan bela diri orang-orang di wilayah Pattani diceritakan dengan baik dalam banyak lagenda Melayu, menunjukkan tradisi seni mempertahankan diri yang telah lama wujud sejak zaman dahulu. Hikayat Hang Tuah mengisahkan bahawa penduduk Pattani terkenal dengan kemahiran seni mempertahankan diri yang maju dan tenteranya tidak mudah ditundukkan oleh tentera Melaka. Bentuk silat tertua yang masih wujud, Silat Tua ('silat kuno') yang berakar kuat dalam animisme, berasal dari Pattani dan mengikut legenda tempatan, pernah diamalkan oleh Hang Tuah sendiri.

Perkembangan penting seni mempertahankan diri alam Melayu juga dikaitkan dengan pengaruh asing. Penyerapan unsur asing bukan sahaja diperoleh melalui peperangan dan penaklukan, tetapi juga melalui perdagangan dan diplomasi. Pertumbuhan dalam hubungan perdagangan membawa pengaruh asing ke seluruh negeri purba Austronesia primordial awal, yang paling penting dalam ciri-ciri budaya termasuk seni pertempuran. Pengaruh dari kedua-dua seni mempertahankan diri Cina dan India boleh diperhatikan daripada penggunaan senjata seperti cokmar India dan pedang Cina. Dalam tempoh ini, seni tempur rasmi dipercayai telah diamalkan di Champa, semenanjung Tanah Melayu dan Sumatera. Dari abad ke-12, seni mempertahankan diri telah diperkembangkan lagi di Langkasuka di bawah Srivijaya selepas Empayar Chola diusir dari Sumatera dan Semenanjung Tanah Melayu. Kepulauan Riau amat terkenal dalam peranannya dalam perkembangan seni mempertahankan diri Melayu. Orang-orangnya Orang Laut juga dipanggil Orang Selat adalah stereotaip sebagai lanun laut, tetapi secara sejarah memainkan peranan utama pada zaman Srivijaya dan kemudiannya kesultanan Melaka, dan Johor. Gaya bertarung yang dikembangkan di kawasan ini digambarkan oleh penulis yang berbeza sebagai prototaip mentah seni mempertahankan diri Melayu dan salah satu nenek moyang Silat Melayu moden.

°Era Islam

Seni mempertahankan diri Melayu mencapai kemuncak sejarahnya dengan kebangkitan Islam pada abad ke-15 di bawah Kesultanan Melaka. Zaman itu terkenal dengan penyerapan falsafah Islam dan unsur-unsur tasawuf, atau tasawuf Islam, dalam silat. Teks sastera menyebut beberapa ahli sufi yang terkenal seperti Makhdum Sadar Jahan yang merupakan guru kepada Sultan Ahmad Shah, serta Syeikh Mansur yang mengajar Hang Tuah ilmu tasawuf. Era itu juga menyaksikan pengenalan Baju Melayu yang menjadi pakaian seragam pengamal silat sehingga hari ini.

Era Melaka yang berlangsung sehingga awal abad ke-16 juga merupakan latar yang popular untuk cerita dan legenda dalam kesusasteraan Melayu klasik. Banyak eksploitasi pahlawan diceritakan dalam teks sastera terkenal seperti Sejarah Melayu dan Hikayat Hang Tuah. Dalam Malay Annals, kehebatan mempertahankan diri raja-raja dan bangsawan Melayu diceritakan secara dramatik dalam banyak vignet berwarna-warni, contohnya, Sultan Alauddin secara peribadi menangkap pencuri dalam penerbangan. Legenda-legenda ini penting kerana mereka menetapkan prinsip pemerintahan ketuhanan raja-raja, raja-raja yang dikatakan sebagai bayangan tuhan di bumi, dan kerana mereka mengikat dengan kuat hak ketuhanan dengan mesin perang, silat. Hikayat Hang Tuah mengisahkan kehidupan Laksamana Hang Tuah yang lagenda, seorang ahli seni mempertahankan diri yang terkenal, yang eksploitasinya masih diceritakan hari ini sebagai sebahagian daripada warisan budaya silat. Pertarungannya dengan salah seorang sahabatnya, Hang Jebat adalah penggambaran pertarungan silat yang terkenal dalam kesusasteraan dan seni, dan juga menjadi subjek paling kontroversi dalam budaya Melayu, mengenai persoalan kesetiaan dan keadilan tanpa syarat. Dalam kesusasteraan awal, silat Melayu umumnya dikenali sebagai ilmu perang ('ilmu ketenteraan'), ilmu hulubalang ('ilmu Hulubalang'), ilmu prajurit ('ilmu askar') dalam sastera.

