Yoko Ono

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari
Dalam nama Jepun ini, nama keluarganya ialah Ono.
Yoko Ono
オノ・ヨーコ
Yokoono2.jpg
Yoko Ono ditemuramah oleh petugas media di Brazil pada 2007
Kelahiran 18 Februari 1933 (84 tahun)
Tokyo, Jepun Empayar Jepun
Pekerjaan Artis, seniwati, aktivis keamanan, penyanyi, penulis lagu
Pasangan Toshi Ichiyanagi (k. 1956–62)
Anthony Cox (k. 1962–69)
John Lennon (k. 1969–80; kematiannya)
Anak Kyoko Cox
Sean Lennon
Laman web http://imaginepeace.com
Kerjaya muzik
Latar belakang
Genre
  • Avant-garde
  • muzik downtown
  • seni persembahan
  • eksperimental
  • rock
  • pop
  • new wave
Alat muzik Vokal, perkusi, piano
Tahun aktif 1961–kini
Syarikat rakaman
  • Apple Records
  • Geffen Records
  • Polydor Records
  • Rykodisc
  • Manimal Vinyl
  • Astralwerks
  • Chimera Music
Kegiatan berkait
Yoko Ono pada satu sidang.

Yoko Ono (小野 洋子 Ono Yōko?, lahir 18 Februari 1933) adalah seorang ahli muzik, artis serba boleh, aktivis keamanan dan seniwati kelahiran Jepun yang juga terkenal dengan hasil karyanya dalam seni persembahan, muzik dan pembikinan filem.[1] Beliau adalah janda dan isteri kedua kepada vokalis kumpulan The Beatles, mendiang John Lennon. Sebelum berkahwin dengan Lennon, Ono pernah berkahwin dengan Ichiyanagi Toshi antara tahun 1956-1963, dan Anthony Cox antara tahun 1963-1969. Ono mempunyai 2 anak, Kyoko Chan Cox (dengan Cox) dan Sean Taro Ono Lennon (dengan Lennon).

Ono berpindah ke London bersama Cox pada tahun 1966, untuk mempromosikan kerjaya sebagai seniwati. John Lennon, anggota The Beatles, pergi ke persembahan seninya dan menikmati kualiti karyanya yang surealisme. Ono dan Lennon menjadi kawan, lalu saling mencintai, hingga masing-masing melupakan pasangannya. Lennon ingin mereka berdua hidup bersama selamanya. Ia melanggar peraturan The Beatles untuk tidak membawa isteri atau kekasihnya ke sesi rakaman mengenainya. Lennon membawa Ono bersamanya. Mereka berkahwin pada bulan Mac 1969, setelah sama-sama bercerai daripada pasangannya masing-masing.

Banyak peminat The Beatles menyalahkan Ono "merosakkan" band itu melalui pengaruhnya pada Lennon, yang nampak "menggila" sejak bertemu Ono. Sumbernya adalah, dengan mudah Ono mendorong Lennon untuk melakukan hal-hal yang telah dikehendaki Lennon, namun membenarkan Lennon bercakap tentang yang dilakukan pada masa lalu - termasuk berhenti dari The Beatles. Ono dan Lennon memulakan kumpulan separuh masa baru bernama Plastic Ono Band.

Ono memberi inspirasi kepada muzik dan sisi kreatif Lennon selama tahun-tahun terakhir hidupnya. Mereka berdua bekerja bersama-sama dalam rakaman pasca The Beatles, dan harapan Ono untuk juga berkerjaya muzik. Ono dilatih sebagai ahli muzik klasik, belajar piano dan suara semenjak kanak-kanak. Ia lebih berminat dalam muzik "avant-garde" daripada muzik klasik atau popular. Lagu dan gaya Ono yang unik terdengar asing di telinga pendengar. Menyakitkan bagi banyak orang, yang memandang Lennon harus tetap dengan The Beatles atau membuat lebih banyak muzik dengan gayanya sendiri. Ono menukar gayanya, dan mula menulis dan merakamkan lebih banyak lagu pop, namun muziknya tak pernah terkenal. Beberapa tahun kemudian, beberapa ahli muzik muda (seperti The B-52 's) mengakui bahawa mereka menyukai muzik Ono. Mereka mendapat inspirasi daripadanya.

Kehidupan awal dan keluarga[sunting | sunting sumber]

Ono dilahirkan pada 18 Februari 1933, di Tokyo, kepada Isoko Ono (小野 磯 子 Ono Isoko) dan Eisuke Ono (小野 英 輔 Ono Eisuke), seorang pegawai bank dan bekas pemain piano klasik.[2] Bapa Isoko telah menggoncang pada 1915. Dauk sebelah bapa Isoko Zenjiro Yasuda (安 田 善 次郎 Yasuda Zenjirō) adalah sekutu puak Yasuda dan Zaibatsu. Eisuke datang dari barisan panjang pahlawan-ulama samurai.[3] Terjemahan kanji nama pertama Yoko yang bermaksud "anak lautan".[2][4]

Dua minggu sebelum kelahiran Yoko, Eisuke telah dipindahkan ke San Francisco oleh majikannya, Yokohama Specie Bank.[5] Diikuti oleh selebih keluarganya tidak lama selepas itu, dengan Yoko bertemu Eisuke ketika berusia dua tahun.[6] Adiknya Keisuke dilahirkan pada bulan Disember 1936. Yoko telah mendaftar dalam pelajaran piano dari umur 4 tahun.[7] Pada tahun 1937, keluarga tersebut telah dipindahkan semula ke Jepun dan Ono mendaftar di Gakushuin Tokyo (juga dikenali sebagai Sekolah Sebaya), salah satu daripada kebanyakan sekolah eksklusif di Jepun.[5]

Pada tahun 1940, keluarganya berpindah ke New York City. Pada tahun berikutnya, Eisuke telah dipindahkan dari New York City ke Hanoi, dan keluarga kembali ke Jepun. Ono telah mendaftar dalam Keimei Gakuen, sebuah sekolah rendah Kristian eksklusif dikendalikan oleh keluarga Mitsui. Beliau tinggal di Tokyo melalui pengeboman pada 9 Mac, 1945, yang mana beliau telah terlindung dengan ahli-ahli keluarga yang lain di sebuah kebuk khas di daerah Azabu, Tokyo, jauh dari pengeboman berat. Ono kemudian pergi ke resort gunung Karuizawa dengan ahli-ahli keluarganya.[5]

Ono dan keluarganya terpaksa meminta makanan sambil menarik barang-barang mereka dalam kereta sorong. Ia adalah dalam tempoh ini dalam hidupnya, Ono berkata, bahawa beliau membangunkan sikap "agresif" beliau dan pemahaman status "orang luar" apabila anak-anak mengejek beliau dan Keisuke, yang pernah baik-untuk-melakukan. Cerita-cerita lain mempunyai ibunya menjadikan jumlah besar barangan dengan mereka untuk kawasan luar bandar, di mana mereka bertukar tersebut adalah makanan. Dalam satu anekdot, ibunya menukar mesin jahit buatan Jerman untuk 60 kilogram (130 lb) beras untuk memberi makan kepada keluarga.[5] Bapanya kekal di bandar, yang tidak diketahui oleh keluarga, yang percaya dia berada dalam tahanan kem perang di China. Ono memberitahu Amy Goodman dari Democracy Now pada 16 Oktober 2007, bahawa "Beliau berada di Perancis Indochina, iaitu Vietnam sebenarnya .... di Saigon. Beliau berada di kem tahanan."[8]

Pada April 1946, Gakushuin telah dibuka semula dan Ono mendaftar semula. Sekolah ini terletak berhampiran istana kerajaan, tidak rosak oleh perang, dan Ono mendapati dirinya seorang rakan sekelas Putera Akihito, bakal maharaja Jepun.[2][3] Beliau menamatkan pengajian pada tahun 1951 dan telah diterima masuk ke program falsafah Universiti Gakushuin sebagai wanita pertama yang memasuki jabatan. Walau bagaimanapun, dia meninggalkan sekolah selepas dua semester.[5]

Bandaraya New York[sunting | sunting sumber]

Permulaan kolej dan pusat bandar[sunting | sunting sumber]

Keluarga Ono berpindah ke Scarsdale, New York, tanpanya selepas perang. Apabila beliau kemudian menyertai semula keluarganya di Amerika Syarikat, Ono mendaftar berdekatan dalam Sarah Lawrence College. Walaupun ibu bapanya sukakan pilihan kolej beliau, Ono berkata, mereka tidak bersetuju dengan gaya hidup beliau dan menegur beliau untuk berkawan dengan orang mereka berasa seperti di bawah beliau. Walaupun penolakan ibu bapanya, Ono suka mesyuarat artis, penyair, dan lain-lain yang mewakili gaya hidup bohemia yang beliau impikan. Melawat galeri dan kejadian seni di bandar membuatkan keinginannya untuk memaparkan usaha seni sendiri kepada umum. Artis avant-garde Amerika, komposer dan pemuzik La Monte Young, hubungan penting pertamanya dalam dunia seni New York, membantu Ono memulakan kerjaya beliau dengan menggunakan loteng Chambers Street beliau di Tribeca sebagai ruang persembahan. Selepas Ono menetapkan lukisan terbakar pada satu persembahan, mentornya John Cage menasihatkan beliau untuk merawat kertas dengan kalis api.[3]

Kembali ke Jepun, kerjaya awal dan keibuan[sunting | sunting sumber]

Pada tahun 1956, Ono meninggalkan kolej untuk kahwin lari dengan komposer Toshi Ichiyanagi, [3][9] bintang di masyarakat eksperimen Tokyo.[10] Selepas hidup berasingan selama beberapa tahun, mereka memfailkan perceraian pada tahun 1962. Ono pulang untuk tinggal bersama ibu bapanya dan, mengalami kemurungan klinikal, beliau secara ringkas diletakkan di dalam institusi mental.[2][11] Kemudian tahun itu, pada 28 November 1962, Ono berkahwin dengan Anthony Cox, pemuzik jazz Amerika, penerbit filem, dan penggalak seni, yang memainkan peranan penting dalam mendapatkan pembebasannya daripada institusi mental Jepun.[3] Walau bagaimanapun, kerana Ono telah mengabaikan untuk menyelesaikan perceraian beliau dari Ichiyanagi, perkahwinan kedua beliau telah dibatalkan pada 1 Mac 1963. Selepas memuktamadkan perceraian itu, Cox dan Ono berkahwin lagi pada 6 Jun 1963. Beliau melahirkan anak perempuan mereka Kyoko Chan Cox dua bulan kemudian pada 8 Ogos 1963.[2]

Perkahwinan itu cepat jatuh selain, tetapi Cox tinggal bersama-sama demi kerjaya bersama mereka. Bakat mereka di Dewan Sogetsu Tokyo, dengan Ono berbaring di atas sebuah piano yang dimainkan oleh John Cage. Tidak lama kemudian, pasangan itu kembali ke New York dengan Kyoko. Pada tahun-tahun awal perkahwinan itu, Ono meninggalkan keibubapaan Kyoko untuk Cox semasa beliau mengejar seni beliau sepenuh masa. Cox juga menguruskan publisiti beliau. Beliau dan Cox bercerai pada 2 Februari 1969. Walau bagaimanapun, pada tahun 1971, Cox hilang dengan anak perempuan mereka ketika berusia lapan tahun mereka, di tengah-tengah pertempuran penjagaan itu. Beliau memenangi hak penjagaan selepas mendakwa Ono adalah "ibu tidak layak" kerana penggunaan dadah beliau. Bekas suami Ono kemudiannya membesarkan Kyoko bawah nama Ruth Holman dalam sebuah organisasi yang dikenali sebagai Church of the Living Word (atau "Walk").[12] Ono dan Lennon mencari Kyoko selama bertahun-tahun, tidak berjaya. Beliau pertama kali melihat Kyoko lagi pada tahun 1998.[11]

John Lennon[sunting | sunting sumber]

Fluxus, sebuah persatuan longgar artis avant-garde inspirasi Dada yang berkembang pada awal 1960-an, aktif di New York dan Eropah.[13] Ono melawat London untuk bertemu artis dan aktivis politik Gustav Metzger di Destruction in Art Symposium pada September 1966, sebagai satu-satunya artis wanita memilih untuk melakukan aktiviti sendiri dan hanya satu daripada dua dijemput untuk berucap.[14]

Terdapat dua versi cerita mengenai bagaimana Lennon bertemu Ono. Menurut pertama, pada 9 November 1966, Lennon pergi ke Balai Indica di London, di mana Ono telah menyediakan seni pameran konsepnya, dan mereka telah diperkenalkan oleh pemilik galeri John Dunbar.[15] Lennon pada mulanya yakin dengan pameran yang beliau lihat, yang termasuk sebuah beg kuku mahal, tetapi sekeping mempunyai tangga dengan binokular kecil di bahagian atas. Apabila beliau memanjat tangga, Lennon berasa sedikit bodoh, tetapi dia melihat melalui binokular kecil itu dan melihat perkataan "YA" yang membawa maksud beliau tidak berjalan keluar, kerana ia adalah positif, manakala seni konsep paling dia dihadapi adalah "anti" segala-galanya.[16]

Ono dan Lennon pada 1980

Lennon juga tertarik dengan karya Hammer a Nail oleh Ono. Penonton menukul paku ke papan kayu, mewujudkan sekeping seni. Walaupun pameran itu belum lagi dibuka, Lennon mahu tukul paku ke papan bersih, tetapi Ono menghalangnya. Dunbar bertanya kepadanya, "Adakah kamu tidak tahu siapa ini? Dia jutawan! Dia mungkin membelinya." Ono kononnya tidak pernah mendengar daripada Beatles, tetapi berlembut dengan syarat bahawa Lennon membayar beliau lima taburan, yang Lennon menjawab, "Saya akan memberi anda satu khayalan lima taburan dan tukul paku khayalan dalam."[16][17]

Dalam versi kedua mesyuarat pertama Ono dan Lennon, diberitahu oleh Paul McCartney, Ono berada di London pada tahun 1965 menyusun skor muzik asal untuk sebuah buku di mana John Cage menyiapkan karya bertajuk Notations. McCartney enggan memberikan beliau apa-apa manuskrip sendiri, tetapi mencadangkan bahawa Lennon mungkin memaksa. Lennon lakukan, memberi Ono lirik tulisan tangan asal untuk "The Word."

