Pertubuhan Negara-negara Pengeksport Petroleum

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari
Logo

Pertubuhan Negara-negara Pengeksport Petroleum (Organization of the Petroleum Exporting Countries) atau dikenali sebagai (OPEC) adalah terdiri daripada negara Algeria, Indonesia, Iran, Iraq, Kuwait, Libya, Nigeria, Qatar, Arab Saudi, Amiriah Arab Bersatu dan Venezuela; sejak 1965, ibupejabat antarabangsa terletak di Vienna, Austria.

Halatuju prinsip pertubuhan tersebut, menurut pertubuhan mengikut Statute, adalah koordinasi dan penyatuan polisi-polisi ahli dan penilai terbaik untuk mengawal kepentingan mereka secara individu dan berkumpulan; mencipta cara-cara dan makna untuk memastikan kestabilan harga dalam pasaran minyak dengan satu pandangan untuk memusnahkan turun-naik yang tidak menentu dan sebagai keperluan untuk menyelamatkan pendapatan yang stabil kepada negara-negara pengeluar; satu penyalur yang biasa, ekonomik dan efisyen kepada negara-negara pengguna, dan satu pemulangan yang adil terhadap modal mereka kepada sesiapa yang melabur di dalam industri petroleum.."1

Keahlian[sunting | sunting sumber]

Negara-negara anggota OPEC ██ Anggota pertubuhan terkini ██ Bekas anggota pertubuhan

Kini, pertubuhan ini mempunyai 13 negara keahlian. Mereka terdiri daripada penyenaraian berikut mengikut tarikh daftar keahlian yang rasmi masing-masing. Bahasa rasmi yang efektif digunakan bagi majoriti 7 negara keahlian OPEC iaitu bahasa Arab, bahasa rasmi OPEC ialah bahasa Inggeris. OPEC bermula dengan 5 negara asas, tetapi terdapat penambahan 9 keahlian kemudian.

Afrika
Timur Tengah
Amerika Selatan
Bekas ahli
  • Flag of Gabon.svg Gabon (keahlian penuh dari 1975 hingga 1995)
  •  Indonesia (keahlian penuh dari Disember 1962 - Mei 2008)
Bakal ahli
  •  Bolivia,  Sudan dan Flag of Syria.svg Syria telah dijemput oleh OPEC untuk menyertai pertubuhan ini.[2]
  • Flag of Brazil.svg Brazil secara terkini berhasrat membentuk keahlian berikutan dalam pencarian minyak di kawasan Atlantik.[3]

Sejarah[sunting | sunting sumber]

Ibupejabat OPEC di Vienna

OPEC mengandungi 11 negara, termasuk tujuh negara-negara Arab tetapi juga negara-negara pengeksport terbesar di negara-negara membangun seperti Iran dan Venezuela. Ia telah ditubuhkan pada 17 September, 1960 untuk membantah tekananan daripada syarikat-syarikat gergasi minyak (kebanyakan dipunyai oleh warga-warga A.S., British, dan Belanda ) untuk mengurangkan harga minyak dan pembayaran-pembayaran kepada para pengeluar. Pada mulanya ia beroperasi sebagai satu unit tawar-menawar bagi jualan oleh negara-negaraDunia Ketiga. Ia mengekangkan aktiviti-aktivitinya kepada mendapatkan satu bahagian yang lebih besar keuntungan-keuntungan yang dihasilkan oleh syarikat-syarikat minyak Barat dan pengawalan yang lebih besar terhadap aras-aras penghasilan. Bagaimanapun, dalam awal 1970-an ia mula untuk meununjukkan kekuatannya.

Perang Yom Kippur[sunting | sunting sumber]

Kesinambungan konflik Arab-Israel akhirnya mecetuskan satu respons yang menukarkan OPEC daripada satu pakatan biasa menjadi sesuatu daya kekuatan politik. Selepas Perang Enam Hari 1967, ahli-ahli OPEC Arab membentuk satu kumpulan bertindan yang berasingan, Organisasi Negara-negara Pengeluar/Pengeksport Petroleum Arab, untuk tujuan memusatkan polisi dan menguatkan tekanan terhadap Barat kerana sokongannya terhadap Israel. Mesir dan Syria, walaupun bukan negara-negara pengeksport minyak, menyertai kumpulan berkenaan untuk menguatkan objectifnya. Kemudian, Perang Yom Kippur 1973 meningkatkan lagi pandangan orang-orang Arab tersebut. Marah terhadap usaha-usaha membekalkan kembali yang membolehkan Israel untuk mengalahkan askar-askar Mesir dan Syria, dunia Arab mengenakan sekatan minyak 1973 terhadap Amerika Syarikat, Eropah Barat, dan Jepun. Seawal 1970-an konglomerat-konglomerat Barat secara tiba-tiba menghadapi satu sekatan bersatu daripada penghasil minyak.