Pengaruh asing, seperti di semenanjung Tanah Melayu era sebelum Islam, memainkan peranan penting dalam membentuk pelbagai aspek budaya dalam masyarakat Melaka. Malay Annals merekodkan enklaf Chams di antara banyak enklaf asing di bandar Melaka. Chams yang tiba selepas pemecatan ibu kota Champa, Vijaya pada 1471, dikatakan memainkan peranan penting dalam perkembangan seni mempertahankan diri pada zaman Melaka. Mereka diketahui dipandang tinggi oleh raja-raja Melayu kerana keilmuan mereka dalam seni mempertahankan diri dan berkemahiran tinggi dalam seni peperangan. Memandangkan adalah perkara biasa pada masa itu untuk pejuang terkemuka diangkat menjadi ketua tentera perang dan menerima pangkat atau pemberian daripada raja, Chams juga meningkat dalam pangkat, mengisi jawatan penting dalam kesultanan. Semasa pemerintahan Sultan Mansur Shah, seorang putera Cham bernama Indera Brama telah dilantik sebagai menteri kanan di mahkamah Melaka, menandakan kepentingan mereka.

Sejak abad ke-15 dan seterusnya, Malayisasi menyebarkan banyak tradisi Melayu termasuk bahasa, kesusasteraan, seni mempertahankan diri, dan nilai budaya lain di seluruh Asia Tenggara Maritim. Catatan sejarah mencatatkan hubungan rapat antara Melaka dan Kesultanan Brunei, yang membawa kepada penyebaran Silat ke seluruh wilayah seawal abad ke-15. Puisi epik kebangsaan Brunei, Syair Awang Semaun, mengisahkan lagenda seorang pahlawan yang gagah dan berani Awang Semaun yang banyak menyumbang kepada pembangunan Brunei, dan yang juga dikatakan adik kepada Awang Alak Betatar atau Muhammad Shah (1405–). 1415), Sultan Brunei yang pertama. Sultan kelima, Bolkiah, yang memerintah antara 1485 dan 1524, cemerlang dalam seni mempertahankan diri dan diplomasi. Di bawah Sultan ketujuh, Saiful Rijal (1575–1600), kesultanan terlibat dalam Perang Castilian menentang Empayar Sepanyol pada tahun 1578, dan mereka akan menggunakan Silat dan amalan kebal. Selepas itu, beberapa patriot cemerlang sebagai pahlawan, termasuk Pengiran Bendahara Sakam di bawah pemerintahan Sultan Abdul Mubin (1600–1673). Ketika Brunei naik ke status kuasa maritim di persimpangan Asia Tenggara, ia membina perpaduan kerajaan melalui peperangan dan penaklukan, dan berjaya meluaskan kawalannya ke atas kawasan pesisir pantai Sarawak dan Sabah dan Kepulauan Filipina zaman moden. , yang berada di bawah kawalan Kesultanan selama lebih daripada dua abad.

°Zaman kolonial dan moden

Pada abad ke-16, penakluk dari Portugal menyerang Melaka dalam usaha untuk memonopoli perdagangan rempah. Pahlawan Melayu berjaya menahan orang Eropah yang lebih lengkap selama lebih 40 hari sebelum Melaka akhirnya ditewaskan. Portugis memburu dan membunuh sesiapa sahaja yang berpengetahuan tentang seni mempertahankan diri supaya pengamal yang tinggal melarikan diri ke kawasan yang lebih terpencil.[49] Malah pada hari ini, sarjana silat yang terbaik dikatakan berasal dari kampung-kampung luar bandar yang paling kurang berhubung dengan orang luar.