Dalam temu bual 2002, beliau berkata, "Saya sangat tertarik kepadanya. Ia adalah satu keadaan yang sangat pelik."[18] Kedua-dua mula sepadan dan, pada bulan September 1967, Lennon menaja persembahan solo Ono di Galeri Lisson di London.[19] Apabila isteri Lennon, Cynthia meminta penjelasan untuk Ono menelefon rumah mereka, beliau memberitahunya Ono hanya cuba untuk mendapatkan wang untuk "avant-garde".[20] Pada awal tahun 1968, manakala Beatles telah membuat lawatan terkenal mereka ke India, Lennon telah menulis "Julia" dan termasuk sebutan mengenai Ono: "Anak laut memanggil saya", merujuk kepada kata dan terjemahan untuk ejaan Jepun Yoko ini.[4] Pada bulan Mei 1968, manakala isterinya sedang bercuti di Greece, Lennon dijemput Ono untuk melawat. Mereka bermalam rakaman apa yang akan menjadi album Two Virgins,[19] selepas itu, beliau berkata, mereka "bercinta pada waktu subuh".[21] Apabila isteri Lennon pulang ke rumah, dia mendapati Ono memakai jubah mandi beliau dan minum teh dengan Lennon yang hanya berkata, "Oh, hi."[22]

Lennon menulis dan merakamkan "Happiness Is a Warm Gun" pada 24 dan 25 September 1968.[23] Yang mengandungi rujukan seksual untuk Ono. Beberapa minggu selepas perceraian Lennon dari Cynthia telah diberikan, Ono mengandung walaupun dia mengalami keguguran daripada apa yang akan menjadi seorang kanak-kanak lelaki pada 21 November 1968.[24][25]

Bed-Ins dan kolaborasi awal yang lain[sunting | sunting sumber]

Dalam tempoh dua tahun lalu Lennon dengan The Beatles, beliau dan Ono mula menghadiri serta mewujudkan bantahan awam mereka sendiri terhadap Perang Vietnam. Mereka telah berkahwin di pejabat pendaftaran yang di Gibraltar pada 20 Mac 1969, dan menghabiskan bulan madu mereka di Amsterdam berkempen dengan selama Bed-In for peace selama seminggu. Mereka merancang satu lagi Bed-In di Amerika Syarikat, tetapi tidak dibenarkan masuk ke negara ini.[26] Mereka telah mengadakan satu bukannya di Queen Elizabeth Hotel di Montreal, di mana mereka merakamkan "Give Peace a Chance". [27][28] Lennon kemudian menyatakan kekesalan tentang perasaan "cukup bersalah memberi kredit McCartney sebagai penulis bersama pada single bebas pertama saya bukan memberikannya kepada Yoko, yang sebenarnya telah menulis dengan saya."[29] Pasangan terkenal sering menggabungkan advokasi dengan seni persembahan, seperti dalam "bagism", mula diperkenalkan pada sidang media Vienna, di mana mereka menentang prejudis dan stereotaip dengan memakai beg di atas seluruh tubuhnya. Lennon memperincikan tempoh ini dalam lagu Beatles "The Ballad of John and Yoko".[30]

Lennon menukar namanya dalam surat ikatan pol pada 22 April 1969, beralih daripada Winston untuk Ono sebagai nama tengah. Walaupun dia menggunakan nama John Ono Lennon selepas itu, dokumen-dokumen rasmi merujuk beliau sebagai John Winston Ono Lennon, kerana dia tidak dibenarkan untuk membatalkan nama yang diberikan ketika lahir.[31] Pasangan itu selesai di Tittenhurst Park di Sunninghill, Berkshire, di tenggara England.[32] Apabila Ono yang cedera dalam kemalangan kereta, Lennon diaturkan dengan katil bersaiz king untuk dibawa ke studio rakaman kerana dia bekerja pada album rakaman terakhir Beatles, Abbey Road.[33]

Kedua-dua bekerjasama dalam banyak album, bermula pada tahun 1968 apabila Lennon masih bersama The Beatles, dengan Unfinished Music No.1: Two Virgins, album eksperimen musique konkrit. Pada tahun yang sama, pasangan itu menyumbang sekeping eksperimen untuk The White Album dipanggil "Revolution 9". Juga di The White Album, Ono menyumbang vokal sokongan pada "Birthday",[34] dan satu baris vokal utama mengenai "The Continuing Story in Bungalow Bill." Yang terakhir ini menandakan satu-satunya peristiwa rakaman dalam The Beatles di mana seorang wanita menyanyi membawa vokal.[35]

Kumpulan Plastic Ono[sunting | sunting sumber]

Rencana utama: Plastic Ono Band
Lennon dan Ono merakamkan "Give Peace a Chance", di Hotel Ratu Elizabeth, Montreal, 1969

Ono mempengaruhi Lennon untuk menghasilkan lebih banyak pengeluaran "autobiografi" dan, selepas "The Ballad of John and Yoko", mereka mengambil keputusan adalah lebih baik untuk membentuk kugiran mereka sendiri dan bukannya meletakkan bahan di bawah nama The Beatles.[36] Pada tahun 1969, album pertama Plastic Ono Band, Live Peace in Toronto 1969, dirakaman semasa Toronto Rock and Roll Revivalfestival. Penjelmaan pertama kumpulan itu juga terdiri daripada pemain gitar Eric Clapton, pemain bass Klaus Voormann, dan pemain dram Alan White. Separuh pertama persembahan mereka terdiri daripada standard rock. Pada separuh kedua, Ono mengambil untuk mikrofon dan mempersembahkan avant-garde bersama-sama dengan band ini, penamat dengan muzik yang terdiri terutamanya daripada maklum balas, semasa beliau menjerit dan menyanyi.[37][38]

Album solo pertama dan Fly[sunting | sunting sumber]

Ono mengeluarkan album solo pertamanya, Yoko Ono/Plastic Ono Band, pada tahun 1970 sebagai rakan bagi Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band lebih terkenal. Kedua-dua album juga mempunyai sahabat yang meliputi: Ono memaparkan gambarnya bersandar pada Lennon, dan gambar Lennon bersandar pada Ono. Albumnya termasuk vokal yang keras, mentah, yang melahirkan persamaan dengan bunyi dalam alam semula jadi (terutamanya yang dibuat oleh haiwan) dan teknik jazz bebas yang digunakan oleh angin dan tembaga. Pemuzik termasuk Ornette Coleman, selain penghibur jazz bebas terkenal, dan Ringo Starr. Beberapa lagu-lagu dalam album ini terdiri daripada penyuaraan tanpa kata, dalam gaya yang akan mempengaruhi Meredith Monk [39] dan artis muzik yang lain yang telah menggunakan jeritan dan bunyi vokal sebagai ganti perkataan. Album ini mencapai No. 182 di carta AS.[40]

Apabila Lennon telah dijemput untuk bermain dengan Frank Zappa di Fillmore (ketika itu Filmore West) pada 5 Jun 1971, Ono menyertai mereka.[41] Kemudian tahun itu, beliau mengeluarkan Fly, album berganda. Di dalamnya, beliau menrokai sedikit rock Psikedelik lebih konvensional dengan trek termasuk "Midsummer New York" dan "Mind Train", sebagai tambahan kepada beberapa eksperimen Fluxus. Beliau juga menerima putaran kecil dengan balada "Mrs. Lennon" Trek "Don't Worry, Kyoko (Mummy's Only Looking for Her Hand in the Snow)" adalah syair pujian kepada anak perempuan Ono yang hilang,[42] dan menampilkan Eric Clapton pada gitar. Pada tahun yang sama, semasa belajar dengan Maharishi Mahesh Yogi di Mallorca, Sepanyol, bekas suami Ono, Anthony Cox menuduh Ono daripada melarikan anak perempuan mereka Kyoko dari hotelnya. Tuduhan terbang antara kedua-dua, dan juga perkara jagaan. Cox akhirnya berpindah dengan Kyoko; Ono tidak akan melihat anak perempuannya sehingga tahun 1998.[11] Ia adalah pada masa ini bahawa dia telah menulis (Don't Worry Kyoko) "Jangan Risau Kyoko", yang juga muncul album Ono dan Lennon, Peace Live In Toronto 1969, sebagai tambahan untuk terbang. Kyoko juga dirujuk dalam baris pertama "Happy Christmas (War Is Over)" apabila Yoko bisikan "Happy Christmas, Kyoko", diikuti dengan Lennon berbisik, "Happy Christmas, Julian.[43] Lagu ini mencapai No. 4 di UK, di mana pengeluaran telah ditangguhkan sehingga 1972, dan telah secara berkala muncul kembali di UK Singles Chart. Asalnya sebuah lagu bantahan mengenai Perang Vietnam, "Happy Xmas (War Is Over)" telah menjadi satu standard Krismas.[44][45] Bahawa Ogos, pasangan itu muncul bersama-sama di manfaat di Madison Square Garden dengan Roberta Flack, Stevie Wonder, dan Sha Na Na untuk kanak-kanak yang cacat akal anjuran WABC-TV Geraldo Rivera.[46]

Perpisahan daripada Lennon dan penyatuan semula[sunting | sunting sumber]

Selepas The Beatles dibubarkan, Ono dan Lennon hidup bersama di London dan kemudian di New York - keduanya untuk melarikan diri perkauman tabloid arah Ono.[47] Hubungan mereka, bagaimanapun, menjadi tegang dengan ancaman pengusiran yang Lennon hadapi (kerana tuduhan dadah difailkan di England), dan pemisahan Ono daripada anak perempuannya. Pasangan itu berpisah pada 1973, dengan Ono mengejar kerjaya beliau dan Lennon yang hidup di antara Los Angeles dan New York dengan pembantu peribadi Mei Pang, dengan berkat Ono.[48][49]

Menjelang Disember 1974, Lennon dan Pang telah mempertimbangkan untuk membeli sebuah rumah bersama-sama, dan dia tidak mahu menerima panggilan telefon Ono. Bulan depan, Lennon bersetuju untuk bertemu Ono, yang mendakwa telah menemui penawar untuk merokok. Selepas mesyuarat itu, dia tidak pulang ke rumah atau hubungi Pang. Apabila Pang menelefon pada hari berikutnya, Ono memberitahunya Lennon tidak dapat dihubungi, sedang letih selepas sesi hipnoterapi. Dua hari kemudian, Lennon muncul semula pada pelantikan pergigian bersama dengan Pang, tertegun dan keliru sehingga ke tahap yang Pang percaya dia telah mencuci otak. Katanya kepada pemisahan dari Ono kini lebih, walaupun Ono akan membenarkannya untuk terus melihat dia sebagai perempuan simpanannya.[50]

Anak lelaki Ono dan Lennon, Sean, dilahirkan pada 9 Oktober 1975, hari jadi ke-35 Lennon. John tidak membantu hubungan dengan anak pertama apabila beliau menyifatkan Julian pada tahun 1980 sebagai sebahagian daripada "sembilan puluh peratus daripada orang di planet ini [yang berpunca daripada kehamilan yang tidak dirancang]" dan bahawa "Sean adalah kanak-kanak yang dirancang, dan pembohongan di dalamnya perbezaan." Dia berkata, "Saya tidak suka Julian apa-apa kurang sebagai seorang anak. Dia masih anak saya, sama ada dia datang dari sebotol wiski atau kerana mereka tidak mempunyai pil pada masa itu."[51] Pasangan itu mengekalkan profil yang rendah untuk tempoh lima tahun akan datang. Sean telah mengikuti jejak langkah ibu bapanya dengan kerjaya muzik, melaksanakan kerja solo, bekerja dengan Ono, dan membentuk sebuah kumpulan muzik, Ghost of a Saber Tooth Tiger.[52]

Pembunuhan Lennon, penghormatan dan peringatan[sunting | sunting sumber]

Rencana utama: Kematian John Lennon

John Lennon bersara dari muzik, menjadi surirumah untuk menjaga Sean, sehingga sebelum pembunuhan beliau pada bulan Disember 1980, yang Ono menyaksikan pada jarak dekat. Beliau telah menyatakan bahawa pasangan ini telah memikirkan tentang pergi keluar untuk makan malam selepas menghabiskan beberapa jam di studio rakaman, tetapi pulang ke apartmen mereka sebaliknya, kerana Lennon mahu melihat Sean sebelum beliau tidur.[53] Berikutan pembunuhan itu, Ono pergi ke pengasingan lengkap untuk tempoh yang panjang.[54]

Yoko Ono menghantar bunga di peringatan Lennon, di New York City, 2005.

