Kuil

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari
Kuil Hephaestus, kuil Yunani pengikut Doric di Athens dengan pintu masuk asal mengadap timur, 449 BC (muka barat dipaparkan).
Angkor Wat abad ke-12 kuil Hindu di Kemboja, dengan pintu masuk mengadap barat.
Model kuil Herod bersebelahan dengan pameran Shrine of the Book di muzium Israel, Jerusalem.
kuil Longshan di bandar Taipei dengan pintu masuk mengadap barat; contoh seni bina dengan pengaruh selatan China yang biasa kelihatan dibangunan lama di Taiwan (1738).
Kuil Penyembuhan Rosicrucian, Gunung Ecclesia dengan bukaan mengadap timur, Oceanside, California, Amerika Syarikat, 1920; ia merupakan kuil solar sempena ketibaan Era Aquarius.

Kuil merujuk kepada struktur bagi aktiviti keagamaan atau rohani, seperti memuja dan pengorbanan, atau upacara analogous. Sesebuah kuil mempunyai kawasan suci sebagaimana ditakrifkan oleh sami, atau paderi. Sungguhpun kuil bukanlah secara teknikalnya "rumah para dewa” tetapi diagram bagi kuil Rom menyambung geometri langit dan bumi, ia turut membayangkan tempat kediaman dewa atau para dewa. Tradisi ini semenjak zaman purba. Bagi Mesir Purba, perkataan pr boleh merujuk kepada rumah, juga struktur suci kerana ia dipercayai bahawa dewa duduk dalam rumah.[1]

Kuil Hindu[sunting | sunting sumber]

Kuil Hindu juga dikenali dengan nama lain di negara lain termasuk Pura (Indonesia) mandir atau mandira, koil atau kovil, devasthana dan devalaya, bergantung kepada daerah subbenua India dan bahasa tempatannya.

Di Malaysia, kuil Hindu telah lama wujud dengan binaan pengaruh tempatan di Lembah Bujang semasa penyebaran ugama Hindu di semenanjung Malaysia.

Kuil Hindu biasanya besar dan mengkagumkan dan kaya sejarah. Sesetengahnya berasal sejak Zaman Gangsa dan Tamadun Lembah Indus. Pada masa kini kuil hindu yang mengkagumkan telah di bina diseluruh pelusuk dunia termasuk India, Great Britain, Amerika Syarikat, Australia, Afrika Selatan dan Kanada.

Saumaah dan kuil Yahudi[sunting | sunting sumber]

Dalam Judaisme, teks kuno Ibrani merujuk bukan kepada kuil (kerana perkataan itu belum wujud pada masa itu), tetapi kepada 'tempat terlindung' 'istana' atau 'dewan'. kedua-dua kuil di Baitulmuqadis digelar Beit Hamikdash, yang diterjemahkan sebagai 'Rumah Suci'.

Temple Mount dikenali dalam Bahasa Ibrani (dan Judaisme) sebagai Har haBáyith (Ibrani: הַר הַבַּיִת‎) (atau bagi orang Arab atau Islam, sebagai 'Haram al-Syarif', Arab: الحرم القدسي الشريف) di Baitulmuqaddis merupakan tempat terletaknya Kuil Pertama (Kuil Solomon) dan Kuil Kedua. Pada tengah-tengah struktur terletak Suci daripada yang Suci yang hanya boleh dimasuki ketua paderi. Temple Mount kini lokasi Qubbat al-Sakhrah ('Dome of the Rock' (dibina 690 M)).

Perkataan Yunani synagogue mula digunakan bagi merujuk kepada tempat sembahyang Yahudi pada zaman Yunani dan ia, bersama-sama perkataan Yiddish shull, dan perkataan asal Ibrani Bet Knesset ('Rumah perjumpaan') merupakan perkataan yang luas diguna.

Pada awal abad ke-19, perkataan 'kuil' mula digunakan bagi rumah sembahyang Yahudi, hampir secara ekslusifnya oleh ahli Judaisme Reformasi, mula-mula di Jerman, kemudian di negara-negara lain, terutamanya di Amerika Syarikat seperti yang digunakan dalam nama Temple beth-El('Kuil beth-El'). Judaisme Ortodoks menganggap penggunaan sedimikian tidak berapa tepat, kerana mazhab itu tidak menganggap synagogue sebagai pengganti Kuil di Baitulmuqaddis (terdapat kuil tempatan bersama-sama Kuil Baitulmuqadis, misalnya di Masada).

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. Monroe, Edgar, Temples of Egypt, http://touregypt.net/featurestories/temples.htm , website accessed August 30, 2006.

Pautan luar[sunting | sunting sumber]