Bahasa sejadi

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari

Bahasa sejadi, bahasa tabii, atau bahasa biasa ialah bahasa yang digunakan oleh manusia dengan kaedah pertuturan, penulisan mahupun isyarat untuk tujuan komunikasi biasa di dalam kehidupan sehari-hari.

Mentakrifkan bahasa sejadi[sunting | sunting sumber]

Walaupun takrifan yang tepat adalah berbeza-beza mengikut cendekiawan, bahasa sejadi secara umum boleh ditakrifkan sebagai lawan bagi bahasa tiruan atau buatan, contohnya bahasa-bahasa pengaturcaraan seperti Python dan bahasa perantaraan antarabangsa seperti Esperanto.

Istilah "bahasa sejadi" hanya merujuk kepada bahasa yang berkembang secara semula jadi. Maka, bahasa yang tidak dibakukan (seperti Bahasa pasar) adalah sejadi, manakala bahasa yang dibakukan seperti Bahasa Malaysia, yang dipiawaikan oleh Dewan Bahasa dan Pustaka, boleh dikira buatan.

Lihat juga[sunting | sunting sumber]