Ayat al-Quran

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari

Ayat atau Ayah (Arab: آية āyah, jamak آيات āyāt) ialah perkataan Arab untuk petanda atau keajaiban, seasal dengan kata Ibrani ot (אות), yang bererti "tanda" atau "huruf".[1]

Seperti makna lazimnya dalam bahasa Melayu, ayat al-Quran merujuk kepada ayat-ayat dalam al-Qur'an. Muslim percaya setiap daripada lebih 6,000 ayat Qur'an merupakan tanda ataupun alamat daripada Allah. Gabungan beberapa ayat akan membentuk bab (dipanggil surah). Seperti ayat, panjang surah berbeza-beza, daripada 3 hingga 286 ayat. Dalam surah panjang, ayat boleh juga dikumpulkan mengikut susunan temanya yang dipanggil ruku'.

Dalam al-Quran, nombor ayat sering ditulis dalam suatu simbol di akhir setiap ayat,[2] iaitu ۝, akhir ayat. Nombor Unicodenya U+06DD manakala ۝۝۝۝ boleh digunakan untuk menandakan pengakhiran surah.

Terdapat dua jenis ayat:

  1. - Ayat Muhkamaat (محكمات): dengan makna jelas dan mudah.
  2. - Ayat Mutashabihaat (متشابهات): dengan berbilang tafsiran.

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. Encyclopaedia Judaica, jil. 10, m/s. 1195
  2. Proposal for additional Unicode characters; m/s 3 mempunyai contoh penggunaan simbol Ayat.