Untuk beberapa ratus tahun akan datang, Kepulauan Melayu akan ditandingi oleh rentetan pemerintah asing, iaitu Portugis, Belanda, dan akhirnya Inggeris. Abad ke-17 menyaksikan kemasukan orang Minangkabau dan Bugis ke semenanjung masing-masing dari Sumatera dan Sulawesi Selatan. Kelasi Bugis amat terkenal dengan kehebatan mempertahankan diri dan digeruni walaupun oleh penjajah Eropah. Antara tahun 1666 dan 1673, tentera upahan Bugis telah diambil bekerja oleh Empayar Johor apabila perang saudara meletus dengan Jambi, satu peristiwa yang menandakan permulaan pengaruh Bugis dalam konflik tempatan untuk abad-abad berikutnya. Menjelang tahun 1780-an orang Bugis telah menguasai Johor dan menubuhkan sebuah kerajaan di Selangor. Dengan persetujuan pemerintah Johor, orang Minangkabau membentuk persekutuan sendiri yang terdiri daripada sembilan buah negeri yang dipanggil Negeri Sembilan di kawasan pedalaman. Hari ini, beberapa sekolah silat Malaysia boleh menjejaki salasilah mereka secara terus kepada peneroka Minangkabau dan Bugis pada zaman ini.

Selepas Malaysia mencapai kemerdekaan, Tuan Haji Anuar bin Haji Abd. Wahab diberi tanggungjawab membangunkan kurikulum silat kebangsaan negara yang akan diajar kepada pelajar sekolah menengah dan rendah di seluruh negara. Pada 28 Mac 2002, Seni Silat Malaysia telah diiktiraf oleh Kementerian Warisan dan Budaya ,Kementerian Pendidikan dan PESAKA sebagai silat kebangsaan Malaysia. Ia kini disampaikan kepada masyarakat melalui gelanggang bangsal bermaksud institusi latihan silat yang dijalankan oleh tenaga pengajar silat. Silat Malaysia menjelang Disember 2019, menerima pengiktirafan daripada UNESCO sebagai sebahagian daripada Warisan Budaya Tidak Ketara Malaysia.

Gaya[sunting | sunting sumber]

Brunei

Silat di Brunei berkongsi ciri-ciri yang biasa di Alam Melayu, tetapi ia juga telah membangunkan teknik dan amalan tersendiri. Silat sebagai seni persembahan secara tradisinya diiringi oleh orkestra yang dipanggil gulintangan atau gulingtangan (harfiah: 'tangan bergolek'), selalunya terdiri daripada gendang (gandang labik) dan lapan gong, termasuk gong nipis (canang tiga) dan gong tebal ( tawak-tawak). Terdapat beberapa gaya yang diamalkan di Brunei, dan ada yang dipengaruhi oleh pelbagai elemen dari Malaysia, Indonesia dan Filipina. Yang paling meluas ialah Gerak 4 1, ciptaan H. Ibrahim, dan terdiri daripada empat gaya yang dipelajari daripada tuannya: Panca Sunda, Silat Cahaya, Silat Kuntau dan Silat Cakak Asli. Some of the other styles include Kembang Goyang, Kuntau Iban, Lintau Pelangi (asal Belait), Pampang Mayat, Pancasukma, Perisai Putih (original from the East Javanese school Setia Hati), Persatuan Perkasa, Persatuan Basikap, Selendang Merah ('the red scarf'), Silat Sendi, Tambong, Teipi Campaka Puteh, Gayong Kicih or Kiceh, Gayong Tiga or Permainan Tiga (which includes Gayong, Cimande and Fattani), and Cengkaman Harimau Ghaib.

Gaya Silat yang berbeza sering diamalkan di kalangan bangsa yang berbeza, dan tidak mengikut sempadan wilayah tertentu. Namun begitu, pengaruh asing jarang diungkapkan dengan jelas oleh pengamalnya. Terdapat ramai warga Filipina dan Indonesia di Brunei sebagai pekerja asing, tetapi disebabkan status sosial mereka yang jauh lebih rendah, pengaruh gaya yang dibangunkan di negara asal mereka tidak begitu jelas kelihatan di kalangan gaya tempatan. Ini sebahagiannya disumbangkan oleh status diraja dan bangsawan Silat itu sendiri dalam masyarakat Melayu, berbeza dengan status seni mempertahankan diri petani dalam masyarakat lain. Pada masa yang sama, pelbagai gaya tempatan jatuh di bawah dorongan nasionalisasi untuk tradisi umum Silat Brunei, membawa gaya lain dari kumpulan pribumi yang berbeza yang menduduki wilayah yang dahulunya sebahagian daripada Brunei, menjadi terasing. Ini membawa kepada pengabaian banyak perincian amalan Silat demi kehomogenan negara.