Ono membiayai pembinaan dan penyelenggaraan peringatan Strawberry Fields di New York City Central Park, di seberang dari Pangsapuri Dakota di mana mereka tinggal dan Lennon meninggal dunia. Ia secara rasmi khusus pada 9 Oktober 1985, yang akan menjadi hari jadi ke-45. Pada tahun 1990, Ono bekerjasama dengan perunding muzik Jeff Pollack untuk menghormati apa yang akan menjadi hari jadi ke-50 Lennon dengan siaran "Imagine" di seluruh dunia. Lebih 1,000 stesen di lebih 50 negara mengambil bahagian dalam siaran serentak. Ono merasakan masa itu sempurna, memandangkan konflik semakin meningkat di Timur Tengah, Eropah Timur dan Jerman.[55]

Pada tahun 2000, beliau mengasaskan Muzium John Lennon di Saitama, Jepun. Pada bulan Mac 2002, beliau hadir dengan Cherie Blair pada pelancaran patung 7-kaki Lennon, untuk menandakan penamaan semula Lapangan Terbang Liverpool ke Liverpool John Lennon Airport. [18] (Julian dan Cynthia Lennon hadir pada pelancaran Tugu John Lennon Peace sebelah ACC Liverpool di bandar yang sama lapan tahun kemudian.)[56] Pada 9 Oktober 2007, telah diserahkannya peringatan baru yang dikenali sebagai Imagine Peace Tower, terletak di pulau daripada Viðey, 1 km di luar pelabuhan Skarfabakki dalam Reykjavík, Iceland. Setiap tahun, antara 9 Oktober dan 8 Disember, ia projek rasuk menegak tinggi cahaya ke langit. Pada tahun 2009, Ono mencipta pameran dipanggil "John Lennon: The New York City Years" untuk NYC Rock and Roll Hall of Fame Annex. Pameran ini menggunakan muzik, gambar, dan barang-barang peribadi untuk menggambarkan kehidupan Lennon di New York, dan sebahagian daripada kos setiap tiket telah didermakan kepada Spirit Foundation, sebuah yayasan kebajikan yang ditubuhkan oleh Lennon dan Ono.[57]

Setiap kali Mark Chapman telah meminta pembebasan dari penjara kerana dia dibenarkan untuk melakukan setiap dua tahun - Yoko Ono telah keluar kuat terhadapnya. Sebagai saudara mangsa, pendapat beliau mempunyai pengaruh yang kuat ke atas lembaga parol.

Hasil karya[sunting | sunting sumber]

Fluxus[sunting | sunting sumber]

Ono sering dikaitkan dengan kumpulan Fluxus, pengasas George Maciunas, rakannya pada tahun 1960, mengagumi dan mempromosikan kerjanya dengan penuh semangat, memberikan Ono persembahan AS beliau di Galeri AG pada tahun 1961. Maciunas menjemput beliau secara rasmi menyertai kumpulan Fluxus, tetapi Ono enggan kerana beliau mahu kekal bebas.[58] Bagaimanapun beliau, bekerjasama dengannya,[59] Charlotte Moorman, George Brecht, dan penyair Jackson Mac Low, antara lain berkaitan dengan kumpulan.[60]

John Cage dan Marcel Duchamp adalah pengaruh yang besar ke atas seni Ono.[61][62][63] Beliau belajar daripada Cage pada Sarah Lawrence dan bertemu beliau melalui muridnya Ichiyanagi Toshi dalam kelas komposisi eksperimen legenda Cage di Sekolah Baru untuk Penyelidikan Sosial:[64] Beliau telah diperkenalkan kepada lebih tidak konvensional tangan pertama neo-Dadaisme juga kearah Cage dan anak didik Bandar New York beliau Allan Kaprow, Brecht, Mac Low, Al Hansen dan penyair Dick Higgins.[60]

Selepas Cage selesai mengajar di Sekolah Baru pada musim panas tahun 1960, Ono bertekad untuk menyewa tempat mengemukakan karyanya bersama-sama dengan kerja-kerja artis avant-garde lain di bandar. Beliau akhirnya mendapati loteng murah di pusat bandar Manhattan di 112 Chambers Street bahawa beliau menggunakannya sebagai studio dan ruang tamu. Menyokong dirinya melalui kerja setiausaha dan pengajaran dalam seni tradisional Jepun di Persatuan Jepun, Ono membenarkan komposer La Monte Young untuk menganjurkan konsert di loteng.[60] Kedua-dua mula mengatur satu siri peristiwa di sana dari Disember 1960 hingga Jun 1961,[65] dengan orang-orang seperti Marcel Duchamp dan Peggy Guggenheim menghadiri,[66] dan kedua-dua Ono dan Young mendakwa telah menjadi kurator utama peristiwa-peristiwa ini,[67] dengan Ono mendakwa telah telah akhirnya ditolak ke dalam peranan subsidiari oleh Young.[64] Siri Chambers Street menghoskan beberapa karya seni konseptual awal Ono, termasuk Painting to Be Stepped On, yang merupakan sekerap kanvas di tingkat yang menjadi karya seni yang siap apabila akruan tapak kaki. Dengan kerja tersebut, Ono mencadangkan bahawa karya seni tidak lagi diperlukan untuk dipasang pada dinding dan tidak boleh diakses. Beliau menunjukkan kerja-kerja ini dan kerja-kerja pengajaran lain lagi di AG Gallery Macunias pada Julai 1961.[66]

Cut Piece, 1964[sunting | sunting sumber]

Ono adalah seorang perintis seni konseptual dan seni persembahan. Kerja persembahan seminal adalah Cut Piece, pertama yang dipersembahkan pada tahun 1964 di Pusat Seni Sogetsu di Tokyo. Karya itu terdiri daripada Ono, berpakaian dalam saman yang terbaik, melutut di atas pentas dengan sepasang gunting di hadapan beliau. Beliau menjemput sekumpulan penonton untuk menyertai beliau di atas pentas dan memotong helai pakaiannya. Menghadapi isu-isu jantina, kelas dan identiti budaya, Ono duduk diam-diam sehingga sekeping membuat kesimpulan mengikut budi bicara beliau.[68] Karya itu kemudiannya dipersembahkan di Dewan Carnegie New York pada tahun 1965 dan di London Africa Center pada tahun 1966. Daripada sekeping, John Hendricks dalam katalog ke retrospektif Persatuan Jepun Ono menulis: "[Cut Piece] memperkenalkan pengasingan interpersonal yang menyifatkan hubungan sosial antara mata pelajaran, merombak model estetik Kantian..... Ia menunjukkan timbal balik di antara artis, objek, dan penonton dan orang yang melihatnya tanggungjawab perlu penerimaan dan pemeliharaan seni."[68]

Penghibur lain daripada program itu telah termasuk Charlotte Moorman dan John Hendricks.[68] Ono memberikan sekeping di Paris pada tahun 2003, dalam tempoh selepas 9/11 yang rendah di antara Amerika Syarikat dan Perancis, berkata beliau berharap untuk menunjukkan bahawa ini adalah "satu masa di mana kita perlu mempercayai antara satu sama lain."[3] Pada tahun 2013, penyanyi Kanada, Peaches memberikan ia di festival Meltdown pelbagai-hari di Pusat Southbank di London, yang Ono anjurkan.[69]

Buku Grapefruit, 1964[sunting | sunting sumber]

Satu lagi konseptual seni seminal adalah buku kecil Ono bertajuk Grapefruit. Diterbitkan pada tahun 1964, buku ini berbunyi seperti satu set arahan di mana kerja-kerja seni selesai-sama ada secara literal atau dalam imaginasi peserta penonton. Salah satu contoh adalah "Hide and Seek Piece: Hide until everybody goes home. Hide until everybody forgets about you. Hide until everybody dies." Grapefruit telah diterbitkan beberapa kali, paling banyak diedarkan oleh Simon & Schuster pada tahun 1971, yang dicetak semula sekali lagi pada tahun 2000. David Bourdon (de), pengkritik seni untuk The Village Voice dan Vogue, yang menyifatkan Grapefruit "salah satu monumen seni konseptual awal 1960-an." Beliau berkata pendekatan konseptual beliau telah dibuat lebih diterima apabila artis lelaki putih seperti Joseph Kosuth dan Lawrence Weiner datang dan "melakukan hampir perkara yang sama" beliau lakukan, dan dia juga mengambil mempunyai sisi syair dan lirik yang membezakannya daripada kerja-kerja artis konsep lain.[70]

Ono akan menggubal banyak senario buku sebagai keping prestasi sepanjang kerjayanya, yang menjadi asas untuk pameran seni beliau, termasuk pameran retrospektif yang sangat publisiti, ini. This Is Not Here pada tahun 1971 di Muzium Everson di Syracuse, New York,[71] yang hampir tertutup apabila ia telah dikepung oleh peminat teruja Beatles, yang memecahkan beberapa keping seni dan membanjiri tandas.[72] Ia adalah pamerannya yang terakhir lepas utama sehingga retrospektif Yoko Ono: Objects, Films di Whitney pada 1989.[70]

Hampir lima puluh tahun kemudian, pada bulan Julai 2013, beliau mengeluarkan satu sekuel kepada Grapefruit, satu lagi buku arahan, Acorn melalui OR Books.[73]

Filem eksperimental, 1964-72[sunting | sunting sumber]

Ono juga pembikin filem eksperimen yang membuat 16 filem pendek antara tahun 1964 dan 1972, mendapat terkenal tertentu untuk filem Fluxus 1966 dipanggil hanya No. 4, sering dirujuk sebagai Bottoms.[74][75] Filem lima dan setengah minit terdiri daripada satu siri jarak dekat punggung manusia berjalan di atas treadmill. Skrin ini dibahagikan kepada empat bahagian yang hampir sama dengan unsur-unsur rekah gluteal dan gluteal berkedut melintang. Lagu ini mengandungi temu bual dengan orang-orang yang sedang difilemkan, dan juga mereka yang sedang mempertimbangkan menyertai projek ini. Pada tahun 1996, syarikat pembuatan jam tangan Swatch menghasilkan jam tangan edisi terhad yang memperingati filem ini.[76]

Mac 2004, ICA London, mempamerkan kebanyakan filem-filem beliau dari tempoh ini dalam pameran mereka The Rare Films of Yoko Ono.[75] Beliau juga berlakon dalam sebuah filem eksploitasi kabur pada tahun 1965, Satan's Bed.[74]

Wish Tree, 1981 - kini[sunting | sunting sumber]

Sumbangan kepada Wish Tree Yoko Ono di MoMA, New York City

Satu lagi contoh partisipatif Ono adalah projek Wish Tree beliau, di mana berasal pokok ke tapak pemasangan yang dipasang. Karya Wish Piece 1996 mempunyai arahan berikut:

Make a wish
Write it down on a piece of paper
Fold it and tie it around a branch of a Wish Tree
Ask your friends to do the same
Keep wishing
Until the branches are covered with wishes[77]

Pemasangan Wish Tree dalam Sculpture Garden di Museum of Modern Art, New York, yang ditubuhkan pada bulan Julai 2010, telah menarik sumbangan dari seluruh dunia. Lokasi pemasangan lain termasuk London;[78] St. Louis;[79] Washington, D.C.; San Francisco; kampus Universiti Stanford di Palo Alto, California;[3] Jepun;[80] Venice;[81] dan Dublin.[82]

Penghargaan dan retrospektif[sunting | sunting sumber]

War Is Over! (if you want it). Sydney, Museum of Contemporary Art Australia. 2013

John Lennon pernah menyifatkan beliau sebagai "artis tidak diketahui paling terkenal di dunia: semua orang tahu namanya, tetapi tiada siapa yang tahu apa yang dia lakukan." Bulatan rakan-rakannya dalam dunia seni New York telah memasukkan Kate Millett, Nam June Paik, Dan Richter, Jonas Mekas, Merce Cunningham, Judith Malina, Erica Abeel, Fred DeAsis, Peggy Guggenheim, Betty Rollin, Shusaku Arakawa, Adrian Morris, Stefan Wolpe, Keith Haring dan Andy Warhol (dia adalah salah seorang penceramah pada pengebumian Warhol 1987 ini), dan juga sebagai George Maciunas dan La Monte Young. Selain Mekas, Maciunas, Young, dan Warhol, beliau juga telah bekerjasama dengan DeAsis, Yvonne Rainer, dan Zbigniew Rybczynski.

Pada tahun 1989, Muzium Whitney yang mengadakan retrospektif kerjanya, Yoko Ono: Objects, Films, menandakan kemasukan Ono ke dalam dunia seni New York selepas cuti. Pada cadangan sahabat hidup dalam Ono pada masa itu, penghias dalaman Sam Havadtoy, dia menyusun semula keping lama beliau dalam gangsa selepas beberapa keengganan awal. "Saya sedar bahawa untuk sesuatu yang bergerak saya begitu banyak yang saya akan menangis, ada sesuatu di sana. Terdapat seolah-olah seperti udara yang berkilauan dalam 60-an apabila saya membuat serpihan ini, dan kini udara digangsakan. Kini sudah tiba tahun 80-an, dan gangsa adalah sangat 80-an dengan cara -...... kekukuhan, komoditi, semua itu. Bagi seseorang yang telah melalui revolusi 60-an itu, terdapat sudah tentu merupakan satu perubahan yang luar biasa yang saya panggil keping gangsa petrified kebebasan itu, semua harapan dan kehendak adalah dalam beberapa cara membatu."