Operasi[sunting | sunting sumber]

Ahli negara OPEC memegang lebih kurang dua pertiga simpanan minyak dunia. Mereka menyumbang 40% keluaran minyak dunia dan separuh daripada hasil ekspot. Terima kasih kepada OPEC, negara-negara ahli menerima lebih daripada sepatutnya yang mereka ekspot. "Tahun lalu, 11 ahli negara OPEC . . . menerima pendapatan $338 bilion dari hasil ekspot minyak, peningkatan 42% dari tahun 2003, mengikut angka-angka yang dikumpulkan oleh federal Pentadbiran Maklumat Tenaga Persekutuan (New York Times, Jan. 28, 2005). Dibandingkan angka ini dengan angka dari tahun 1972, pengeskspot-pengeskspot minyak menerima $23 billion dari hasil export minyak, atau tahun 1977, apabila, selepas daripada peristiwa Krisis minyak 1973, mereka menerima $140 bilion (Daniel Yergin, The Prize [Simon & Schuster, 1991], p. 634).

Oleh kerana jualan minyak dunia dipelopori dalam dolar A.S, perubahan nilai matawang dolar berbanding dengan matawang dunia memberi kesan kepada keputusan kepada berapa banyak OPEC mengeluarkan minyak. Sebagai contoh, apabila dolar jatuh relatif kepada matawang lain, negara-negara OPEC menerima keuntungan yang kurang di dalam matawang lain bagi minyak mereka, menyebabkan sejumlah potongan terhadap kuasa beli mereka, kerana mereka berterusan menjual minyak di dalam dolar A.S. . Selepas diperkenalkan kepada euro, Iraq telah membuat keputusan bahawa minyak mereka harus dibayar di dalam euros menggantikan dolar AS .

Keputusan OPEC mempunyai pengaruh yang kuat atas harga minyak antarabangsa. Sebagai contohnye, ketika 1973 energy crisis OPEC enggan menghantar minyak ke nagara-negara barat yang menyokong Israel dalam Perang Yom Kippur atau Perang Oktober, yang mana mereka menentang Mesir dan Syria. Keengganan ini menyebabkan harga minyak naik empat kali ganda, dan berlarutan hingga lima bulan, bermula pada Oktober 17, 1973, dan berakhir pada March 18, 1974. Akhirnya, negara-negara OPEC bersetuju pada 7 Januari, 1975, untuk menaikkan hargaminyak mentah sebanyak 10%. Pada masa itu, negara-negara OPEC nations — termasuklah kebanyakan negara yang sudah memiliknegarakan industri minyak mereka— menyahut panggilan bagi satu tatacara ekonomi antarabangsa yang dimulakan oleh pakatan negara-negara pengeluer utama. Kesimpulan daripada Sidang Kemuncak OPEC Pertama di Algiers mereka menyeru kepada harga komoditi yang adil dan stabil, satu program makanan dan pertanian, pemindahan teknologi daripada Utara ke Selatan dan pendemokrasian sistem ekonomi .

Unlike many other cartels, OPEC has been successful at increasing the price of oil for extended periods. Much of OPEC's success can be attributed to Saudi Arabia's flexibility. It has tolerated cheating on the part of other cartel members, and cut its own production to compensate for other members having exceeded their production quotas. This actually gives them good leverage, because with most members at full production, Saudi Arabia is the only member with spare capacity, and the ability to increase supply, if needed.

The policy has been successful, causing the price of crude oil to rise to levels that had, at one time, been reached only by refined products. However, OPEC's ability to raise prices does have some limits. An increase in oil price decreases consumption, and could cause a net decrease in revenue. Furthermore, an extended rise in price could encourage systematic behavior change, such as alternative energy utilization, or increased conservation.

Leading up to the 1990-91 Gulf War, Iraqi President Saddam Hussein advocated that OPEC push world oil prices up, thereby helping Iraq, and other member states, service debts. But the division of OPEC countries occasioned by the Iraq-Iran War and the Iraqi invasion of Kuwait marked a low point in the cohesion of OPEC. Once supply disruption fears that accompanied these conflicts dissipated, oil prices began to slide.

After oil prices slumped at around $10 a barrel, concerted diplomacy, sometimes attributed to Venezuela’s president Hugo Chávez, achieved a coordinated scaling back of oil production beginning in 1998. In 2000, Chávez hosted the first summit of heads of state of OPEC in 25 years. In August 2004, OPEC began communicating that its members had little excess pumping capacity, indicating that the cartel was losing influence over crude oil prices. Indonesia is reconsidering its membership having become a net importer and being unable to meet its production quota.

Setiausaha Agung OPEC[sunting | sunting sumber]

From 21 Jan 1961-Apr 1965 the Chairmen of the Board of Governors were also, ex-officio, the Secretary-general of the organization. The functions of Chairman of the Board of Governors and Secretary-general were separated Apr 1965.

Pengeluar minyak bukan ahli[sunting | sunting sumber]

OPEC dan negara-negara pengeluar minyak lain yang tidak menjadi anggotanya.
Lihat juga Senarai negara pengeluar minyak

Beberapa negara bukan-OPEC adalah:

Nota[sunting | sunting sumber]

Pautan luar[sunting | sunting sumber]


Pertubuhan Negara-negara Pengeksport Petroleum (OPEC) Logotype of the OPEC
Algeria | Indonesia | Iran | Iraq | Kuwait | Libya | Nigeria | Qatar | Arab Saudi | Amiriah Arab Bersatu | Venezuela