Pada akhirnya, dua gaya yang paling meluas telah ditubuhkan sebagai gaya kebangsaan; Silat Cakak Asli dan Silat Kuntau, yang kedua-duanya dilihat saling melengkapi. Cakak Asli lebih menumpukan pada gerakan santai tetapi teknik tangan melekit dalam pertarungan jarak dekat, untuk akhirnya tidak mengimbangi lawan, dan memukul dengan lutut, siku dan dahi. Kuntau mengutamakan pelbagai bentuk tumbukan dan tendangan, dan biasanya dilakukan dalam pergerakan yang pantas dan keras, oleh itu menyukarkan untuk melakukan kunci dalam pertempuran jarak dekat. Kedua-dua gaya ini telah dinaungi di kesultanan untuk banyak generasi pemerintah, tetapi dengan kekurangan rekod bertulis, sukar untuk mengesan asal usul dan perkembangan mereka di Brunei. Sultan ke-29, Omar Ali Saifuddien III, terkenal kerana mempelajari kedua-dua Silat Cakak Asli dan Silat Kuntau dan baginda mempromosikan Silat tempatan pada 1950-an, terutamanya dengan menganjurkan kejohanan di istana.


Malaysia

Silat yang diamalkan di Malaysia adalah pelbagai, dengan perbezaan yang besar dalam alat latihan, kaedah dan falsafah merentasi sekolah dan gaya yang berbeza. Kepelbagaian gaya bukan sahaja menunjukkan banyak kemahiran pertempuran yang berbeza, tetapi juga keupayaan seni mempertahankan diri itu sendiri dalam memanifestasikan tokoh dan komuniti yang berbeza dalam tradisi pahlawan. Beberapa bentuk Silat juga wujud terutamanya di kampung-kampung yang sangat terpencil, dengan ahlinya terdiri daripada beberapa pelajar. Undang-undang dan peraturan moden memerlukan badan Silat perlu didaftarkan sebagai persatuan atau kelab. Oleh itu, kita dapati bahawa bentuk silat yang tidak ramai ahlinya adalah yang diamalkan secara rahsia di kawasan terpencil dan hanya diajar atas jemputan tuan. Berdasarkan data dari tahun 1975, terdapat 265 gaya Silat di Malaysia, yang seterusnya dikelompokkan kepada 464 persatuan Silat yang berbeza di seluruh negara. Kini, terdapat 548 persatuan atau komuniti yang giat mengamalkan Silat di Malaysia. Daripada jumlah ini, empat persatuan adalah yang paling menonjol dan menjadi ahli pengasas Majlis Silat Negara ('Majlis Silat Kebangsaan') pada tahun 1978, kemudian dinamakan Persekutuan Silat Kebangsaan Malaysia atau PESAKA (Persekutuan Silat Kebangsaan Malaysia).

Dua persatuan pertama ialah Seni Gayung Fatani Malaysia dan Silat Seni Gayung Malaysia yang mewakili gaya yang dipanggil seni gayong (ejaan moden seni gayung). Perkataan gayung dalam bahasa Melayu secara harfiah bermaksud menyerang menggunakan bilah seperti parang atau pedang, atau boleh juga bermaksud 'seni mempertahankan diri' dan sinonim dengan Silat itu sendiri. Gayung juga bermaksud “batang tunggal,” senjata yang dikaitkan dengan kuasa magis dalam kesusasteraan Melayu. Bagi ahli silat Melayu, gayung ialah kata kerja yang menggambarkan tindakan mencelup ke dalam perigi ghaib, untuk mengeluarkan kuasa mistik untuk digunakan di dunia ini. Seni Gayung ialah gaya gabungan, menggabungkan kedua-dua Silat Melayu dan unsur-unsur daripada gaya pertarungan Bugis. Ia secara visual berbeza daripada gaya Silat Melayu yang lain kerana penekanannya pada persembahan akrobatik, termasuk lambungan, gulung selam, jungkir balik, dan pegangan tangan. Murid belajar mengendalikan beberapa senjata dengan cekap, terutamanya parang, lembing, sarung dan keris.