Lebih satu dekad kemudian, pada tahun 2001, Y.E.S. YOKO ONO , retrospektif 40 tahun kerja Ono, menerima Anugerah Muzium Terbaik oleh Persatuan Antarabangsa Pengkritik Seni Amerika Syarikat di New York City, dianggap sebagai salah satu anugerah tertinggi dalam kerjaya muzium. YES merujuk kepada tajuk kerja arca 1966 oleh Yoko Ono, ditunjukkan di Galeri Indica, London: penonton memanjat tangga untuk membaca perkataan "ya", dicetak pada kanvas kecil digantung dari siling. Kurator pameran ini Alexandra Munroe menulis bahawa "John Lennon mendapatinya, pada pertemuan pertamanya dengan Yoko: apabila dia memanjat tangga untuk karya sebaya dirangka pada siling, beliau menghadapi perkataan kecil YA 'Oleh itu, positif saya rasa lega.. . " Pameran ini mengembara ke 13 muzium di Amerika Syarikat, Kanada, Jepun, dan Korea dari tahun 2000 hingga 2003. Pada tahun 2001, beliau juga menerima Ijazah Doktor Kehormat Undang-undang dari Universiti Liverpool dan, pada tahun 2002, telah disampaikan dengan ijazah kehormat Doktor Seni Halus dari Kolej Bard, serta Pingat Skowhegan untuk bekerja di media yang pelbagai. Pada tahun berikutnya, beliau telah dianugerahkan Anugerah MOCA kelima untuk Wanita Cemerlang dalam Kesenian dari Muzium Seni Kontemporari Los Angeles. Pada tahun 2005, beliau menerima anugerah pencapaian sepanjang hayat dari Japan Society of New York, yang telah menjadi hos Yes Yoko Ono dan di mana beliau telah bekerja pada 1950-an dan awal 1960-an.

Pada tahun 2008, beliau mengadakann pameran retrospektif yang terbesar, “Between the Sky and My Head” di Kunsthalle Bielefeld, Bielefeld, Jerman, dan Pusat Seni Kontemporari Baltic di Gateshead, England. Pada tahun berikutnya, beliau mempamerkan pilihan kerja baru dan lama sebagai sebahagian daripada persembahan beliau "Memory Anton" di Venice, Itali. Beliau juga menerima Anugerah Golden Lion untuk pencapaian seumur hidup dari Venice Biennale pada tahun 2009. Pada tahun 2012, Ono mengadakan pameran utama kerjanya To the Lights di Galeri Serpentine, London. Beliau juga merupakan pemenang Oskar Kokoschka Prize 2012, anugerah tertinggi Austria untuk seni kontemporari gunaan. Pada bulan Februari 2013, bertepatan dengan ulang tahun ke-80 beliau, kerja retrospektif terbesar beliau, Half-a-Wind Show, dibuka di Schirn Kunsthalle Frankfurt dan mengembara ke Muzium Seni Moden Denmark Lousiana, Austria Kunsthalle Krems, dan Guggenheim Museum Bilbao Sepanyol. Pada tahun 2014, beliau menyumbang beberapa karya seni untuk festival seni tiga tahun sekali di Folkestone, England.

Kerjaya muzik[sunting | sunting sumber]

Pra-Lennon[sunting | sunting sumber]

Ono belajar piano dari umur 4 hingga 12 atau 13. Beliau telah menghadiri persembahan kabuki dengan ibunya, yang telah dilatih dalam shamisen, koto, otsuzumi, kotsuzumi, nagauta, dan boleh membaca skor muzik Jepun. Pada usia 14 Yoko mengambil latihan vokal dalam lagu Lebih-nyanyian. Di Sarah Lawrence, beliau belajar puisi dengan Alastair Reid, sastera Inggeris dengan Kathryn Mansell, dan komposisi muzik dengan André penyanyi Vienna terlatih. Masa ini Ono telah berkata bahawa wira beliau adalah komposer dua belas nada Arnold Schoenberg dan Alban Berg. Beliau berkata, "Saya hanya terpesona dengan apa yang mereka boleh lakukan. Saya telah menulis beberapa lagu-lagu dua belas nada, kemudian muzik saya pergi ke kawasan yang guru saya merasakan adalah benar-benar sedikit di luar trek, dan ..... katanya , 'Nah, lihat, ada orang yang melakukan perkara-perkara seperti apa yang anda lakukan dan mereka dipanggil avant-garde." Penyanyi memperkenalkannya kepada kerja-kerja Edgar Varese, John Cage, dan Henry Cowell. Beliau meninggalkan kolej dan berpindah ke New York pada tahun 1957, menyokong dirinya melalui kerja setiausaha dan pengajaran dalam seni tradisional Jepun di Persatuan Jepun.

Beliau bertemu Cage melalui Ichiyanagi Toshi dalam kelas komposisi legenda Cage di Sekolah Baru bagi Penyelidikan Sosial, dan pada musim panas tahun 1960, beliau mendapati loteng murah di pusat bandar Manhattan di 112 Chambers Street dan membenarkan komposer La Monte Young untuk menganjurkan konsert di loteng dengannya, dengan orang-orang seperti Marcel Duchamp dan Peggy Guggenheim hadir. Ono hanya membentangkan kerja sekali dalam siri ini. Pada tahun 1961, tahun sebelum mesyuarat Lennon, Ono mempunyai persembahan awam utama yang pertama beliau dalam konsert di 258 tempat duduk Carnegie Recital Hall (lebih kecil daripada "Dewan Utama"). Konsert ini menampilkan muzik eksperimen radikal dan persembahan. Beliau mempunyai penglibatan kedua di Recital Hall Carnegie pada tahun 1965, di mana beliau memulakan Cut Piece. Beliau menayangkan The Fog Machine semasa konsert beliau Music for Mind pada Bluecoat Society of Arts di Liverpool, England pada tahun 1967.

1980an[sunting | sunting sumber]

Pada awal tahun 1980, Lennon mendengar '"Rock Lobster" dendangan Lene Lovich dan B-52 semasa bercuti di Bermuda. Yang terakhir ini mengingatkan beliau bunyi muzik Ono dan dia mengambil ini sebagai petunjuk bahawa dia telah mencapai arus perdana (band ini sebenarnya telah dipengaruhi oleh Ono). Selain kerjasama beliau dengan artis eksperimen termasuk John Cage dan legenda jazz Ornette Coleman, ramai pemuzik lain, terutamanya mereka dari pergerakan gelombang baru, telah membayar penghormatan kepada Ono (kedua-dua sebagai seorang artis dalam hak sendiri, dan sebagai renungan dan tokoh ikon). Sebagai contoh, Elvis Costello merakamkan versi lagu Ono "Walking on Thin Ice", B-52 (yang menarik dari rakaman awal beliau) menyanyikan semula "Don't Worry, Kyoko (Mummy's Only Looking for Her Hand in the Snow)" (memendekkan tajuk untuk "Don't Worry"), dan Sonic Youth termasuk persembahan konsep awal Ono "Voice Piece for Soprano" pada album eksperimen mereka SYR4: Goodbye 20th Century.

Pada 8 Disember, 1980, Lennon dan Ono berada di studio merakamkan lagu Ono "Walking on Thin Ice" ("Berjalan di atas ais nipis"). Apabila mereka kembali ke The Dakota, rumah mereka di New York City, Lennon ditembak mati oleh Mark David Chapman, seorang peminat gila yang telah mengugut Lennon selama dua bulan. "Walking on Thin Ice (For John)" telah dikeluarkan sebagai single kurang daripada sebulan kemudian, dan menjadi kejayaan carta pertama Ono, memuncak di No 58 dan mendapat putaran ke udara bawah tanah utama. Pada tahun 1981, beliau mengeluarkan album Season of Glass, yang memaparkan foto muka yang menarik daripada cermin mata berdarah Lennon sebelah kaca separuh berisi air, dengan tingkap yang menghadap ke Central Park di latar belakang. Gambar ini dijual pada lelongan di London pada April 2002 kira-kira $ 13,000. Dalam nota lapik untuk Season of Glass, Ono menjelaskan bahawa album ini tidak khusus untuk Lennon kerana "dia akan tersinggung - dia adalah seorang daripada kita." Album ini mendapat ulasan yang sangat baik dan mencerminkan mud orang ramai selepas pembunuhan Lennon.

Pada tahun 1982, Ono mengeluarkan It's Alright (I See Rainbows). Kulit yang menampilkan Ono dalam cermin mata hitam balut-sekitar terkenal, melihat ke arah matahari, manakala di belakang hantu Lennon kelihatan darinya dan anak lelaki mereka. Album ini menjaringkan kejayaan kecil carta dan putaran radio dengan single "Never Say Goodbye".

Pada tahun 1984, album penghormatan bertajuk Every Man Has a Woman yang telah dikeluarkan, yang menampilkan pilihan lagu Ono yang dinyanyikan oleh artis seperti Elvis Costello, Roberta Flack, Eddie Money, Rosanne Cash, dan Harry Nilsson. Ia adalah salah satu daripada projek-projek Lennon bahawa dia tidak pernah menyiapkannya. Kemudian tahun itu, Ono dan album terakhir Lennon, Milk and Honey (Susu dan Madu), telah dikeluarkan sebagai demo belum selesai. Ia memuncak di No 3 di UK dan No. 11 di Amerika Syarikat, mendapat emas di kedua-dua negara dan juga di Kanada.

Album terakhir Ono daripada 1980-an adalah Starpeace, album konsep bahawa dia bertujuan sebagai penawar kepada sistem pertahanan peluru berpandu "Star Wars" Ronald Reagan. Pada penutup, hangat, Ono yang tersenyum memegang Bumi di telapak tangannya. Starpeace menjadi usaha bukan Lennon paling berjaya Ono. Single "Hell in Paradise" adalah hit, mencapai No. 16 pada carta tarian Amerika Syarikat dan No. 26 di Billboard Hot 100, dan video tersebut, yang diarahkan oleh Zbigniew Rybczynski menerima siaran utama di MTV dan memenangi "Video Paling Inovatif" di Billboard Music Video Awards pada tahun 1986. Pada tahun 1986, Ono menyatakan ke konsert jelajah seluruh dunia nama baik bagi Starpeace, terutamanya di negara-negara Eropah Timur.

1990an[sunting | sunting sumber]

Ono pergi bercuti daripada kerjaya muziknya sehingga menandatangani dengan Rykodisc pada tahun 1992 untuk melepaskan kotak enam cakera komprehensif Onobox. Ia termasuk acara kemuncak remastered dari semua album solo Ono, dan juga sebagai bahan yang tidak dikeluarkan dari sesi lost weekend 1974. Beliau juga mengeluarkan satu sampler satu cakera sorotan dari Onobox, hanya bertajuk Walking on Thin Ice. Tahun itu, beliau duduk untuk temuduga menyeluruh dengan wartawan muzik Mark Kemp untuk kulit cerita di dalam majalah muzik alternatif, Option. Cerita ini mengambil pandangan revisionis pada muzik Ono untuk mendapatkan peminat generasi baru lebih menerima peranannya sebagai perintis dalam penggabungan pop dan avant-garde.

Pada tahun 1994, Ono mengeluarkan sendiri muzikal Off-Broadway bertajuk New York Rock menampilkan rendisi Broadway lagunya. Pada tahun 1995, beliau mengeluarkan Rising, kerjasama dengan anaknya Sean dan band beliau ketika itu, Ima. Rising melahirkan jelajah dunia yang mengembara di Eropah, Jepun, dan Amerika Syarikat. Pada tahun berikutnya, beliau telah bekerjasama dengan pelbagai pemuzik rock alternatif untuk sebuah EP bertajuk Rising Mixes. Pengadun semula tamu Rising termasuk Cibo Matto, Ween, Tricky dan Thurston Moore. Pada tahun 1997, Rykodisc menerbitkan semula semua album solo beliau pada CD, dari Yoko Ono/Plastic Ono Band melalui Starpeace. Ono dan jurutera beliau Rob Stevens memasteringkan audio secara peribadi, dan pelbagai trek bonus ditambah, termasuk outtakes, demo, dan potongan secara langsung.

2000an[sunting | sunting sumber]

2001, menyaksikan pengeluaran album konsep feminis pertama Ono Blueprint for Sunrise. Pada tahun 2002, Ono menyertai The B-52 di New York untuk konsert ulang tahun ke-25, yang keluar untuk encore dan mempersembahkan "Rock Lobster" dengan band. Bermula tahun depan, beberapa adunan semula DJ lagu-lagu lain Ono untuk kelab-kelab tarian. Untuk projek adunan semula, beliau menggugurkan nama pertama dan dikenali sebagai "ONO", sebagai tindak balas kepada "Oh, tidak!" jenaka yang mantap beliau sepanjang kerjayanya. Ono mempunyai kejayaan besar dengan versi baru"Walking on Thin Ice", adunan semula oleh DJ atas dan artis tarian termasuk Pet Shop Boys, Orange Factory, Peter Rauhofer dan Danny Tenaglia.

Pada bulan April 2003, Walking on Thin Ice (Remixes) Ono telah dikadarkan No. 1 pada carta Billboard's Dance/Club Play, mendapat Ono hit pertama No.1 beliau. Beliau kembali ke No. 1 pada carta yang sama pada bulan November 2004 dengan "Everyman ... Everywoman ...", hasil kerja semula lagu beliau "Every Man Has a Woman Who Loves Him", pada bulan Januari 2008, dengan "No No No ", dan pada bulan Ogos 2008, dengan "Give Peace a Chance". Pada bulan Jun 2009, pada usia 76, Ono menjaringkan hit kelima No. 1 beliau di carta Dance/Club Play dengan "I'm Not Getting Enough".

Ono mengeluarkan album Yes, I'm a Witch pada tahun 2007, koleksi adunan semula dan merangkumi dari katalog belakang beliau dengan pelbagai artis termasuk The Flaming Lips, Cat Power, Anohni, DJ Spooky, Porcupine Tree, dan Peaches, dikeluarkan pada bulan Februari 2007 , bersama-sama dengan edisi khas Yoko Ono/Plastic Ono Band. Yes, I'm a Witch yang telah diterima secara kritikal juga. Kompilasi adunan semula tarian Ono yang sama bertajuk Open Your Box juga telah dikeluarkan pada bulan April tahun itu.

