Glenn T. Seaborg

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search
Glenn T. Seaborg
Glenn Seaborg - 1964.jpg
Seaborg pada 1964
Canselor Universiti California, Berkeley kedua
Dalam jawatan
1958–1961
Didahului olehClark Kerr
Digantikan olehEdward W. Strong
Butiran peribadi
LahirGlenn Theodore Seaborg
(1912-04-19)19 April 1912
Ishpeming, Michigan
Meninggal dunia25 Februari 1999(1999-02-25) (umur 86)
Lafayette, California
KerakyatanAmerika Syarikat
Kerjaya saintifik
BidangKimia nuklear
Institusi
Pusat pendidikan
TesisThe interaction of fast neutrons with lead (1937)
Penasihat kedoktoran
Pelajar kedoktoran
Dikenali keranahis contributions to the synthesis, discovery and investigation of ten transuranium elements
Anugerah
Tandatangan

Glenn Theodore Seaborg (/ˈsbɔːrɡ/; 19 April 1912 – 25 Februari 1999) ialah seorang ahli kimia Amerika yang terlibat dalam sintesis, penemuan dan penyiasatan sepuluh unsur transuranium yang memperolehnya sebahagian daripada Hadiah Nobel dalam Kimia pada 1951.[2] Hasil kerja beliau dalam bidang ini juga membawa kepada perkembangan konsep aktinid dan susunan siri aktinid dalam jadual berkala unsur-unsur.

Seaborg meluangkan sebahagian besar kerjayanya sebagai pendidik dan penyelidik saintis di Universiti California, Berkeley, berkhidmat sebagai seorang profesor, dan, antara 1958 dan 1961, sebagai canselor kedua universiti.[3] Beliau menasihati sepuluh presiden AS – dari Harry S. Truman kepada Bill Clinton – mengenai dasar nuklear dan Pengerusi Suruhanjaya Tenaga Atom Amerika Syarikat dari 1961 hingga 1971, di mana beliau mendorong tenaga nuklear komersial dan aplikasi damai ilmu sains nuklear. Sepanjang kerjaya ya, Seaborg bekerja untuk kawalan senjata. Beliau ialah penandatangan kepada Laporan Franck dan menyumbang kepada Perjanjian Pengesahan Ujian Terhad, Perjanjian Pengawalan Senjata Nuklear dan Perjanjian Uji Komprehensif. Beliau ialah seorang peguam bela pendidikan sains dan pembiayaan persekutuan untuk penyelidikan tulen. Menjelang akhir pentadbiran Eisenhower, beliau ialah pengarang utama Laporan Seaborg mengenai sains akademik, dan, sebagai ahli Presiden Suruhanjaya Kebangsaan Kecemerlangan Pendidikan, Presiden Ronald Reagan, beliau merupakan penyumbang utama kepada laporan tahun 1983 "A Nation at Risk".

Seaborg ialah pengetua atau penyelidik bersama sepuluh elemen: plutonium, amerisium, kurium, berkelium, kalifornium, einsteinium, fermium, mendelevium, nobelium dan unsur 106, yang ketika masih hidup, dinamakan seaborgium sebagai penghormatannya. Beliau juga menemui lebih daripada 100 isotop atom dan dikreditkan dengan sumbangan penting dalam kimia plutonium, yang asalnya sebagai sebahagian daripada Projek Manhattan di mana beliau telah membangunkan proses pengekstrakan yang digunakan untuk mengasingkan bahan api plutonium untuk bom atom kedua. Pada awal kerjayanya, beliau ialah perintis dalam bidang perubatan nuklear dan menemui isotop unsur-unsur dengan aplikasi penting dalam diagnosis dan rawatan penyakit, termasuk iodin-131, yang digunakan dalam rawatan penyakit tiroid. Sebagai tambahan kepada kerja teorinya dalam pembangunan konsep aktinid, yang meletakkan siri aktinid di bawah siri lantanid pada jadual berkala, beliau mempostulasi kewujudan elemen super-berat dalam siri transaktinid dan superaktinid.

Selepas berkongsi Hadiah Nobel dalam Kimia 1951 bersama Edwin McMillan, beliau menerima kira-kira 50 doktor kehormat dan pelbagai anugerah dan penghormatan lain. Senarai perkara yang dinamakan sempena Seaborg berkisar dari elemen kimia Seaborgium ke asteroid 4856 Seaborg. Beliau merupakan pengarang yang produktif, menulis banyak buku dan 500 artikel jurnal, sering dengan kerjasama orang lain. Beliau pernah disenaraikan dalam Buku Rekod Dunia Guinness sebagai orang yang mempunyai catatan paling lama dalam Who's Who in America.

Nota[sunting | sunting sumber]

  1. ^ "SCI Perkin Medal". Science History Institute. 2016-05-31. Dicapai 24 March 2018. 
  2. ^ "The Nobel Prize in Chemistry 1951". Nobel Foundation. Dicapai August 26, 2012. 
  3. ^ "Past Chancellors | Office of the Chancellor". Chancellor.berkeley.edu. Dicapai 2015-12-24. 

Rujukan[sunting | sunting sumber]

Bacaan lanjut[sunting | sunting sumber]

  • Patrick Coffey, Cathedrals of Science: The Personalities and Rivalries That Made Modern Chemistry, Oxford University Press, 2008. ISBN 978-0-19-532134-0

Pautan luar[sunting | sunting sumber]