Io (bulan)

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari
Io
Imej wana betul diambil dari penyiasat Galileo
Klik imej untuk perincian
Penemuan
Ditemui oleh Galileo Galilei
Tarikh penemuan 7 Januari 1610
Ciri-ciri orbit
Periapsis 420,000 km (0.002807 AU)
Apoapsis 423,400 km (0.002830 AU)
Purata jejari orbit 421,700 km (0.002819 AU)
Kesipian 0.0041
Tempoh orbit 1.769137786 h (152,853.5047 s, 42 j)
Kelajuan purata orbit 17.334 km/s
Kecondongan 2.21° (kepada ekliptik)
0.05° (kepada khatulistiwa Musytari)
Satelit bagi Musytari
Ciri-ciri fizikal
Dimensi 3660.0 × 3637.4 × 3630.6 km[1]
Min jejari 1821.3 km (0.286 Earths)[1]
Luas permukaan 41,910,000 km² (0.082 Earths)
Isi padu 2.53×1010 km³ (0.023 Earths)
Jisim 8.9319×1022 kg (0.015 Earths)
Min ketumpatan 3.528 g/cm³
Graviti permukaan khatulistiwa 1.796 m/s² (0.183 g)
Halaju lepas 2.558 km/s
Tempoh putaran segerak
Halaju putaran khatulistiwa 271 km/j
Albedo 0.63 ± 0.02[2]
Suhu min purata max
• Permukaan 130 K 200 K
Magnitud ketara 5.02 (opposition)[3]
Atmosfera
Tekanan atmosfera sedikit
Komposisi 90% sulfur dioksida

sunting
Lihat pendokumenan templat ini

Io (disebut /ˈaɪoʊ/ eye'-oe, atau sebagai Bahasa Yunani Ῑώ) merupakan salah satu bulan paling dalam daripada empat bulan Galileo Musytari dan, dengan diameter berukuran 3,642 kilometer, merupakan bulan keempat terbesar di dalam Sistem Suria. Bulan ini telah dinamakan sempena Io, seorang paderi wanita bagi Hera yang menjadi sang pencinta bagi Zeus.

Tidak seperti satelit-satelit lain di dalam Sistem Solar luaran (yang mempunyai lapisan ais yang tebal), Io kebanyakannya terdiri daripada batuan siliat yang mengelilingi satu leburan besi atau pusat besi sulfida. Io mempunyai permukaan secara geologinya sangat aktif di dalam surfaces sistem solar , dengan lebih daripada 400 gunung berapi aktif.[4] Aktiviti geologi yang sangat melampau ini sebenarnya hasil daripada perombakan haba daripada geseran yang dijana di dalam Io dengan tarikan Musytari yang berubah-ubah. Beberapa gunung berapi menghasilkan abu gunung berapi daripada sulfur dan sulfur dioksida yang meningkat setinggi 500 km (310 bt). Permukaan Io juga di"titik"kan dengan lebih daripada 100 gunung ganang yang boleh diangkat oleh mampatan yang besar di dasar kerak bulan yang bersilikat. Beberapa puncak di bulan tersebut adalah lebih tinggi daripada Gunung Everest Bumi.[5] Kebanyakan daripada permukaan Io dicirikan oleh dataran yang diselaputi oleh sulfur dan sulfur dioksida beku.

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. 1.0 1.1 Thomas, P. C.; et al. (1998). "The Shape of Io from Galileo Limb Measurements". Icarus 135 (1): 175–180. 
  2. Yeomans, Donald K. (2006-Jul-13). "Planetary Satellite Physical Parameters". JPL Solar System Dynamics. Diperoleh pada 2007-11-05. 
  3. "Classic Satellites of the Solar System". Observatorio ARVAL. Diperoleh pada 2007-09-28. 
  4. Lopes, R. M. C.; et al. (2004). "Lava Lakes on Io: Observations of Io's Volcanic Activity from Galileo NIMS During the 2001 Fly-bys". Icarus 169 (1): 140–174. 
  5. Schenk, P.; et al. (2001). "The Mountains of Io: Global and Geological Perspectives from Voyager and Galileo". Journal of Geophysical Research 106 (E12): 33201–33222.