Voyage au centre de la Terre

Voyage au centre de la Terre

Halaman judul edisi bergambar 1867
Umum
Pengarang	Jules Verne
Negara	Perancis
Bahasa	Bahasa Perancis
Siri	Voyages extraordinaires
Genre	Novel pengembaraan, cereka sains
Penerbitan
Pengilustrasi	Édouard Riou (edisi bergambar 1867)
Penerbit	J. Hetzel
Tarikh penerbitan	25 November 1864
Diterbitkan dalam bahasa Inggeris	1871

Voyage au centre de la Terre (secara harfiah, "Perjalanan ke Pusat Bumi") ialah sebuah novel pengembaraan dan cereka sains karya penulis Perancis Jules Verne. Novel ini pertama kali diterbitkan di Paris oleh J. Hetzel pada 25 November 1864. Pada 1867, sebuah edisi yang diperluas dan dilengkapi dengan 56 ilustrasi oleh Édouard Riou diterbitkan sebagai sebahagian daripada siri Voyages extraordinaires.

Axel, anak saudara Profesor Otto Lidenbrock, menjadi pencerita utama novel ini. Lidenbrock ialah seorang profesor mineralogi di Johannaeum, Hamburg. Penemuan sebuah mesej berkod dalam tulisan rune yang dikatakan ditulis oleh ahli alkimia Iceland abad ke-16 Arne Saknussemm mendorong Lidenbrock, Axel dan pemandu mereka dari Iceland, Hans Bjelke, untuk menuju ke Snæfellsjökull. Mereka turun melalui kawah gunung berapi itu dan menemui gua-gua yang luas, sebuah laut bawah tanah dan hidupan prasejarah sebelum akhirnya kembali ke permukaan melalui Stromboli di Itali.

Walaupun jalan ceritanya bersifat fantastik, novel ini banyak memanfaatkan perdebatan ilmiah tentang geologi, paleontologi dan asal usul manusia yang berkembang pada abad ke-19. Verne menggunakan gagasan saintifik yang beredar pada zamannya, termasuk pandangan Humphry Davy tentang gunung berapi, manakala perubahan yang dibuat pada edisi 1867 memperluas unsur paleontologi dalam cerita. Novel ini turut diadaptasikan ke layar, antaranya melalui filem Amerika Syarikat pada 1959 dan sebuah adaptasi berlatar zaman moden pada 2008.

Latar belakang dan penerbitan

Edisi Perancis dan ilustrasi

Voyage au centre de la Terre diterbitkan oleh J. Hetzel di Paris pada 25 November 1864.

Kriptogram dalam tulisan rune yang ditemui Lidenbrock pada awal novel.

Pada 1867, Hetzel menerbitkan edisi baharu yang diperluas dan dilengkapi dengan 56 ilustrasi oleh Édouard Riou. Oleh itu, ilustrasi Riou yang terdapat dalam edisi bergambar tersebut bukan sebahagian daripada edisi asal 1864. Menurut Allen A. Debus, perubahan pada edisi 1867 turut memperluas unsur paleontologi dan gambaran tentang sejarah kehidupan di Bumi.

Terjemahan bahasa Inggeris

Sebuah versi bahasa Inggeris bertajuk A Journey to the Centre of the Earth diterbitkan oleh Griffith and Farran di London pada 1871. Versi ini merupakan saduran yang menambah dan menggugurkan bahagian tertentu daripada teks asal serta menukar beberapa nama watak.

Pada 1877, Ward, Lock & Co. menerbitkan A Journey into the Interior of the Earth, terjemahan oleh F. A. Malleson. Sejarawan sastera Arthur B. Evans menunjukkan bahawa banyak terjemahan awal karya Verne dalam bahasa Inggeris dipendekkan, dipermudah atau disunting dengan ketara. Menurut beliau, keadaan ini turut mempengaruhi tanggapan pembaca berbahasa Inggeris terhadap karya Verne.

Edisi awal Perancis dan bahasa Inggeris

Tahun	Tajuk	Penerbit	Catatan	Rujukan
1864	Voyage au centre de la Terre	J. Hetzel, Paris	Edisi asal; diterbitkan pada 25 November 1864.
1867	Voyage au centre de la Terre	J. Hetzel et Cie, Paris	Edisi yang diperluas dan bergambar, dengan 56 ilustrasi Édouard Riou.
1871	A Journey to the Centre of the Earth	Griffith and Farran, London	Saduran bahasa Inggeris yang menambah dan menggugurkan bahagian tertentu serta menukar beberapa nama watak.
1877	A Journey into the Interior of the Earth	Ward, Lock & Co., London	Terjemahan oleh F. A. Malleson.