Pada tahun 2009, Ono merakamkan Between My Head and the Sky, album pertama yang akan dikeluarkan sebagai "Yoko Ono /Plastic Ono Band" sejak lagu Feel the Space pada 1973. Serba baharu ahli kumpulan Plastic Ono Band termasuk Sean Lennon, Cornelius, dan Yuka Honda. Pada 16 Februari 2010, Sean menganjurkan konsert di Akademi Muzik Brooklyn dipanggil "We Are Plastic Ono Band", di mana Yoko mempersembahkan muzik beliau dengan Sean, Clapton, Klaus Voormann, dan Jim Keltner buat kali pertama sejak tahun 1970-an. Tetamu termasuk Bette Midler, Paul Simon dan anaknya Harper, dan ahli-ahli utama Sonic Youth dan Scissor Sisters mentafsirkan lagu-lagu beliau dalam gaya mereka sendiri.

2010an[sunting | sunting sumber]

Pada April 2010, RCRD LBL membuat muat turun percuma boleh didapati campuran Junior Boys, "I'm Not Getting Enough", single yang asalnya dikeluarkan 10 tahun sebelum Blueprint for a Sunrise. Bahawa lagu dan "Wouldnit (I'm a Star)", dikeluarkan 14 September, berjaya ke akhir Billboard dalam senarai tahun ini lagu-lagu Dance/Club kegemaran di # 23 dan masing-masing # 50. Pada tahun berikutnya, "Move on Fast" menjadi single keenamnya keenam berturut-turut nombor satu hit di carta Billboard Hot Dance Club Songs dan singlie hit kelapan beliau keseluruhan. Pada Januari 2012, campuran Ralphi Rosario lagu 1995 beliau "Talking to the Universe" ("Bercakap kepada Alam Semesta") menjadi single ketujuh beliau berturut-turut No. 1 hit di carta Billboard Hot Dance Club Songs, dan kedua-dua lagu mencatatkan lagi sebagai kegemaran dalam senarai akhir tahun Billboard untuk lagu-lagu Dance/Club untuk 2011. Pada tahun 2013, Ono dan band beliau mengeluarkan LP Take Me to the Land of Hell yang menampilkan banyak tetamu termasuk Yuka Honda, Cornelius, Hirotaka "Shimmy" Shimizu, mi-gu Yuko Araki, Wilco Nels Cline, tUnE-yArDs, Questlove, Lenny Kravitz, dan Ad-Rock dan Mike D daripada Beastie Boys. video dalam talian beliau untuk "Bad Dancer" yang dikeluarkan pada November 2013, yang menampilkan beberapa tetamu ini, telah disukai oleh akhbar. Menjelang akhir tahun ini beliau telah menjadi salah satu daripada tiga artis dengan dua buah lagu dalam Top 20 Dance/Club dan mempunyai dua lagu No.1 berturut-turut hits pada Carta Billboard Hot Dance Club Play. Pada kekuatan single "Hold Me" (menampilkan Dave Aude) dan "Walking on Thin Ice", rentak ketika itu berusia 80 tahun Katy Perry, Robin Thicke, dan rakannya Lady Gaga. Pada tahun 2014, "Angel" adalah kedua belas Ono nombor satu di carta US Dance.

Kolaborasi[sunting | sunting sumber]

Sepanjang kerjayanya, Ono juga telah bekerjasama dengan Earl Slick, David Tudor, Fred DeAsis, dan Richard Maxfield. Sebagai seorang artis muzik tarian, Ono telah bekerja dengan pengadun semula/penerbit termasuk Jaxx Basement, Bill Kates, Keiji Haino, Nick Vernier Band, Billy Martin, DJ Spooky, Apples In Stereo, Damien Price, DJ Chernobyl, Bimbo Jones, DJ Dan, Craig Armstrong, Jorge Artajo, Shuji Nabara, dan Konrad Behr.[83]

Pada tahun 2012, album Yokokimthurston itu dikeluarkan menampilkan kerjasama dengan Thurston Moore dari Sonic Youth dan Kim Gordon. Juga sebagai kerjasama pertama antara Moore dan Gordon selepas perceraian mereka, ia dicirikan oleh Allmusic sebagai "memberi tumpuan dan pengambilan risiko" dan "di atas yang terbaik" muzik eksperimen pasangan itu, dengan suara Ono digambarkan sebagai "satu daripada seumpamanya".[84]

Imej umum[sunting | sunting sumber]

Ono sering dikritik oleh media dan orang ramai selama bertahun-tahun. Beliau telah dipersalahkan kerana perpecahan The Beatles [85][82][86] dan berulang kali dikritik kerana pengaruh beliau terhadap Lennon dan muziknya.[2] Seni eksperimen beliau juga tidak diterima popular. Akhbar Inggeris khususnya negatif dan mendorong langkah pasangan itu ke Amerika Syarikat.[47] Selewat Disember 1999, NME telah memanggil beliau yang "pendusta tiada-bakat", dan pada bulan Oktober 2013, ibu kepada tenis pro Andy Murray mengambil alih Twitter mengendalikan Memusnahkan Yoko Ono di Twitter.[87]

Namanya masih memberi maksud angka penyelundup perempuan jahat kepada arus perdana. Courtney Love, balu Kurt Cobain, telah tanpa henti telah dibandingkan dengan Ono untuk peranan mengganggunya dalam perniagaan Nirvana dan sebagai kambing hitam untuk pembunuhan diri Cobain ini.[88]

Pada tahun 2007, apabila penyanyi Amerika Jessica Simpson bercinta dengan anggota kumpulan Dallas Cowboys, Tony Romo, hubungan Simpson-Romo dipersalahkan kerana prestasi buruk Romo. Sebagai tindak balas, peminat beberapa Cowboys 'memberikan beliau gelaran "Yoko Romo."[89]

Pada bulan Mac 2015, Perrie Edwards, anggota kumpulan gadis Inggeris, Little Mix, dibandingkan dengan Yoko Ono dan dikritik kerana sebab yang sepatutnya untuk pemergian Zayn Malik dari kumpulan boyband british One Direction, mewujudkan ketegangan dalam kumpulan dan menyebabkan kontroversi meluas.[90]

2000an[sunting | sunting sumber]

Sebulan selepas serangan 9/11, beliau menganjurkan konsert "Come Together: Night for John Lennon’s Words and Music" di Radio City Music Hall. Dihoskan oleh pelakon Kevin Spacey dan menampilkan Lou Reed, Cyndi Lauper dan Nelly Furtado, ia mengumpulkan wang untuk usaha-usaha bantuan 11 September dan disiarkan di TNT dan WB.

Semasa Liverpool Biennial pada tahun 2004, Ono membanjiri bandar dengan dua imej di kain rentang, beg, pelekat, poskad, risalah, poster dan lencana: salah satu payudara telanjang wanita, model vuluva lain yang sama ini. (Semasa beliau tinggal di bandar Lennon lahir, beliau berkata beliau "terkejut" oleh kebangkitan di bandar ini.) Sekeping bertajuk My Mummy Was Beautiful, didedikasikan kepada ibu Lennon, Julia, yang telah meninggal dunia ketika dia masih remaja. Menurut Ono, maka usaha itu bertujuan untuk menjadi yang tidak bersalah, tidak mengejutkan; dia cuba untuk meniru pengalaman bayi melihat ke atas pada badan ibunya, bahagian-bahagian badan ibu menjadi pengenalan kanak-kanak kepada manusia.

The Dakota, kediaman Ono sejak 1973

Ono membuat persembahan pada majlis pembukaan untuk Sukan Olimpik Musim Sejuk 2006 di Turin, Itali, memakai putih, seperti ramai penghibur lain dalam majlis tersebut, untuk melambangkan salji musim sejuk. Beliau membaca satu ayat puisi menyeru untuk keamanan dunia sebagai pengenalan kepada persembahan Peter Gabriel "Imagine".

Pada 13 Disember 2006, salah seorang pengawal peribadi Ono telah ditangkap selepas dia didakwa dirakam cuba memeras $ 2 juta daripadanya, mengancam untuk mengeluarkan perbualan peribadi dan gambar. Ikat jamin beliau telah dibatalkan, dan dia mengaku tidak bersalah terhadap dua tuduhan pencurian. Pada 16 Februari 2007 , satu perjanjian telah dicapai di mana tuduhan peras ugut digugurkan, dan beliau mengaku bersalah terhadap pencurian dalam tahap ketiga, feloni, dan dijatuhi hukuman 60 harinya sudah dihabiskan di penjara. Selepas membaca kenyataan tiada maaf, beliau telah dikeluarkan kepada pegawai imigresen kerana beliau juga pernah didapati bersalah tinggal melebihi tempoh visa perniagaannya.

Pada 26 Jun 2007, Ono muncul dalam Larry King Live bersama-sama dengan McCartney, Ringo Starr, dan Olivia Harrison. Beliau menganjurkan Festival Muzik Pitchfork di Chicago pada 14 Julai 2007, mempersembahkan satu set lengkap yang bercampur muzik dan seni persembahan. Beliau menyanyikan "Mulberry," sebuah lagu mengenai masa beliau di kawasan luar selepas kejatuhan Jepun dalam Perang Dunia II untuk kali ketiga sebelum ini, dengan Thurston Moore: Beliau sebelum ini telah menyanyikan lagu dengan John dan dengan Sean. Pada 9 Oktober tahun itu, Imagine Peace Tower di Viðey Island dalam Iceland, khusus untuk keamanan dan Lennon, dihidupkan dengannya, Sean, Ringo, balu George Harrison, Olivia yang hadir.

Ono kembali ke Liverpool untuk Dwitahunan Liverpool 2008, di mana beliau melancarkan Sky Ladders dalam runtuhan Gereja St Luke (yang sebahagian besarnya musnah semasa Perang Dunia II dan kini berada yang tak berumah sebagai peringatan kepada orang-orang yang terbunuh dalam Liverpool Blitz). Dua tahun kemudian, pada 31 Mac 2009, beliau pergi ke perasmian pameran "Imagine: The Peace Ballad of John & Yoko" sempena ulang tahun ke-40 Lennon-Ono Bed In di Queen Elizabeth Hotel di Montreal, Kanada, dari 26 Mei hingga 2 Jun 1969. (hotel ini telah menjalankan perniagaan mantap dengan bilik mereka tinggal di selama lebih 40 tahun.) tahun itu beliau menjadi nenek, apabila Emi dilahirkan untuk Kyoko.

Pada bulan Mei 2009, beliau mereka bentuk kemeja-T untuk kempen Fesyen Terhadap AIDS dan pengumpulan kesedaran HIV/AIDS, NGO Designers Against AIDS, dan H&M, dengan kenyataan "Imagine Peace" digambarkan dalam 21 bahasa. Ono muncul di atas pentas di Microsoft 1 Jun, 2009, sidang akhbar E3 Expo dengan Olivia Harrison, Paul McCartney, dan Ringo Starr untuk mempromosikan The Beatles: permainan video Rock Band, yang dipuji secara universal oleh pengkritik. Ono muncul dalam album Basement Jaxx, Scars serta menampilkan dalam single "Day of the Sunflowers (We March On)".

2010an[sunting | sunting sumber]

Yoko Ono muncul di Annual Peabody Awards ke-70 pada 2011

Pada 16 Februari 2010, Ono menghidupkan semula barisan ahli terawal Plastic Ono Band dengan Eric Clapton, dan tetamu khas termasuk Paul Simon dan Bette Midler. Pada 1 April tahun itu, beliau telah dinamakan sebagai "Global Autism Ambassador" pertama oleh pertubuhan Autism Speaks. Beliau telah mencipta karya seni pada tahun sebelumnya untuk kesedaran autisme dan membenarkan ia akan dilelong di 67 bahagian untuk memberi manfaat kepada organisasi. Ono muncul dengan Ringo Starr pada 7 Julai di Dewan Muzik Radio City New York dalam sambutan ulang tahun ke-70 Starr, membawakan "With a Little Help from My Friends" dan"Give Peace a Chance".. Pada 16 September, beliau dan Sean menghadiri pembukaan pameran foto Julian Lennon di Morrison Hotel di New York City, yang mewakili gambar kali pertama dengan Cynthia dan Julian. Beliau juga mempromosikan kerja-kerja di laman web beliau. Pada 2 Oktober, Ono dan Plastic Ono Band mempersembahkan di Panggung Orpheum di Los Angeles, dengan tetamu khas Lady Gaga, yang beliau amat kagumi.

Pada 18 Februari 2011, hari jadi ke-78 beliau, Ono mengeluarkan sebuah iklan halaman penuh di surat khabar percuma UK, Metro untuk "Imagine Peace 2011". Ia mengambil bentuk surat terbuka, menjemput orang ramai untuk berfikir, dan ingin untuk, keamanan. Dengan anak Sean, beliau mengadakan konsert faedah untuk membantu dalam usaha-usaha bantuan gempa bumi dan tsunami melanda Jepun pada 27 Mac di New York City. usaha mengumpul sebanyak $ 33,000.