Persatuan seterusnya ialah Seni Silat Cekak Malaysia yang mewakili satu stail yang dinamakan Silat Cekak. Silat cekak pada asalnya dikembangkan di Mahkamah Kedah, dan telah diamalkan oleh panglima kanan tentera Kedah dalam peperangan menentang Siam. Gaya tersebut dikatakan telah dibangunkan khusus untuk menentang gaya pertarungan Thai, Muay Thai atau dikenali tempatan sebagai tomoi. Ia adalah salah satu gaya Silat yang paling popular di Malaysia, pertama kali didaftarkan sebagai persatuan di Kedah pada tahun 1904, dan untuk Malaysia umumnya pada tahun 1965. Cekak dalam bahasa Melayu bermaksud 'mencakar' atau merampas pihak lawan. Ia terkenal dengan siri buah (strategi tempur) yang telah berpengaruh dalam perkembangan gaya silat yang lebih terkini di semenanjung Tanah Melayu, termasuk seni gayung. Tidak seperti kebanyakan gaya Silat, Silat Cekak terkenal dengan sifatnya yang tidak upacara tanpa penekanan dalam gerakan seperti tarian yang anggun. Ia adalah Silat jenis pertahanan yang menggunakan 99% teknik bertahan dan hanya 1% teknik menyerang. Gaya ini tidak mempunyai pendirian kuda-kuda yang biasa ditemui dalam gaya Silat lain, dan ia tidak menggunakan sebarang teknik mengelak atau melangkah sisi dalam pertempuran maut. Akibatnya, sukar untuk meramalkan pergerakan dan serangan balas gaya ini.

Persatuan terakhir ialah Seni Silat Lincah Malaysia yang mewakili satu gaya yang dipanggil Silat Lincah. Silat Lincah dikatakan berasal dari satu lagi gaya lama Melaka yang dipanggil Silat Tarah, kononnya diamalkan oleh Hang Jebat sendiri, salah seorang sahabat Hang Tuah. Perkataan tarah dalam bahasa Melayu bermaksud memutuskan seperti dalam potong, dan istilah itu dianggap terlalu agresif untuk penggunaan massa, lantas ia ditukar kepada Lincah. Lincah bermaksud cepat dan agresif iaitu prinsip gaya, yang menekankan pergerakan agresif baik dalam pertahanan mahupun teknik menyerang dalam pukulan dan tendangan. Gaya ini lebih suka mengelak dengan sapuan susulan, kunci dan cekik yang tidak berkaitan dengan teknik duling yang digunakan dengan keris. Sama seperti Silat Cekak, Silat Lincah tidak menitikberatkan pergerakan seperti tarian yang anggun.


Singapura

Walaupun statusnya sebagai bandar global, Singapura masih mengekalkan sebahagian besar warisan budayanya termasuk Silat. Dari segi sejarah, perkembangan Silat di Singapura berkait rapat dengan tanah besar semenanjung Tanah Melayu, kerana statusnya sebagai kota penting dalam sejarah Melayu dari zaman klasik hingga moden. Ada gaya yang diamalkan dipengaruhi oleh pelbagai elemen dari Malaysia dan Indonesia, dan ada juga gaya yang berkembang dan merebak ke negara jiran lain terutamanya Malaysia. Seni Gayong, salah satu gaya Silat terbesar di Malaysia, diasaskan pada awal 1940-an oleh Mahaguru Datuk Meor Abdul Rahman di Pulau Sudong tujuh kilometer di selatan Singapura. Setelah mewarisi seni daripada datuk sebelah ibunya, Syed Zainal Abidin Al-Attas, seorang pendekar terkemuka dari Pahang, beliau mengubah gaya daripada zaman dahulu yang parokial kepada bentuk pertahanan diri yang teratur dan tersusun semasa tahun-tahun yang bermasalah. pendudukan Jepun.

