Universiti Heidelberg

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Universiti Heidelberg
Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg
Logo University of Heidelberg.svg
Cap mohor Ruperto Carola Heidelbergensis
MotoSemper apertus (Latin)[1]
Moto dalam bahasa Inggeris
Always open
JenisAwam
Ditubuhkan pada1386; 633 tahun yang lalu (1386)
Bajet€ 461 juta (tidak termasuk sekolah perubatan)[2]
CanselorAngela Kalous
PresidenBernhard Eitel
Staf pentadbiran
7,392[3]
Pelajar30,873[4]
Siswazah15,289[4]
Ijazah/Sarjana11,871[4]
3,024[4]
LokasiHeidelberg, Baden-Württemberg, Jerman
KampusUniversiti Bandar dan Subbandar
Penerima Hadiah Nobel56[5]
WarnaMerah batu pasir dan emas
         
Penggabungan
Laman webwww.uni-heidelberg.de
Data setakat 2013

Koordinat: 49°24′37″N 8°42′23″E / 49.41028°N 8.70639°E / 49.41028; 8.70639

Universiti Heidelberg (Bahasa Jerman: Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg; Bahasa Latin: Universitas Ruperto Carola Heidelbergensis) ialah sebuah universiti penyelidikan awam di Heidelberg, Baden-Württemberg, Jerman. Ditubuhkan pada tahun 1386 atas perintah Paus Urban VI, Heidelberg adalah universiti tertua di Jerman dan salah satu daripada universiti tertua di dunia. Ia adalah universiti ketiga yang ditubuhkan di Empayar Rom Suci.[6]

Heidelberg telah menjadi sebuah institusi pendidikan bersama sejak 1899. Universiti ini terdiri daripada dua belas fakulti dan menawarkan program ijazah sarjana, siswazah dan pascakedoktoran dalam kira-kira 100 disiplin.[7] Heidelberg terdiri daripada tiga kampus utama: kemanusiaan kebanyakannya terletak di Bandar Lama Heidelberg, sains dan perubatan semulajadi di suku Neuenheimer Feld, dan sains sosial di pinggir bandar Bergheim. Bahasa pengajaran biasanya bahasa Jerman, manakala sejumlah besar ijazah sarjana ditawarkan dalam bahasa Inggeris.[8]

Nota[sunting | sunting sumber]

  1. ^ "Mission Statement". uni-heidelberg.de. Dicapai 13 April 2017. 
  2. ^ "Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg bei unicp.de". unicp.de. Diarkibkan daripada asal pada 2013-08-25. Dicapai 2013-12-02. 
  3. ^ Christian Watzke. "Daten und Fakten - Personal - Universität Heidelberg". uni-heidelberg.de. 
  4. ^ a b c d http://www.uni-heidelberg.de/md/studium/download/ws1213_www.pdf
  5. ^ http://www.uni-heidelberg.de/md/zentral/universitaet/geschichte/hd_nobelpreis_gb_2010.pdf
  6. ^ Prague (1348) and Vienna (1365) were at that time also German-speaking universities, while Vienna still is. Irrespective of the shared language of instruction, Heidelberg is the oldest university in contemporary Germany.
  7. ^ The university does not include departments of business, visual arts, and engineering, except for computer engineering. For a list of subjects offered see "Subjects offered at Heidelberg University". Heidelberg University (dalam bahasa Jerman). Dicapai 2010-10-02. 
  8. ^ "List of courses on offer at Heidelberg University". Heidelberg University. Dicapai 2016-07-21. 

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  • Cser, Andreas (2007). Kleine Geschichte der Stadt Heidelberg und ihrer Universität [Short history of the city of Heidelberg and its University] (dalam bahasa German). Karlsruhe: Verlag G. Braun. ISBN 978-3-7650-8337-2. 
  • Gabriel, Astrid L. (1974). ""Via antiqua" and "via moderna" in the fiftennth century". dalam Zimmermann, Albert. Antiqui und Moderni. Walter de Gruyter. m/s. 459–61. ISBN 978-3-11-004538-3. OCLC 185583682. 
  • Remy, Steven P. (2002). The Heidelberg Myth: The Nazification and Denazification of a German University. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-00933-2. 
  • Schlusemann, Rita (2003). "Power and creativity at the court of heidelberg". dalam Martin Gosman; Alasdair A. MacDonald; Arie Johan Vanderjagt. Princes and princely culture, 1450–1650. 1. Brill. m/s. 279–294. 
  • Eckart, Wolfgang U.; Sellin, Volker; Wolgast, Eike (2006). Die Universität Heidelberg im Nationalsozialismus (dalam bahasa German). Berlin: Springer Verlag. ISBN 978-3-540-21442-7. 
  • Wolgast, Eike (1986). Die Universität Heidelberg: 1386–1986 (dalam bahasa German). Berlin: Springer Verlag. ISBN 978-3-540-16829-4. 

Pautan luar[sunting | sunting sumber]