Pelatihan anjing

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari

Pelatihan anjing ialah proses pengubahsuaian tingkah laku anjing, sama ada untuk ia membantu dalam kegiatan tertentu atau menjalankan tugas tertentu, atau untuk ia menyertai hidup domestik bersama secara berkesan. Sementara pelatihan anjing untuk peranan tertentu bertarikh ke zaman Rom sekurang-kurangnya, pelatihan anjing untuk menjadi binatang peliharaan di dalam rumah yang bersesuaian berkembang dengan kemunculan pinggir bandar pada 1950-an.

Anjing belajar daripada setiap interaksinya dengan persekitarannya.[1] Ini boleh melalui penyesuaian klasik, yang melibatkan pembentukan perkaitan antara dua rangsangan; pembelajaran tanpa perkaitan, yang melibatkan tingkah lakunya diubah suai melalui pembiasaan atau pemekaan; dan penyesuaian operan, yang melibatkan pembentukan perkaitan antara tingkah laku dengan akibat.[2]

Ada pelbagai kaedah yang diasaskan untuk pelatihan anjing, setiap daripadanya dengan penyokong dan pengkritiknya. Sesetengah daripada yang lebih dikenali ialah kaedah Koehler, pelatihan pengklik, pelatihan berdasarkan kedominanan, dan pelatihan berdasarkan hubungan. Ciri umum kaedah berjaya merupakan mengetahui sifat dan keperibadian anjing, masa tepat untuk pengukuhan dan/atau hukuman dan komunikasi tekal.

Takrifan[sunting | sunting sumber]

Pelatihan anjing menggunakan pengukuhan positif. Anjing menunjukkan kedudukan "di bawah".

Pelatihan anjing ialah pengajaran tindak balas terhadap arahan, atau prestasi tindakan tidak semestinya semula jadi terhadap anjing, dan juga membawa anjing membiasakan diri terhadap persekitarannya dengan pengubahsuaian tingkah laku penggalian, salakan dan pengetepian. Pelatihan anjing ditakrifkan sebagai pengubahan tingkah laku anjing dengan tujuan.[3]

Pelatihan anjing boleh merupakan sosialisasi terhadap persekitaran domestik, pelatihan kepatuhan atau pelatihan untuk kegiatan khusus termasuk penguatkuasaan undang-undang, penyelamatan dan pencarian, pemburuan, bekerja dengan haiwan ternakan, bantuan kepada orang kurang upaya, hiburan, sukan anjing, pengesanan dan penjagaan orang atau harta.

Lihat juga[sunting | sunting sumber]

Umum:

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. Millan 2010, p. 33.
  2. Braslau-Schneck, Stacy (1998). "An Animal Trainer's Introduction To Operant and Classical Conditioning". http://www.wagntrain.com/OC/index.htm#Operant. Capaian 29 November 2012. 
  3. Millan 2010, p. 32.

Bibliografi[sunting | sunting sumber]

  • Burch, Mary R., and Jon S. Bailey (1999) How Dogs Learn. New York: Howell Book House.
  • Hearne, Vicki. (1987) Adam's Task: Calling Animals by Name. New York: Alfred A. Knopf.
  • Hutchinson, Lieut-Gen WN. (1865) Dog Breaking for the Gun: The Most Expeditious, Certain and Easy Method, With Copious Notes on Shooting Sports. New York: Vintage Dog Books, 2005.
  • Lindsay, Steven R. (2000) Handbook of Applied Dog Behavior and Training, Vol 1, Adaptation and Learning. Steven R. Lindsay, Iowa State Press.
  • Lorenz, Konrad (1953) Man Meets Dog. (Marjorie Kerr Wilson, Trans.) Hagerstown, MA: Kodansha America, 1994
  • Marlo, Shelby (1999)New Art of Dog Training. Chicago: Contemporary Books. 0-8092-3170-0
  • McGreevy, P., & Boakes, R. (2011). Carrots and Sticks: Principles of Animal Training. Sydney: Darlington Press.
  • Millan, Cesar and Melissa Jo Peltier (2010) Cesar's Rules. New York: Three Rivers Press 978-0-307-71687-3
  • Monks of New Skete (1978) How to be Your Dog's Best Friend: A Training Manual for Dog Owners. London : Little Brown.
  • Most, K. (1954). Training Dogs. (J. Cleugh, Trans.). New York: Dogwise Publishing, 2001 1-929242-00-X
  • Pryor, Karen (1984)Don't Shoot the Dog: The New Art of Teaching and Training New York: Bantam Books. 0-553-38039-7
  • Pryor, Karen (1999)Clicker Training for Dogs" London: Ringpress Books. 1-86054-282-4
  • Reid, Pamela J. (1996) Excel-Erated Learning, Explaining (in Plain English) How Dogs Learn and How Best to Teach Them. James & Kenneth Publishers.
  • Saunders, Blanche. (1969) Training You to Train Your Dog. New York: Howell Book House 0-876-05457-2
  • Scott, John P. and Fuller, John L. (1965). Genetics and the Social Behavior of the Dog. Chicago: University of Chicago Press.
  • Woodhouse, Barbara. (1982) No Bad Dogs: the Woodhouse Way. New York, Simon & Schuster. 0-671-54185-4