Satu lagi gaya terkenal yang berasal dari Singapura dipanggil Silat Harimau yang ditubuhkan oleh Mahaguru Haji Hosni Bin Ahmad pada tahun 1974. Gaya yang diilhamkan oleh pergerakan harimau mula mendapat populariti pada tahun 1975 bukan sahaja di Singapura tetapi juga di Malaysia. Ia telah diiktiraf oleh Persekutuan Seni Mempertahankan Diri Malaysia, sebagai Silat asli Singapura yang mewakili negara kota dalam pelbagai pertandingan dan demonstrasi. Haji Hosni seterusnya menubuhkan satu lagi gaya yang dinamakan Seni Silat Al-Haq. Ia adalah gaya yang memperoleh buahnya (strategi tempur) daripada Seni gayung dan Silat Cekak, dan dianggap sebagai gaya Seni gayung yang lebih estetik (halus). Terdapat banyak lagi gaya Silat yang kini ditemui di Singapura tetapi hampir satu pertiga daripada gaya tersebut adalah hasil daripada adaptasi dan inovasi Haji Rosni. Contohnya, di mana terdapat Silat Kuntao Melaka, dia mencipta Silat Kuntao Asli, dan di tempat Silat Cekak, dia mencipta Cekak Serantau.


Thailand

Wilayah paling selatan Thailand, yang terletak di semenanjung Tanah Melayu, adalah berkaitan budaya dan sejarah dengan negeri-negeri Malaysia. Persamaan bukan sahaja terdapat dalam bahasa pertuturan, tetapi juga dalam pelbagai aspek budaya Melayu termasuk Silat. Walaupun ditindas dan dikenakan Thaifikasi oleh kerajaan pusat, amalan Silat masih mendapat mata wang yang meluas di wilayah tersebut. Banyak bentuk Silat yang berbeza boleh ditemui dalam masyarakat Melayu Islam di Pattani, Yala, dan Narathiwat serta daerah Saba-yoy dan Thebha dari wilayah Songkhla di bahagian utaranya, dan dengan bentuk selatan ke bawah melalui Malaysia. Dari segi sejarah, bahagian Thai di semenanjung dan pihak Malaysia, telah mempengaruhi gaya Silat masing-masing selama berabad-abad. Silat di Selatan Thailand juga mempunyai pengaruh yang signifikan dalam perkembangan seni mempertahankan diri Thai yang dipanggil Krabi-krabong.

Silat Tua, gaya Silat penting yang mempunyai hubungan intim dengan empat unsur alam (tanah, air, api dan angin) seperti yang difahami dari akarnya dalam animisme, dikatakan berasal dari wilayah Pattani. Silat Tua secara langsung diterjemahkan sebagai Silat 'lama' atau 'kuno'. Disifatkan sebagai 'tarian kehidupan Melayu', Silat Tua tidak mempunyai set arahan yang kaku serta corak pergerakan yang tidak berkesudahan seperti kebanyakan seni mempertahankan diri tradisional, sebaliknya ia adalah seni yang bermula dengan 'gerakan semula jadi', memfokuskan kepada kekuatan dan kelemahan eksponen dan potensi badan individu. Apa yang difokuskan sebaliknya adalah prinsip asas dan penggunaan imejan yang diabadikan dalam pergerakan gaya bebas yang dikenali sebagai tari ('tarian'). Memandangkan Pattani sentiasa berperang dengan kerajaan jiran Siam, banyak perkembangan pertempuran dalam seni telah dibuat di wilayah ini membawa Silat Tua mengambil nama lain, Silat Pattani.

Senarai Silat Melayu[sunting | sunting sumber]

Di Malaysia terdapat beberapa Perguruan Silat yang diantaranya:

  1. Silat Gayong Malaysia
  2. Silat Melayu Keris Lok 9
  3. Silat Bunga Kedah
  4. Silat Melayu Asli Sarawak
  5. Silat Melayu Jati
  6. Silat Melayu Pahang Tok Khatib Mohd Noh
  7. Persatuan Seni Bela Diri Gerak Ilham Malaysia (G.I.M)
  8. Ilmu Persilatan Penjurit-Kepetangan Melayu
  9. Silat Cekak