Pada bulan Julai 2011, beliau melawat Jepun untuk menyokong pelancongan dan mangsa gempa bumi dan tsunami kepada negara. Semasa lawatan beliau, Ono telah menyampaikan ceramah dan persembahan yang bertajuk "The Road of Hope" di Muzium Kesenian Mori di Tokyo, yang mana beliau melukis sekeping seni khat besar bertajuk "Dream" untuk membantu mengumpul dana untuk pembinaan Rainbow House, sebuah institusi untuk anak-anak yatim daripada Gempa Bumi Timur Besar Jepun. Beliau juga mengumpul Hadiah Seni Hiroshima ke-8 untuk sumbangan beliau kepada seni dan untuk keamanan, bahawa beliau telah dianugerahkan pada tahun sebelumnya.

Pada Januari 2012, campuran Ralphi Rosario lagu 1995 beliau "Talking to the Universe" menjadi lagu ketujuh beliau berturut-turut No. 1 hit di carta Billboard Hot Dance Club Songs. Pada bulan Mac tahun yang sama, beliau telah dianugerahkan 20,000 euro ($ 26,400) Hadiah Oskar Kokoschka di Austria. Dari 19 Jun - 9 September, kerjanya To the Light telah dipamerkan di Galeri Serpentine di London. Ia diadakan sempena London 2012 Festival, perayaan 12 minggu UK menampilkan artis antarabangsa yang terkenal dari Hari Midsummer (21 Jun) untuk hari terakhir Sukan Paralimpik pada 9 September.

Pada 29 Jun, 2012, Ono menerima anugerah pencapaian sepanjang hayat di Dwitahunan Dublin. Semasa perjalanan (keduanya) ke Ireland (yang pertama adalah dengan John sebelum mereka berkahwin), beliau melawat kubur pemimpin Ireland Daniel O'Connell di Glasnevin Cemetery dan Dun Laoghaire, dari mana Ireland berlepas ke England untuk melarikan diri kelaparan itu. Pada bulan Februari 2013, Ono menerima Rainer Medal Hildebrandt di Muzium Checkpoint Charlie Berlin, dianugerahkan kepadanya dan Lennon untuk kerja mereka seumur hidup untuk keamanan dan hak asasi manusia. Bulan depan, beliau menulis sebarang tweet mesej anti-senjata dengan Musim imej kaca cermin mata berdarah Lennon pada apa yang akan menjadinya dan ulang tahun ke-44 Lennon, menyatakan bahawa lebih daripada 1 juta orang telah dibunuh oleh senjata sejak kematian Lennon pada tahun 1980. Beliau juga telah diberi petikan Kongres dari Filipina untuk bantuan kewangan beliau kepada mangsa Taufan Pablo. Beliau turut menyampaikan sumbangan kepada usaha-usaha bantuan bencana selepas taufan Ondoy pada tahun 2009, dan beliau membantu kanak-kanak sekolah Filipina.

Pada bulan Jun 2013, beliau dipilih untuk menyusun perayaan Meltdown di London, di mana beliau mengadakan dua konsert, satu dengan Plastic Ono Band, dan yang kedua pada vokal sokongan semasa rendisi Siouxsie Sioux iaitu "Walking on Thin Ice" pada pameran Double Fantasy. Pada bulan Julai, OR Books yang menerbitkan sekuel Ono untuk buku 1964 beliau, Grapefruit, satu lagi kitab berdasarkan arahan-'puisi tindakan' masa ini yang bertajuk, Acorn. Beliau telah dijadikan warganegara kehormat Reykjavík, Iceland, pada 9 Oktober 2013. Pada tahun yang sama, beliau menjadi penaung kehormat kepada Alder Hey Charity.

Pada 26 Februari 2016, Ono dimasukkan ke hospital selepas mengalami apa yang dikhabarkan menjadi kemungkinan angin ahmar. Ia kemudiannya mengumumkan bahawa beliau telah mengalami gejala melampau influenza.

Aktivisme politik dan media sosial[sunting | sunting sumber]

Ono telah menjadi aktivis untuk keamanan dan hak asasi manusia sejak tahun 1960-an. Selepas perkahwinan mereka, beliau dan Lennon mengadakan "Bed-In for Peace" dalam suite bulan madu mereka di Hotel Hilton Amsterdam pada Mac 1969, di mana pasangan pengantin baru dalam baju tidur menjemput pelawat dan ahli-ahli akhbar, tidak sabar-sabar untuk bercakap tentang dan menggalakkan keamanan dunia. Satu lagi Bed-In selama dua bulan kemudian di Queen Elizabeth Fairmont di Montreal menyebabkan rakaman single pertama mereka, "Give Peace A Chance", hasil 20 teratas untuk Plastic Ono Band yang baru ditubuhkan. Persembahan/demonstrasi yang lain dengan John termasuk lelaran "bagism," dengan John daripada Bag Pieces yang beliau perkenalkan pada awal 1960-an, yang menggalakkan sikap tidak menghiraukan untuk penampilan fizikal dalam menghakimi orang lain. Pada Disember 1969, kedua-dua mereka terus menyebarkan mesej damai mereka dengan papan iklan di 12 bandar-bandar utama dunia membaca "WAR IS OVER! If You Want It - Happy Christmas from John & Yoko."

Pada 1970-an, Ono dan Lennon menjadi rapat dengan banyak radikal, pemimpin saingan, termasuk Bobby Seale, Abbie Hoffman, Jerry Rubin, Michael X, John Sinclair (yang bagi perhimpunan di Michigan mereka terbang untuk menyanyikan lagu Lennon "Free John Sinclair" yang berkesan mengeluarkan penyair dari penjara), Angela Davis, dan pemuzik jalanan David Peel. Pengarang Friend and Sexual Politics Kate Millett telah berkata Ono menghilhamkan aktivisme beliau. Ono dan Lennon muncul di The Mike Douglas Show, mengambil alih tugas hosting selama seminggu. Ono bercakap panjang lebar mengenai kejahatan perkauman dan seksisme. Beliau kekal lantang bersuara untuk menyokong feminisme beliau, dan secara terbuka pahit mengenai perkauman yang dia telah mengalami daripada peminat rock, terutama di UK. Penerimaan beliau dalam media UK yang tidak lebih baik. Sebagai contoh, satu artikel Esquire tempoh yang bertajuk "John Rennon's Excrusive Gloupie" dan menampilkan kartun David Levine.

Pada tahun 1999, selepas pembunuhan beramai-ramai Columbine High School, Ono dibayar untuk papan iklan yang akan diletakkan di Bandar New York dan Los Angeles yang melahirkan imej cermin mata darah terpercik Lennon. Pada awal tahun 2002 beliau telah membayar kira-kira £ 150,000 ($ 213,375) untuk papan iklan di Piccadilly Circus dengan garis dari Imagine Lennon: ". Bayangkan semua orang masih hari ini" Pada tahun yang sama, beliau merasmikan anugerah keamanan, LennonOno Grant for Peace, dengan memberikan hadiah wang $ 50,000 (£ 31,900) asalnya kepada artis hidup "di kawasan-kawasan konflik". Anugerah ini diberikan setiap dua tahun sempena menyalakan Imagine Peace Tower, dan pertama kali diberikan kepada artis Israel dan Palestin. sejak program telah berkembang untuk memasukkan penulis, seperti Michael Pollan dan Alice Walker, aktivis seperti Vandana Shiva dan Pussy Riot, organisasi seperti Pusat Hak Perlembagaan New York, bahkan seluruh negara (Iceland).

Pada Hari Valentine 2003, pada malam pencerobohan Iraq oleh Amerika Syarikat dan UK, Ono mendengar tentang pasangan, Andrew dan Christine Gale, yang memegang cinta dalam bantahan di dalam bilik tidur kecil mereka dalam Addingham, Yorkshire Barat. Beliau menelefon mereka dan berkata, "Ia baik untuk bercakap dengan anda. Kami menyokong anda. Kami semua adik-beradik bersama-sama." Pasangan itu berkata bahawa lagu-lagu seperti "Give Peace a Chance" dan "Imagine" mengilhamkan bantahan mereka. Pada tahun 2004, Ono menerbitkan semula lagu beliau "Everyman ..... Everywoman ....." untuk menyokong perkahwinan sejenis, mengeluarkan adunan semula yang termasuk "Every Man Has a Man Who Loves Him" dan "Every Woman Has a Woman Who Loves Her"

Pada bulan Ogos 2011, beliau membuat filem dokumentari mengenai Bed Bed-Ins Peace didapati secara percuma di YouTube, dan sebagai sebahagian daripada laman web beliau "Imagine Peace". Pada bulan Januari 2013, Ono berusia 79 tahun, bersama-sama dengan Sean Lennon dan Susan Sarandon, turun ke luar bandar Pennsylvania dalam bas di bawah panji-panji Artists Against Fracking dan Sean mencipta dengan Mark Ruffalo pada bulan Ogos 2012 untuk memprotes keretakan hidraulik. Ahli-ahli kumpulan yang lain termasuk Lady Gaga dan Alec Baldwin.

Ono mempromosikan seni beliau, dan berkongsi mesej inspirasi dan imej, melalui kehadiran Twitter, Instagram dan Facebook yang kukuh dan aktif. Pada bulan April 2014 pengikut Twitter beliau mencapai 4.69 juta, manakala pengikut Instagram beliau melebihi 99,000. Tweet beliau adalah puisi pengajaran pendek, komen di media dan politik, dan nota mengenai persembahan.

Perhubungan dengan kumpulan The Beatles[sunting | sunting sumber]

Menurut wartawan Barry Miles, selepas Lennon dan Ono telah cedera dalam kemalangan kereta pada bulan Jun 1969, separuh jalan rakaman Abbey Road, katil yang dipasang di studio dengan mikrofon supaya kedua boleh membuat komen seni mengenai album. Miles fikir kehadiran berterusan Ono di studio pada penghujung kerjaya Beatles meletakkan tekanan pada hubungan Lennon dengan ahli-ahli kumpulan yang lain. George Harrison secara lisan menyerang beliau selepas beliau mengambil salah satu biskut penghadaman coklat tanpa meminta. Akhbar Inggeris menggelarkannya "wanita yang membubarkan the Beatles", tetapi Ono telah menyatakan bahawa Beatles berpecah diri mereka sendiri tanpa sebarang penglibatan langsung dari beliau, sambil menambah "Saya tidak fikir saya boleh cuba juga untuk membubarkan mereka." Dalam temu bual dengan Dick Cavett, Lennon jelas menafikan Ono membubarkan The Beatles dan juga Harrison berkata dalam satu temu bual dengan Cavett bahawa The Beatles mempunyai masalah lama sebelum Ono datang.

Walaupun Beatles telah bersama-sama, setiap lagu yang ditulis oleh Lennon atau McCartney telah dikreditkan sebagai Lennon-McCartney tidak kira sama ada lagu itu kerjasama atau ditulis semata-mata oleh salah satu daripada dua (kecuali yang terdapat dalam album pertama mereka, Please Please Me, yang asalnya dikreditkan lagu untuk McCartney-Lennon). Pada tahun 1976, McCartney mengeluarkan satu album live bertajuk, Wings over America, yang mengkreditkan lima Beatles menjejaki sebagai komposisi P. McCartney-J. Lennon, tetapi bukan Lennon atau Ono membantah. Selepas kematian Lennon, bagaimanapun, McCartney sekali lagi cuba untuk mengubah perintah itu untuk McCartney-Lennon untuk lagu-lagu yang semata-mata atau terutamanya yang ditulis oleh beliau, seperti "Yesterday," tetapi Ono tidak akan membenarkannya, berkata dia merasakan ini memecahkan perjanjian bahawa dua telah dibuat semasa Lennon masih hidup, dan yang masih hidup Beatle berhujah bahawa perjanjian itu tidak pernah wujud. Jurucakap Ono berkata McCartney telah membuat "satu percubaan untuk menulis semula sejarah".

Dalam temu bual Rolling Stones pada tahun 1987, Ono berkata tempat McCartney dalam proses perpecahan band. Dalam antologi John Lennon 1998, Lennon Legend, kredit komposer daripada "Give Peace a Chance" telah ditukar kepada "John Lennon" daripada kredit mengarang asalnya iaitu "Lennon-McCartney." Walaupun lagu itu ditulis oleh Lennon sepanjang tempoh perkhidmatan beliau dengan Beatles, ia telah menulis dan dirakam tanpa bantuan band, dan dikeluarkan sebagai single pertama bebas Lennon di bawah jolokan "Plastik Ono Band". Lennon melahirkan rasa kesal bahawa dia tidak diberi kredit bersama bertulis kepada Ono sebaliknya, yang sebenarnya membantu beliau menulis lagu. Pada tahun 2002, McCartney mengeluarkan satu lagi album live, Back in the U.S. Live 2002, dan 19 lagu-lagu The Beatles termasuk digambarkan sebagai "digubah oleh Paul McCartney dan John Lennon", yang mencetuskan perdebatan mengenai kredit dengan Ono. Jurucakap beliau Elliott Mintz menyebutnya "usaha untuk menulis semula sejarah.", namun, Ono tidak mendakwa.

Pada tahun 1995, selepas Beatles mengeluarkan Lennon "Free as a Bird" dan "Real Love", dengan demo disediakan oleh Ono, McCartney dan keluarganya bekerjasama dengan beliau dan Sean untuk mencipta lagu "Hiroshima Sky is Always Blue", yang memperingati ulang tahun ke-50 pengeboman atom bandar Jepun. Ono, McCartney menyatakan: ". Saya fikir dia adalah seorang wanita yang saya fikir itu salah ..... dia sebaliknya ..... Saya fikir dia hanya lebih ditentukan daripada kebanyakan orang untuk menjadi dirinya sendiri." Dua tahun kemudian, bagaimanapun, Ono secara umumnya membandingkan Lennon untuk Wolfgang Amadeus Mozart, manakala McCartney, katanya, hampir menyerupai saingan Antonio Salieri yang kurang berbakat. Kata-kata ini menaikkan kemarahan isteri McCartney, Linda, yang telah mati akibat kanser payudara pada masa itu, dan apabila Linda meninggal dunia kurang daripada setahun kemudian, McCartney tidak menjemput Ono untuk upacara isterinya di Manhattan.