Jalan cerita

Pada 24 Mei 1863, Profesor Otto Lidenbrock pulang ke rumahnya di Hamburg sambil membawa sebuah buku lama yang diperolehnya dari sebuah kedai buku. Lidenbrock ialah profesor mineralogi di Johannaeum dan tinggal bersama anak saudaranya, Axel, anak baptisnya, Graüben, serta pembantu rumah mereka, Marthe. Di dalam buku itu, Lidenbrock menemui sehelai kulit haiwan yang mengandungi tulisan rune. Axel akhirnya berjaya membaca mesej berkod tersebut. Mesej yang ditandatangani oleh Arne Saknussemm itu mendakwa bahawa seseorang boleh sampai ke pusat Bumi dengan turun melalui salah satu kawah Snæfellsjökull pada waktu tertentu dalam setahun.

Lidenbrock berazam untuk menguji dakwaan Saknussemm lalu membawa Axel ke Iceland. Di Reykjavík, mereka bertemu dengan Profesor Fridriksson, yang membantu mereka mendapatkan khidmat seorang pemandu bernama Hans Bjelke. Hans ialah seorang pemburu itik eider yang pendiam dan mahir. Dia bersetuju untuk memandu mereka ke Snæfellsjökull dan menyertai ekspedisi tersebut. Setelah mendaki gunung berapi itu, mereka memasuki kawah yang disebut dalam mesej Saknussemm.

Perjalanan melalui lorong-lorong bawah tanah menjadi semakin berbahaya apabila bekalan air mereka hampir habis dan Axel terpisah daripada Lidenbrock dan Hans. Hans akhirnya menemui aliran air di sebalik dinding batu. Lidenbrock menamakan aliran itu "Hans-bach". Setelah Axel berjaya bertemu semula dengan mereka, ketiga-tiganya tiba di sebuah ruang bawah tanah yang amat luas. Di situ, mereka menemui sebuah laut bawah tanah yang dinamakan Lidenbrock sebagai "Laut Lidenbrock". Mereka kemudian membina sebuah rakit untuk menyeberanginya.

Pertarungan antara iktiosaur dengan plesiosaur dalam ilustrasi Édouard Riou.

Di kawasan itu, mereka menemukan tumbuh-tumbuhan bersaiz luar biasa, fosil dan haiwan prasejarah. Ketika menyeberangi laut bawah tanah, mereka melihat seekor iktiosaur bertarung dengan seekor plesiosaur. Di daratan lain, Axel turut melihat sekumpulan mastodon dan seorang manusia bertubuh sangat besar, walaupun dia kemudian mengakui bahawa dia sendiri tidak pasti tentang apa yang dilihatnya. Gambaran hidupan dan tinggalan prasejarah tersebut berkait rapat dengan perdebatan paleontologi dan sejarah kehidupan yang berkembang pada zaman Verne.

Selepas meneruskan perjalanan, mereka menemui tanda yang ditinggalkan oleh Saknussemm, tetapi laluan di hadapan mereka terhalang oleh batu. Mereka meletupkan batu yang menghalang laluan itu. Letupan tersebut menyebabkan air dari laut bawah tanah meluru masuk dan menghanyutkan rakit mereka ke dalam saluran bawah tanah. Arus air dan aktiviti gunung berapi akhirnya membawa mereka kembali ke permukaan melalui kawah Stromboli, jauh dari Iceland. Mereka kemudian pulang ke Hamburg, dan kisah ekspedisi tersebut menjadikan Lidenbrock terkenal.

Watak utama

Otto Lidenbrock ialah profesor mineralogi di Johannaeum, Hamburg, serta bapa saudara dan penjaga Axel. Beliau digambarkan sebagai seorang sarjana yang berpengetahuan luas tetapi terburu-buru dan keras kepala. Beliau amat yakin bahawa dakwaan Saknussemm dapat dibuktikan melalui ekspedisi ke bawah tanah.

Axel ialah anak saudara Lidenbrock dan pencerita utama novel. Dia tinggal bersama bapa saudaranya dan membantu dalam kerja berkaitan mineralogi. Berbeza dengan Lidenbrock, Axel pada mulanya ragu-ragu dan takut untuk menyertai perjalanan ke bawah tanah. Dia bertunang dengan Graüben.

