Anjing terapi

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari
Anjing pengutip keemasan kerap digunakan sebagai anjing terapi kerana perilaku tenang, perangai lemah lembut, dan keramahan terhadap orang asing.

Anjing terapi ialah anjing dilatih untuk menyediakan kasih sayang dan keselesaan kepada orang di hospital, rumah persaraan, rumah penjagaan, sekolah, hospis, orang dengan kesukaran pembelajaran, dan keadaan berstres, seperti kawasan bencana.

Anjing terapi terdapat dalam semua saiz dan baka. Ciri paling penting anjing terapi ialah perangainya. Anjing terapi yang bagus mesti ramah, sabar, yakin, lemah lembut, dan tenang dalam semua keadaan. Anjing terapi mesti menikmati sentuhan dengan manusia dan bahagia dibelai dan dipegang, kadang-kadang dengan cemerkap.

Tugas utama anjing terapi adalah untuk membenarkan orang tidak dikenali untuk membuat sentuhan fizikal dengannya dan untuk menikmati sentuhan itu. Kanak-kanak biasanya menikmati memeluk haiwan; dewasa biasanya hanya menikmati membelai anjing. Anjing itu mungkin perlu dinaikkan, atau memanjat, ke riba atau katil individu dan duduk atau baring dengan selesa di situ. Banyak anjing menyumbang pengalaman lawatan dengan mempersembahkan sedikit kepintaran untuk penontonnya atau dengan bermain permainan yang hati-hati berstruktur. Dalam persekitaran hospis, anjing terapi boleh memainkan peranan dalam jagaan pelega dengan mengurangkan kebimbangan kematian.

Lihat juga[sunting | sunting sumber]


Rujukan[sunting | sunting sumber]

Pautan luar[sunting | sunting sumber]