Guglielmo Pepe

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Guglielmo Pepe.

Guglielmo Pepe (13 Februari 1783 - 8 Ogos 1855) adalah seorang jeneral Itali dan patriot. Dia adalah saudara kepada Florestano Pepe dan sepupu kepada Gabriele Pepe. Beliau telah berkahwin dengan Marianne Coventry, seorang wanita dari Scotland.

Biografi[sunting | sunting sumber]

Pepe telah dilahirkan di Squillace di Calabria.

Beliau menyertai tentera pada usia muda tetapi pada tahun 1799 dia telah mengambil bahagian dalam Republik Neapolitan, yang diilhamkan oleh Revolusi Perancis. Ketika menentang tentera Bourbon yang diterajui oleh Cardinal Ruffo, beliau telah ditangkap dan dibuang ke Perancis. Beliau menyertai tentera Napoleon dan berkhidmat dengan cemerlang dalam beberapa kempen termasuk dalam kerajaan Neapolitan. Kali pertama di bawah Joseph Bonaparte dan kemudian di bawah Joachim Murat.

Selepas memimpin pasukan Neapolitan dalam kempen Semenanjung, Pepe kembali ke Itali pada tahun 1813 dengan pangkat jeneral untuk membantu menyusun semula tentera Neapolitan. Apabila berita kejatuhan Napoleon pada tahun (1814) sampai ke Itali, Pepe dan beberapa jeneral lain cuba tetapi gagal untuk memaksa Murat meluluskan perlembagaan sebagai satu-satunya cara untuk menyelamatkan kerajaan dari pencerobohan asing dan kepulangan Bourbon.

Apabila Napoleon melarikan diri daripada Elba (1815), Joachim Murat, selepas teragak-agak, meletakkan dirinya di sebelah maharaja dan melancarkan perang terhadap Austria dengan Pepe di bawahnya. Selepas beberapa pertempuran, Neapolitan terpaksa bersara selepas Pertempuran Tolentino (di mana Pepe terbabit) dan akhirnya bersetuju dengan Perjanjian Casalanza berikutan Murat meninggalkan negara itu tetapi pegawai-pegawai Neapolitan dikekalkan kedudukan mereka di bawah Ferdinand IV yang kini kembali ke takhta Napoli.

Walaupun terlibat dalam membenteras rompakan di Capitanata, Pepe menganjurkan carbonari ke dalam tentera negara yang bercadang untuk menggunakannya untuk tujuan politik. Dia telah berharap bahawa raja akan memberikan perlembagaan tetapi apabila harapan gagal beliau mencadangkan merampas Ferdinand, Maharaja Austria dan Metternich yang dijangka pada Avellino untuk memaksa rakyat memasang perlembagaan liberal di Itali (1819). Skim ini rosak melalui kemalangan, tetapi pada tahun yang berikutan gerakan tentera meletus, pemberontak bersorak untuk raja dan perlembagaan. Pepe sendiri telah menghantarkan kepada mereka tetapi ketika beliau membuat keputusan mengenai kursus yang dimana untuk diikuti, Ferdinand menjanjikan perlembagaan (Julai 1820). Satu pemberontakan di Sicily telah ditindas, Pepe telah dilantik sebagai ketua tentera.

Sementara itu, raja yang tidak mempunyai niat untuk menghormati perlembagaan telah pergi ke Kongres Laibach untuk berunding dengan raja-raja pakatan suci yang berkumpul di sana, dengan meninggalkan anaknya sebagai pemangku raja. Raja mendapat pinjaman tentera Austria untuk memulihkan kuasa mutlak, manakala Raja Muda melengah-lengahkan pihak Liberal. Pepe yang berada di Parlimen telah bersuara untuk menyingkirkan raja, kini mengambil perintahan tentera dan bergerak menentang Austria. Beliau menyerang mereka di Rieti (Mac, 1821), tetapi tenteranya yang mentah dikalahkan.

Tenteranya secara beransur-ansur dibubarkan. Pepe kemudian menghabiskan masanya beberapa tahun di England, Perancis dan negara-negara lain dengan menerbitkan sejumlah buku dan risalah-risalah yang bersifat politik dan mengekalkan hubungannya dengan Carbonari . Apabila Revolusi 1848 dan perang meletus di seluruh Itali, Pepe kembali ke Napoli di mana perlembagaan sekali lagi telah diisytiharkan. Dia telah diberikan perintahan tentera Neapolitan yang adalah untuk bekerjasama dengan Piedmont menentang Austria. Walau bagaimanapun, apabila dia sampai Bologna, raja telah mengubah fikiran, memanggil pulang dia dan tenteranya. Pepe, selepas teragak-agak antara keinginannya untuk berjuang bagi Itali dan kesetiaannya kepada raja, beliau meletak jawatan dalam perkhidmatannya dengan Neapolitan dan menyeberangi Po dengan 2,000 sukarelawan untuk mengambil bahagian dalam kempen ini. Selepas banyak bertempur di Venetia, beliau menyertai Manin ketika pengepungan Venice dan mengambil pemerintahan tentera bertahan. Apabila bandar itu terpaksa menyerah diri kerana kelaparan kepada Austria, Pepe dan Manin adalah antara mereka yang dikecualikan daripada pengampunan.

Dia sekali lagi dibuang negara dan akhirnya meninggal dunia di Turin pada tahun 1855.