Hans Bjelke ialah seorang pemburu itik eider dari Iceland yang diupah sebagai pemandu. Dia digambarkan sebagai seorang yang tenang, cekap dan bersikap praktikal. Kemahirannya beberapa kali membantu kumpulan itu menghadapi kesukaran, termasuk ketika bekalan air mereka hampir habis.

Graüben ialah anak baptis Lidenbrock yang berasal dari kawasan Vierlande dan tunang Axel. Dia menggalakkan Axel supaya menyertai ekspedisi tersebut walaupun Axel pada mulanya keberatan. Marthe pula ialah pembantu rumah di kediaman Lidenbrock di Hamburg.

Sains dalam novel

Walaupun berasaskan premis yang fantastik, Voyage au centre de la Terre banyak memanfaatkan pengetahuan dan perdebatan geologi abad ke-19. Jean-Claude Bollinger menggolongkan karya ini dalam kelompok "novel geologi" Verne dan menunjukkan bahawa Verne menggunakan bahan daripada penulisan saintifik sezamannya. Antara sumber yang dikenal pasti ialah pandangan Humphry Davy tentang gunung berapi, walaupun pandangan tersebut telah dipertikaikan pada zaman Verne sendiri.

Perdebatan antara Lidenbrock dengan Axel menjadi salah satu cara Verne memperkenalkan pandangan saintifik yang berbeza. Lidenbrock berpendapat bahawa bahagian dalam Bumi tidak semestinya terlalu panas untuk diterokai, manakala Axel mengemukakan hujah yang lebih berhati-hati. Perdebatan itu mencerminkan keadaan pengetahuan geologi yang masih berkembang pada pertengahan abad ke-19, dan bukannya pengetahuan geologi moden.

Unsur paleontologi menjadi lebih ketara dalam edisi 1867. Debus menunjukkan bahawa fosil manusia, mamalia purba, reptilia laut dan persekitaran prasejarah dalam novel berkait dengan perdebatan semasa mengenai sejarah kehidupan dan asal usul manusia. Babak yang menampilkan iktiosaur, plesiosaur, mastodon, tumbuhan purba dan tinggalan manusia membolehkan Verne menggambarkan pelbagai zaman dalam sejarah geologi Bumi melalui jalan cerita pengembaraan.

Gambaran rongga yang sangat luas dan boleh dihuni jauh di bawah kerak Bumi tidak selaras dengan pengetahuan geofizik moden. Menurut U.S. Geological Survey (USGS), di bawah kerak Bumi terdapat mantel panas dan padat yang tebalnya kira-kira 2,900 km sebelum teras Bumi dicapai.

Warisan dan adaptasi

Terjemahan dan kajian

Arthur B. Evans berhujah bahawa banyak terjemahan awal karya Verne ke dalam bahasa Inggeris telah dipendekkan atau diubah dengan ketara, dan bahawa versi-versi tersebut mempengaruhi cara karya Verne diterima oleh pembaca berbahasa Inggeris. Saduran yang diterbitkan oleh Griffith and Farran pada 1871 merupakan salah satu contoh kerana teksnya menambah dan menggugurkan bahagian tertentu serta menukar beberapa nama watak.

Voyage au centre de la Terre turut menjadi bahan kajian tentang hubungan antara sastera dengan sains. Debus meneliti novel tersebut dalam konteks paleontologi dan perdebatan tentang asal usul manusia pada abad ke-19, manakala Bollinger membincangkannya dalam konteks hubungan karya Verne dengan perkembangan geologi dan sains bumi.

Adaptasi filem terpilih

Dua adaptasi filem yang terkenal ialah Journey to the Center of the Earth arahan Henry Levin pada 1959 dan filem dengan judul yang sama arahan Eric Brevig pada 2008. Adaptasi 2008 menggunakan latar zaman moden.

Adaptasi filem terpilih

Tahun	Tajuk	Pengarah	Pelakon utama	Catatan	Rujukan
1959	Journey to the Center of the Earth	Henry Levin	James Mason, Pat Boone	Adaptasi layar lebar terbitan Fox.
2008	Journey to the Center of the Earth	Eric Brevig	Brendan Fraser, Josh Hutcherson, Anita Briem	Adaptasi yang menggunakan latar zaman moden.

Lihat juga

• Struktur Bumi
• Bumi berongga
• Paleontologi
• Sains bumi
• Voyages extraordinaires

Pautan luar

• Voyage au centre de la terre, edisi 1864 di Gallica
• Teks penuh Voyage au centre de la Terre di Wikisource bahasa Perancis
• A Journey into the Interior of the Earth, sebuah buku elektronik bebas di Projek Gutenberg, terjemahan F. A. Malleson pada 1877