Menerima Anugerah Q pada tahun 2005 Ono menyebut bahawa Lennon pernah berasa tidak selamat tentang penulisan lagu beliau. Dia menjawab, "Anda seorang penulis lagu yang baik. Ia bukan Jun dengan sudu yang anda tulis. Anda seorang penyanyi yang baik, dan pemuzik mungkin sedikit gementar meliputi lagu-lagu anda."

Dalam temuramah Oktober 2010, Ono bercakap mengenai "hujung minggu hilang" Lennon dan perdamaian berikut beliau dengannya. Beliau mengkreditkan McCartney dengan membantu menyelamatkan perkahwinannya dengan John. "Saya mahu dunia tahu bahawa ia adalah satu perkara yang sangat menyentuh yang Paul lakukan untuk John." Semasa melawat dengan Ono pada Mac 1974, McCartney, semasa meninggalkan, bertanya "Apa yang akan membuat anda kembali kepada John?" McCartney kemudiannya meluluskan maklumbalasnya kepada Lennon semasa melawat beliau di Los Angeles. "John sering berkata beliau tidak faham mengapa Paul melakukan ini untuk kami, tetapi dia lakukan." Pada tahun 2012, McCartney mendedahkan bahawa beliau tidak menyalahkan Ono untuk perpecahan The Beatles dan mengkreditkan Ono dengan banyak inspirasi kerja Lennon selepas Beatles.

Perhubungan dengan Julian Lennon[sunting | sunting sumber]

Ono mempunyai hubungan yang sukar dengan anak tirinya, Julian anak Lennon, yang telah meningkat sejak beberapa tahun. Beliau telah melahirkan rasa kecewa dengan pengendaliannya terhadap harta Lennon, dan perbezaan antara pendidikan Sean dan beliau, sambil menambah, "apabila Ayah berhenti mendengar muzik selama beberapa tahun untuk bersama dengan Sean, mengapa tidak boleh dia berbuat demikian dengan saya?"[91] Lebih benar-benar, bagaimanapun, Julian diketepikan daripada kehendak bapanya, dan beliau bertarung dengan Ono di mahkamah selama bertahun-tahun, menetap pada 1996 untuk jumlah yang tidak ditentukan yang kertas dilaporkan telah "dipercayai" berada dalam bidang £ 20 juta, yang Julian menafikan.[18]

Beliau mengakui bahawa dia adalah "anak ibu", yang Ono telah dinamakan sebagai sebab mengapa dia tidak pernah mampu untuk mendapatkan dekat dengan beliau. "Julian dan saya cuba untuk berkawan. Sudah tentu, jika dia terlalu mesra dengan saya, maka Saya berfikir bahawa ia menyakitkan saudara-mara yang lain. Beliau sangat setia kepada ibunya. itu adalah perkara yang pertama, yang telah di dalam fikirannya." Walau bagaimanapun, beliau dan Sean menghadiri pembukaan pameran foto Julian di Morrison Hotel di New York City pada tahun 2010,[92] muncul buat kali pertama untuk gambar dengan Cynthia dan Julian. Beliau juga mempromosikan pameran itu di laman web beliau, dan Julian dan Sean menjadi rapat.[93]

Dalam budaya masyhur[sunting | sunting sumber]

Single debut band rock Kanada Barenaked Ladies, "Be My Yoko Ono," pertama kali dikeluarkan pada tahun 1990 dan kemudian muncul dalam album 1992 mereka Gordon.[94] Lirik adalah "permintaan yang sangat mendesak malu untuk teman wanita yang berpotensi, sangkar segi bahawa membandingkan dirinya kepada salah satu daripada genius sekali muzik pop." Ia juga mempunyai "tiruan menyindir gaya unik lantang jambatan Yoko Ono"[95]

Pada tahun 2000, penyanyi rakyat Amerika Dar Williams merakamkan lagu berjudul "I Won't Be Your Yoko Ono."[96] Bryan Wawzenek dari laman web Ultimate Classic Rock yang menerangkan lagu itu sebagai "menggunakan John dan Yoko sebagai titik permulaan untuk meneroka cinta, dan terutamanya, cinta antara artis."[97]

Band British Elbow, menyebut Ono dalam lagu mereka "New York Morning" dari album 2014 mereka The Take Off dan Landing of Everything ("Oh, my giddy aunt, New York can talk / It's the modern Rome and folk are nice to Yoko"). Sebagai tindak balas Ono mencatatkan surat terbuka kepada band ini di laman web beliau, berterima kasih kepada mereka dan mencerminkan ke atas beliau dan hubungan Lennon dengan bandar.[98]

Band rock post-punk Death of Samantha menamakan diri mereka selepas lagu dari album Ono tahun 1973 Approximately Infinite Universe.[99]

Diskografi[sunting | sunting sumber]

Album[sunting | sunting sumber]

Tahun Album Carta AS Catatan
1970 Yoko Ono/Plastic Ono Band 182
1971 Fly 199
1972 Approximately Infinite Universe 193
1973 Feeling the Space -
1981 Season of Glass 49
1982 It's Alright (I See Rainbows) 98
1985 Starpeace -
1996 Rising -
1997 A Story -
2001 Blueprint for a Sunrise -
2009 Between My Head and the Sky -
2012 Yokokimthurston -
2013 Take Me to the Land of Hell -

Album bersama John Lennon[sunting | sunting sumber]

Tahun Album Carta AS
1968 Unfinished Music No.1: Two Virgins 124
1969 Unfinished Music No.2: Life with the Lions 174
Wedding Album 178
Live Peace in Toronto 1969 10
1972 Some Time in New York City 48
1980 Double Fantasy 1
1984 Milk and Honey 11

Album kompilasi, runut bunyi dan EP[sunting | sunting sumber]

Album adunan semula[sunting | sunting sumber]

Album penghormatan[sunting | sunting sumber]

Single[sunting | sunting sumber]

Year Song UK U.S. Dance Album
1971 "Mrs. Lennon"/"Midsummer New York" Fly
"Mind Train"/"Listen, the Snow Is Falling" Fly' (b-side non-album single)
1972 "Now or Never"/"Move on Fast" Approximately Infinite Universe
1973 "Death of Samantha"/"Yang Yang"
"Josejoi Banzai (Part 1)"/"Josejoi Banzai (Part 2)" (Japan-only) Non-album single
"Woman Power"/"Men, Men, Men" Feeling the Space
"Run, Run, Run"/"Men, Men, Men"
1974 "Yume O Motou (Let's Have a Dream)"/"It Happened" (Japan-only) Non-album single
1981 "Walking on Thin Ice"/"It Happened" 35[100] 13[6]
"No, No, No"/"Will You Touch Me" Season of Glass
1982 "My Man"/"Let the Tears Dry" It's Alright (I See Rainbows)
"Never Say Goodbye"/"Loneliness"
1985 "Hell in Paradise"/"Hell in Paradise" (instrumental) 12[6] Starpeace
"Cape Clear"/"Walking on Thin Ice" (promo)
2001 "Open Your Box" (remixes) 144[101] 25[6] Non-album singles
2002 "Kiss Kiss Kiss" (remixes) 20[6]
"Yang Yang" (remixes) 17[6]
2003 "Walking on Thin Ice" (remixes) 35[100] 1[6]
"Will I" (remixes)/"Fly" (remixes) 19[6]
2004 "Hell in Paradise" (remixes) 4[6]
"Everyman... Everywoman..." (remixes) 1[6]
2007 "You're the One" (remixes) 2[6]
"No, No, No" (remixes) 1[6]
2008 "Give Peace a Chance" (remixes) 1[6]
2009 "I'm Not Getting Enough" (remixes) 1[6]
2010 "Give Me Something" (remixes) 1[6]
"Wouldnit (I'm a Star)" (remixes) 1[6]
2011 "Move on Fast" (remixes) 1[6]
"Talking to the Universe" (remixes) 1[6]
2012 "She Gets Down on Her Knees" (remixes) 5[6]
"Early in the Morning" Yokokimthurston
"I'm Moving On" (remixes) 4[6] Non-album single
2013 "Hold Me" (featuring Dave Audé) (remixes) 1
"Walking on Thin Ice 2013" (remixes) 1[6]
2014 "Angel" (remixes) 1[6]
2015 "Woman Power" (remixes) 6
"I Love You, Earth" (Antony & Yoko Ono) / "I'm Going Away Smiling" (Antony) (10″ vinyl single + download)
"Blink" (Yoko Ono & John Zorn) (10″ vinyl single + download)
"Happy Xmas (War Is Over)" (Yoko Ono & Flaming Lips) / "Atlas Eets Christmas" (Yoko Ono & Flaming Lips) (7" vinyl single)

Kemunculan sebelah-B dalam single John Lennon[sunting | sunting sumber]

Buku dan monograf[sunting | sunting sumber]

  • Grapefruit (1964)
  • Summer of 1980 (1983)
  • ただの私 (Tada-no Watashi – Just Me!) (1986)
  • The John Lennon Family Album (1990)
  • Instruction Paintings (1995)
  • Grapefruit Juice (1998)
  • YES YOKO ONO (2000)
  • Odyssey of a Cockroach (2005)
  • Imagine Yoko (2005)
  • Memories of John Lennon (editor) (2005)
  • 2:46: Aftershocks: Stories From the Japan Earthquake (contributor) (2011)
  • 郭知茂 Vocal China Forever Love Song
  • Acorn (2013)[102]

Filem[sunting | sunting sumber]

Pengarah[sunting | sunting sumber]

  • Eye blink (1966, 5 min)
  • Bottoms (1966, 5½ min)
  • Match (1966, 5 min)
  • Cut Piece (1965, 9 min)
  • Wrapping Piece (1967, approx. 20 min, music by Delia Derbyshire)
  • Film No. 4 (Bottoms) (1966/1967, 80 min)
  • Bottoms, advertisement/commercial (1966/1967, approx. 2 min)
  • Two Virgins (1968, approx. 20 min), a portrait film consisting of super-impositions of John's and Yoko's faces.
  • Film No. Five (Smile) (1968, 51 min)
  • Rape (1969, 77 min), filmed by Nick Rowland, a young woman is relentlessly pursued by a camera crew.
  • Apotheosis (1970, 18½ mins)
  • Freedom (1970, 1 min), a slow-motion film showing a woman attempting to take off her bra.
  • Making of Fly (1970, approx. 30 min)
  • Up Your Legs Forever (1970, 70 min), a film consisting of continuous panning shots up a series of 367 human legs.
  • Erection (1971, 20 min), a film of a hotel's construction over many months, based on still photographs by Iain McMillan.
  • Sisters, O Sisters (1971, 4 min)
  • Luck of the Irish (1971, approx. 4 min)
  • Blueprint for the Sunrise (2000, 28 min)
  • Onochord (2004, continuous loop)[103]

Kolaborasi[sunting | sunting sumber]

