Sistem satu kamar

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search

Dalam kerajaan, sistem satu kamar atau unikameral ialah amalan mempunyai satu dewan perundangan atau parlimen . Oleh itu, sebuah parlimen sistem satu kamar atau badan perundangan sistem satu kamar ialah badan perundangan yang terdiri daripada satu ruangan atau rumah.

Konsep[sunting | sunting sumber]

Perundangan sistem satu kamar wujud apabila tidak terdapat keperluan yang meluas untuk multikameralisme. Banyak perundangan multikameral dicipta untuk memberikan suara yang berasingan kepada pelbagai sektor masyarakat. Bilik-bilik berbilang dibenarkan bagi perwakilan terjamin kelas-kelas sosial yang berlainan (seperti di Parlimen United Kingdom atau Negara Amerika Syarikat-Perancis),[1][2] kepentingan etnik atau serantau, atau subunit pertubuhan . Di mana faktor-faktor ini tidak penting, di negara kesatuan yang mempunyai autonomi serantau yang terhad, unicameralism sering berlaku. Kadang-kadang, seperti di New Zealand dan Denmark, ini berlaku melalui pemansuhan salah satu daripada dua ruang itu, atau, seperti di Sweden, melalui penggabungan kedua-dua dewan itu menjadi satu, sementara di tempat lain, bilik kedua tidak pernah ada.

Perundangan sistem satu kamar juga biasa di negara-negara komunis rasmi seperti Republik Rakyat China dan Cuba. Begitu juga, banyak negara bekas Komunis, seperti Ukraine, Moldova dan Serbia, telah mengekalkan perundangan mereka yang tidak akademik, walaupun yang lain, seperti Romania dan Poland, mengamalkan undang-undang bicameral. Kedua-dua bekas SFSR Rusia dan Kesatuan Soviet Sosialis Republikan (USSR) adalah bicameral. Kedua-dua dewan itu adalah Soviet Nationalities dan Soviet Union . Persekutuan Rusia mengekalkan bicameralisme selepas pembubaran USSR dan peralihan dari sosialisme sedia ada kepada kapitalisme.

Kelebihan utama sistem unicameral adalah pembuatan undang-undang yang lebih cekap, kerana proses perundangan lebih mudah dan tidak ada kemungkinan kebuntuan. Penyokong unicameralism juga berpendapat bahawa ia mengurangkan kos, walaupun bilangan ahli undang-undang tetap sama, kerana terdapat lebih sedikit institusi untuk mempertahankan dan menyokongnya.

Kelemahan utama sistem unicameral dapat dilihat sebagai kekurangan kekangan pada majoriti, terutama yang ketara dalam sistem parlimen di mana pemimpin-pemimpin majoriti parlimen juga menguasai eksekutif. Terdapat juga risiko bahawa sektor-sektor penting masyarakat tidak boleh diwakili secukupnya.[3]

Lihat juga[sunting | sunting sumber]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ "History of the Nebraska Unicameral". nebraskalegislature.gov. Dicapai 2015-04-17. 
  2. ^ Myers, Adam S. (2018). "The Failed Diffusion of the Unicameral State Legislature, 1934–1944". Studies in American Political Development (dalam bahasa Inggeris). 32 (2): 217–235. doi:10.1017/S0898588X18000135. ISSN 0898-588X. 
  3. ^ "RESOLUTION, Proposing an Amendment to the Constitution of Maine To Establish a Unicameral Legislature" (PDF). Dicapai 2013-11-26.