Pelakon atau sebagai diri sendiri[sunting | sunting sumber]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. Ono retrospective opens in Frankfurt (Retrospektif Yoko Ono dibuka di Frankfurt) 16 Februari 2013. Yahoo Malaysia
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 "Yoko Ono: biography". AllMusic. Dicapai pada February 1, 2014. 
  3. 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 Haven, Cynthia (December 19, 2008). "Yoko Ono to speak at Stanford, Stanford Report". Stanford University. 
  4. 4.0 4.1 ""Brought to Book", 31 July 1971 interview with Alan Smith". Uncut Presents NME Originals Beatles-The Solo Years. 2010. p. 42. 
  5. 5.0 5.1 5.2 5.3 5.4 Murray Sayle, "The Importance of Yoko Ono", JPRI Occasional Paper No. 18, Japan Policy Research Institute, November 2000.
  6. 6.00 6.01 6.02 6.03 6.04 6.05 6.06 6.07 6.08 6.09 6.10 6.11 6.12 6.13 6.14 6.15 6.16 6.17 6.18 6.19 6.20 6.21 "Yoko Ono - Charts & Awards - Billboard Singles". AllMusic. Dicapai pada January 12, 2014. 
  7. Munroe et al. 2000, halaman 231
  8. Goodman, Amy (October 16, 2007). "EXCLUSIVE: Yoko Ono on the New Imagine Peace Tower in Iceland, Art & Politics, the Peace Movement, Government Surveillance and the Murder of John Lennon". Democracy Now!. Dicapai pada 25 Februari 2014.  Semak nilai tarikh dalam: |access-date= (bantuan)
  9. "Yoko Ono". biography.com. Dicapai pada February 14, 2014. 
  10. Munroe et al. 2000, ms. 23.
  11. 11.0 11.1 11.2 "Yoko Ono Biography". Biography Channel (UK). 
  12. Hockinson, Michael J. (1992). The Ultimate Beatles Quiz Book. Macmillan. 
  13. Munroe et al. 2000, ms. 27.
  14. Munroe et al. 2000, ms. 168.
  15. Harry 2001, ms. 682.
  16. 16.0 16.1 Buskin, Richard. "John Lennon: John Lennon Meets Yoko Ono". HowStuffWorks.com. Dicapai pada April 17, 2014. 
  17. Sheff, David (2000). All We Are Saying: The Last Major Interview with John Lennon and Yoko Ono. St. Martin's Griffin. 
  18. 18.0 18.1 18.2 Ralat petik: Tag <ref> tidak sah; teks bagi rujukan Scot tidak disediakan
  19. 19.0 19.1 "Yoko Ono: Biography". Rolling Stone. Dicapai pada February 5, 2014. 
  20. Harry 2001, ms. 683.
  21. Two Virgins liner notes, Apple, SAPCOR 2
  22. Lennon, Cynthia, A Twist of Lennon, Avon, ISBN 978-0-380-45450-1, 1978, p. 183
  23. Spizer, Bruce, The Beatles on Apple Records, 498 Productions, ISBN 0-9662649-4-0, 2003, pp. 107-108
  24. Harry 2001, ms. 510.
  25. Spitz, Bob, The Beatles: The Biography, 2005, p. 800
  26. Kruse, Robert J. II, "Geographies of John and Yoko's 1969 Campaign for Peace: An Intersection of Celebrity, Space, Art, and Activism", in Johansson, Ola, Bell, Thomas L., eds., Sound, Society and the Geography of Popular Music, Ashgate, ISBN 978-0-7546-7577-8, 2009, p. 16
  27. Norman, Philip (2008). John Lennon: The Life. Doubleday Canada. p. 608. ISBN 978-0-385-66100-3. 
  28. Harry 2001, ms. 276.
  29. Norman, Philip, John Lennon: The Life, 2008, Doubleday Canada, p. 608, ISBN 978-0-385-66100-3
  30. Coleman, Ray, Lennon: The Definitive Biography, 1992, p. 550
  31. Coleman, Ray, Lennon: The Definitive Biography, 1984b, p. 64
  32. Norman, Philip, John Lennon The Life, Hammersmith, England: Harper Collins, 2008, ISBN 978-0-00-719741-5, p. 615 et seq
  33. Emerick, Massey, 2006, pp. 279–80
  34. Gibron, Bill (December 21, 1968). "An in-depth Look at the Songs on Side-Three". Rolling Stone. The White Album Project. Dicapai pada February 1, 2014. 
  35. Lewisohn, Mark, 2000, The Complete Beatles Chronicle, London: Hamlyn, ISBN 978-0-600-60033-6, p. 284
  36. Ian MacDonald, Revolution in the Head, 3rd ed., Chicago: Chicago Review Press, 2007, ISBN 978-1-55652-733-3, 1556527330
  37. Calkin, Graham. "Live Peace in Toronto 1969". Jpgr.co.uk. Dicapai pada February 1, 2014. 
  38. Blaney, John (2005). John Lennon: Listen to This Book (illustrated ed.). [S.l.]: Paper Jukebox. p. 42. ISBN 978-0-9544528-1-0.
  39. "Women in Music: Trailblazing Female Singers, Songwriters and Musicians". makers.com. 
  40. "Yoko Ono/Plastic Ono Band: Awards". AllMusic. 
  41. Liner notes to Disc 2, Sometime In New York City album.
  42. Carr, R. & Tyler, T. (1978). The Beatles: An illustrated record. Harmony Books. p. 83. ISBN 0-517-53367-7. 
  43. Jackson, Andrew Grant. Still the Greatest: The Essential Songs of The Beatles' Solo Careers, Lanham, MD: Scarecrow Press, July 2012 (p.50)
  44. "Various Artists: Now That's What I Call Christmas!: The Essential". AllMusic. Dicapai pada February 14, 2014. 
  45. "Happy Xmas (War Is Over): Overview". AllMusic. Dicapai pada February 14, 2014. 
  46. Munroe et al. 2000, ms. 320.
  47. 47.0 47.1 Ali, Tariq (Feb 2, 2010). "John Lennon's power for the people". The Guardian. 
  48. Brenda Giuliano, Geoffrey Giuliano (1998). Press Release Interview with May Pang. ISBN 978-0-7119-6470-9. Dicapai pada June 9, 2011. 
  49. Harry 2001, ms. 698-99.
  50. Harry 2001, ms. 700-01.
  51. Willman, Chris (April 7, 2013). "Julian Lennon At 50: It's Never 'Much Too Late' For Lennon Family Discord | Stop The Presses! (NEW)". Music.yahoo.com. Dicapai pada April 17, 2014. 
  52. H, Erika. "Sean Ono Lennon and Charlotte Kemp Muhl to release debut as Ghost of a Saber Tooth Tiger; win award for worst band name since Dogs Die in Hot Cars". tinymixtapes.com. Dicapai pada September 28, 2011. 
  53. Dakss, Brian (Dec 8, 2005). "John Lennon Remembered". CBS News. 
  54. Allin, Olivia (March 27, 2011). "Yoko Ono headlining shows for Japan relief efforts". On the Red Carpet. 
  55. "Worldwide Broadcast Planned In Honor of Lennon's 50th Birthday". The Tufts Daily. October 5, 1990. p. 3. 
  56. Steve Hochman, GRAMMY.com. "A Monument In The Life". 
  57. "Spirit Foundation". Dicapai pada January 31, 2014. 
  58. Newhall, Edith (Oct 2000). "A Long and Winding Road". ARTnews. p. 163. 
  59. Munroe et al. 2000, ms. 40-41.
  60. 60.0 60.1 60.2 Munroe et al. 2000, ms. 233.
  61. Cardace, Sara (Oct 9, 2009). "Influences: Sean Lennon". New York magazine. 
  62. Munroe et al. 2000, ms. 17.
  63. Blau, Max (Sep 5, 2012). "33 Musicians on What John Cage Communicates". npr.org. 
  64. 64.0 64.1 Munroe et al. 2000, ms. 65.
  65. Ralat petik: Tag <ref> tidak sah; teks bagi rujukan MH232 tidak disediakan
  66. 66.0 66.1 Munroe et al. 2000, halaman 21
  67. Kotz, Liz (Winter 2001). "Post-Cagean Aesthetics and the "Event" Score". October. 95: 55–89 [56]. JSTOR 779200. 
  68. 68.0 68.1 68.2 Munroe et al. 2000, halaman 158
  69. Empire, Kitty (June 22, 2013). "Yoko Ono's Meltdown – review". The Guardian. 
  70. 70.0 70.1 Ralat petik: Tag <ref> tidak sah; teks bagi rujukan Whit tidak disediakan
  71. Concannon, Kevin (2011). Joan M. Marter, ed. The Grove Encyclopedia of American Art, Volume 1. Oxford University Press. p. 596. ISBN 0195335791. 
  72. Pang, May (1983). Loving John. Warner Books (Paperback). ISBN 978-0-446-37916-8. 
  73. Ono, Yoko (2013). Acorn. OR Books. ISBN 978-1-939293-23-7. 
  74. 74.0 74.1 "Yoko Ono Biography: Films". Biography Channel (UK). 
  75. 75.0 75.1 "New York 65–66 Fluxus Films + London 66–67". Diarkibkan daripada original pada February 22, 2005. "England 68–69". Diarkibkan daripada original pada February 22, 2005.  "London 69–71". Diarkibkan daripada original pada February 22, 2005. "Around the World 69–71". Diarkibkan daripada original pada February 22, 2005. "New York 70 – 71". Diarkibkan daripada original pada February 22, 2005. "Ann Arbor/NYC 71–72 + 2000". Diarkibkan daripada original pada February 22, 2005.  ICA website.
  76. "Film No. 4". swatch.com. Dicapai pada February 5, 2014. 
  77. Munroe et al. 2000, ms. 294.
  78. "Pharrell Williams Wrote a Pretty Cool Wish on Yoko Ono's Wish Tree". N.Y. Observer. June 6, 2013. 
  79. "Yoko Ono's Wish Tree at Saint Louis Art Museum". Blouin Art Info. August 19, 2013. 
  80. "Yoko Ono's Wish Trees". Imagine Peace Tower website. 
  81. "Yoko Ono". Peggy Guggenheim Collection. 
  82. 82.0 82.1 Ralat petik: Tag <ref> tidak sah; teks bagi rujukan Dub tidak disediakan
  83. "THE SUN IS DOWN! remix competition – THE 20 WINNING REMIXES". ImaginePeace.com. January 26, 2010. 
  84. "Kim Gordon/Thurston Moore/Yoko Ono/YOKOKIMTHURSTON". AllMusic. 
  85. Badman 1999, ms. 40.
  86. "Yoko Ono". Nndb.com. Dicapai pada August 24, 2015. 
  87. Ralat petik: Tag <ref> tidak sah; teks bagi rujukan GL tidak disediakan
  88. Jackson, Buzzy (February 17, 2005). A Bad Woman Feeling Good: Blues and the Women Who Sing Them. W. W. Norton & Company. pp. 264–65. ISBN 978-0-393-05936-6. 
  89. Dahlberg, Tim (December 22, 2007). "Yoko Romo: Jessica Simpson cast in the role of villain". USA Today. Dicapai pada August 7, 2008. 
  90. "Perrie Edwards: The Blonde Yoko Ono?". MTV. March 26, 2015. Dicapai pada March 26, 2015. 
  91. "Julian Lennon blames father John for his lack of children". The Daily Telegraph. December 4, 2011. Dicapai pada February 21, 2014. 
  92. Ralat petik: Tag <ref> tidak sah; teks bagi rujukan Rolling_Stone tidak disediakan
  93. Ralat petik: Tag <ref> tidak sah; teks bagi rujukan Imagine_Peace tidak disediakan
  94. "Barenaked Ladies: Be My Yoko Ono". last.fm. Dicapai pada February 7, 2014. 
  95. "Barenaked Ladies: Be My Yoko Ono (Overview)". AllMusic. Dicapai pada February 7, 2014. 
  96. "Dar Williams - I Won't Be Your Yoko Ono". Discogs. Dicapai pada February 7, 2014. 
  97. Bryan Wawzenek “Top 10 Songs Inspired by Yoko Ono”, Ultimate Classic Rock
  98. "Yoko Ono thanks Elbow for new song 'New York Morning' in open letter". NME.com. March 5, 2014. Dicapai pada April 23, 2014. 
  99. "Death of Samantha: Notes from the Underground," The Plain Dealer Magazine, February 22, 1987, Christopher Evans, Page 6
  100. 100.0 100.1 "Chart Stats - Yoko Ono". Chart Stats. 
  101. "Chart Log UK : 1994–2010 : The O – Ozric Tentacles". zobbel.de. Dicapai pada January 12, 2014. 
  102. Ono, Yoko (2013). Acorn. OR Books. ISBN 978-1-939293-23-7. Dicapai pada July 30, 2013.  Note ISBN 978-1-939293-23-7 (paperback), ISBN 978-1-939293-24-4 (ebook), but setakat 30 Julai 2013 (2013-07-30), it is only available directly from the publisher
  103. Ono, Yoko. "Yoko Ono: Onochord on Vimeo". Vimeo.com. Dicapai pada September 14, 2010. 

Sumber[sunting | sunting sumber]

Bacaan lanjut[sunting | sunting sumber]

  • Ayres, Ian (2004). Van Gogh's Ear: Best World Poetry & Prose (Volume 3 includes Yoko Ono's poetry/artwork). Paris: French Connection. ISBN 978-2-914853-02-6. 
  • Ayres, Ian (2005). Van Gogh's Ear: Best World Poetry & Prose (Volume 4 includes Yoko Ono's poetry/artwork). Paris: French Connection. ISBN 978-2-914853-03-3. 
  • Clayson, Alan et al. Woman: The Incredible Life of Yoko Ono
  • Goldman, Albert. The Lives of John Lennon
  • Green, John. Dakota Days
  • Badman, Keith (1999). The Beatles After the Breakup. Omnibus Press. ISBN 0-7119-7520-5. 
  • Haskell, Barbara. Yoko Ono: Arias and Objects. Exhibition Catalogue. New York: Whitney Museum of American Art, 1991.
  • Hendricks, Geoffrey. Fluxus Codex
  • Hendricks, Geoffrey. Yoko Ono: Arias and Objects
  • Hopkins, Jerry. Yoko Ono
  • Klin, Richard, and Lily Prince, photos. "'I Remembered Carrying a Glass Key to Open the Sky.'" In Something to Say: Thoughts on Art and Politics in America. (Leapfrog Press, 2011)
  • Miles, Barry (1997). Many Years From Now. Vintage-Random House. ISBN 978-0-7493-8658-0. 
  • Millett, Kate. Flying
  • Norman, Philip, John Lennon : the life, 1st ed., New York : Ecco, 2008. ISBN 978-0-06-075401-3.
  • Norman, Philip, Days in the life : John Lennon remembered, London : Century, 1990. ISBN 0-7126-3922-5
  • Munroe, Alexandra. Yoko Ono’s Bashō: A Conversation, published in Yoko Ono: Half-a-Wind Show; A Retrospective. April 14, 2013. [1]
  • Munroe, Alexandra. Spirit of YES: The Art and Life of Yoko Ono, published in YES YOKO ONO, 2000. [2]
  • Munroe, Alexandra. Why War? Yoko by Yoko at the Serpentine, published in Yoko Ono: To the Light. 2012. [3]
  • Obrist, Hans Ulrich. The Conversation Series: Yoko Ono, Walther König, Cologne, 2010.
  • Rumaker, Michael. The Butterfly
  • Seaman, Frederic. The Last Days of John Lennon
  • Sheff, David. Last Interview: John Lennon and Yoko Ono New York: Pan Books, 2001. ISBN 978-0-330-48258-5.
  • Wiener, Jon. Come Together: John Lennon in His Time
  • Wenner, Jann, ed. The Ballad of John and Yoko
  • Yoon, Jean. The Yoko Ono Project

Pautan luar[sunting | sunting sumber]

Wikiquote-logo.svg
Wikiquote mempunyai koleksi petikan mengenai: