Pertubuhan Kerjasama Islam

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
(Dilencongkan dari Pertubuhan Persidangan Islam)
Jump to navigation Jump to search
Organisation of Islamic Cooperation
Organisation de la Coopération Islamique (Perancis)
منظمة التعاون الإسلامي (Arab)
Flag of OIC
Logo of the OIC
Bendera Jata
     Member states     Observer states     Suspended states
  •      Member states
  •      Observer states
  •      Suspended states
  • Administrative centre (Headquarters) Arab Saudi Jeddah, Saudi Arabia
    Official languages
    Jenis Religious
    Membership 57 member states
    Pemimpin
    • Secretary-General
    Yousef Al-Othaimeen
    Diasaskan
    • Charter signed
    25 September 1969
    Penduduk
    • Anggaran 2011
    1.6 billion
    • Jumlah
    18.6 trillion[1]
    • Per kapita
    $10,825[1]
    Laman sesawang
    www.oic-oci.org

    Pertubuhan Kerjasama Islam[2] atau OIC (منظمة المؤتمر الإسلامي; Organisation of Islamic Cooperation) ialah satu pertubuhan antarabangsa di kalangan negara-negara Islam yang mempunyai delegasi tetap ke Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB). Organisasi ini terdiri daripada gabungan 57 negara-negara Islam seluruh dunia yang kebanyakannya dari negara-negara Timur Tengah dan utara Afrika, Caucasus, Asia Tenggara, Asia Tengah, Balkan dan Asia Selatan. Negara-negara ini telah membuat keputusan untuk mengumpulkan sumber mereka bersama-sama bergabung bersatu tenaga dan suara untuk melindungi kepentingan dan memastikan kemajuan dan kebajikan umat Islam di seluruh dunia.

    Bahasa rasmi organisasi berkenaan adalah Bahasa Arab, Inggeris dan Perancis.[3] Pada 28 Jun 2011, ia menukar namanya daripada Pertubuhan Persidangan Islam (Arab: منظمة المؤتمر الإسلامي) kepada Pertubuhan Kerjasama Islam.[4][5]

    Sejarah dan matlamat[sunting | sunting sumber]

    Matlamat utama OIC adalah "untuk menggalakkan keeratan antara ahli negara-negara Islam; bagi menyelaras kerjasama antara negara ahli dalam bidang ekonomi, sosial, budaya, saintifik, dan bidang-bidang lain; bagi berusaha untuk menghapuskan perbezaan rasial dan diskriminasi dan menentang kolonial dalam semua bentuk; dan, untuk menyokong semua Muslim dalam usaha mereka mempertahankan maruah, kebebasan dan hak negara, membina jambatan antara jurang perbezaan budaya dunia dll".

    Organisasi ini ditubuhkan di Rabat, Maghribi pada 25 September 1969 dengan persidangan pertamanya berlangsung di Rabat pada 22 September hingga 25 September.

    Persidangan yang kesepuluh diadakan pada 16 dan 17 Oktober 2003 di PICC, Putrajaya yang dirasmikan oleh Perdana Menteri Malaysia ke-5, Tun Abdullah Ahmad Badawi. Kini Malaysia adalah Pengerusi Pertubuhan Persidangan Islam (OIC).

    YTM Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj, Perdana Menteri Malaysia yang pertama pernah dilantik sebagai Setiausaha Agung OIC yang pertama.

    Pertubuhan Persidangan Islam (OIC) lahir pada 12 Rejab 1389 Hijrah apabila pemimpin dunia bersidang buat pertama kalinya di Rabat, Maghribi bagi membincangkan strategi ummah berikut pembakaran Masjidil Al-Aqsa di Baitulmaqdis[6] yang menjadi kiblat pertama umat Islam. Mesyuarat persediaan di Rabat pada 8 dan 9 September dihadiri tujuh negara termasuk Malaysia bersetuju mencadangkan kepada Ketua negara dan kerajaan Islam supaya mengadakan sidang kemuncak Islam di Rabat. Jemputan dihantar kepada 25 negara itu yang dianjur oleh Raja Hassan II Maghribi, dan Malaysia diwakili oleh perdana menteri masa itu, Allahyarham Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj. Sidang kemuncak berikutnya diadakan:-

    • Lahore, Pakistan (1972)
    • Makkah/Taif, Arab Saudi (1981)
    • Casablanca, Maghribi (1984)
    • Dakar, Senegal (1991)
    • Casablanca, Maghribi (1994)
    • Teheran, Iran (1997)
    • Doha, Qatar (2000)
    • Putrajaya, Malaysia (2003)

    Setiausaha Agung OIC[sunting | sunting sumber]

    1. Al-Marhum Tunku Abdul Rahman ( Malaysia 1971-1973)
    2. Hassan Al-Touhami (750px-Flag of Egypt.svg.png Mesir 1974-1975)
    3. Dr Amadou Karim Gaye (Bendera Senegal Senegal 1975-1979)
    4. Habib Chatty (800px-Flag of Turkey.svg-1-.png Turki 1979-1984)
    5. Syed Sharifuddin Pirzada (Flag of Pakistan (bordered).svg Pakistan, 1985-1988)
    6. Dr Hamid Algabid ( Niger, 1989-1996)
    7. Dr Azeddine Laraki ( Maghribi, 1997-2000)
    8. Dr Abdelouahed Belkeziz ( Maghribi, 2001-2004)
    9. Prof Dr Ekmeleddin Ihsanoglu (800px-Flag of Turkey.svg-1-.png Turki, 2005-)

    Keanggotaan[sunting | sunting sumber]

    Peta negara-negara anggota OIC (hijau) dan pemerhati(biru) seperti India and Filipina

    Nota: Jadual boleh disusun secara harfiah atau kronologi dengan menggunakan ikon "><".

    Negara Anggota Menyertai Nota
     Afghanistan, Republik Islam 1969 Digantung 1980 - Mac 1989
     Algeria, Republik Demokratik Rakyat 1969
     Chad, Republik 1969
    750px-Flag of Egypt.svg.png Mesir, Republik Arab 1969 Digantung Mei 1979 - Mac 1984
     Guinea, Republik 1969
     Indonesia, Republik 1969
    Bendera Iran Iran, Republik Islam 1969
    Bendera Jordan Jordan, Hashemite Kingdom of 1969
     Kuwait, State of 1969
     Lubnan, Republik 1969
     Libya, State of (dulu Socialist People's Libyan Arab Jamahiriya) 1969
     Malaysia 1969
     Mali, Republic of 1969
     Mauritania, Republik Islam 1969
     Maghribi, Kingdom of 1969
     Niger, Republik 1969
    Flag of Pakistan (bordered).svg Pakistan, Republik Demokratik Persekutuan(Republik Islam) 1969
     Palestine[7] 1969[8]
     Arab Saudi, Kingdom of 1969
    Bendera Senegal Senegal, Republik 1969
     Sudan, Republik 1969
     Somalia 1969
     Tunisia, Republik 1969
    800px-Flag of Turkey.svg-1-.png Turki, Republik 1969
    Republik Arab Yaman Republik Arab Yaman 1969 Dari 1990 sebagai Republik Yaman bergabung dengan Republik Demokratik Rakyat Yaman
     Bahrain, State of 1970 Dari 2003 sebgai Kerajaan Bahrain
     Oman, Kesultanan 1970
    Bendera Qatar Qatar, State of 1970
     Syria Republik Arab 1970
     United Arab Emirates 1970
     Sierra Leone, Republik 1972
     Bangladesh, Republik Rakyat 1974
     Gabon, Republik 1974
     Gambia, Republik 1974
     Guinea-Bissau, Republik 1974
     Uganda, Republik 1974
     Burkina Faso 1975
     Cameroon, Republik 1975
     Comoros, Kesatuan (dulu Republik Persekutuan Islam) 1976
    Iraq, Republik 1976
     Maldives, Republik 1976
     Djibouti, Republik 1978
     Benin, Republik 1982
     Brunei Darussalam, Sultanate of 1984
     Nigeria, Republik Persekutuan 1986
     Azerbaijan, Republik 1991
     Albania, Republik 1992
     Kyrgyzstan, Republik 1992
     Tajikistan, Republik 1992
     Turkmenistan, Republik 1992
     Mozambique, Republik 1994
    Bendera Kazakhstan Kazakhstan, Republik 1995
    Bendera Uzbekistan Uzbekistan, Republik 1995
     Suriname, Republik 1996
     Togo, Republik 1997
     Guyana, Republik 1998
    Flag of Côte d'Ivoire.svg Ivory Coast, Republik 2001
    Digantung atau dikeluarkan
     Zanzibar Jan 1993 dikeluarkan Ogos 1993
    Negara Pemerhati
     Bosnia dan Herzegovina 1994
     Republik Afrika Tengah 1997
     Cyprus Utara Turkish Republic of Northern Cyprus (as 'Turkish Cypriot State') 1979 Official 2004
     Thailand, Kingdom of 1998
    Flag of Russia.svg Rusian Federation 2005
    Observer Muslim Organisations and Communities
    Moro National Liberation Front 1977
    Observer Islamic institutions
    Parliamentary Union of the OIC Member States 2000
    Islamic Conference Youth Forum for Dialogue and Cooperation 2005
    Observer International Organisations
    Liga Arab 1975
    Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu 1976
    Pergerakan Negara Berkecuali 1977
    Organisation of African Unity 1977
    Economic Cooperation Organisation 1995

    Persidangan Kemuncak Islam[sunting | sunting sumber]

    Nombor Tarikh Negara Tempat
    Pertama 22–25 September 1969  Maghribi Rabat
    Kedua 22–24 Februari 1974  Pakistan Lahore
    Ketiga 25–29 Januari 1981  Arab Saudi Makkah dan Taif
    Keempat 16–19 Januari 1984  Maghribi Casablanca
    Kelima 26–29 Januari 1987  Kuwait Bandar Kuwait
    Keenam 9–11 Disember 1991  Senegal Dakar
    Ketujuh 13–15 Disember 1994  Maghribi Casablanca
    Luar Biasa Pertama 23-24 Mac 1997  Pakistan Islamabad
    Kelapan 9–11 Disember 1997  Iran Teheran
    Kesembilan 12–13 November 2000  Qatar Doha
    Luar Biasa Kedua 4-5 Mac 2003  Qatar Doha
    Kesepuluh 16-17 Oktober 2003  Malaysia Putrajaya
    Luar Biasa Ketiga 7-8 Disember 2005  Arab Saudi Makkah
    Kesebelas 13-14 Mac 2008  Senegal Dakar
    Luar Biasa Keempat[9] 14–15 Ogos 2012  Arab Saudi Makkah

    Kedudukan[sunting | sunting sumber]

    Isu-isu dan kontroversi[sunting | sunting sumber]

    Kesatuan Parlimen Negara-Negara OIC[sunting | sunting sumber]

    Kesatuan Parlimen Negara-Negara OIC (PUOICM) ditubuhkan di Iran pada tahun 1999 dan ibupejabatnya terletak di Tehran. Hanya ahli OIC berhak untuk mendapatkan keahlian dalam kesatuan PUOICM.

    Pada 27 Jun 2007, Presiden Amerika Syarikat, George W. Bush mengumumkan bahawa Amerika Syarikat menghantar seorang wakil utusan kepada OIC. Bush mengatakan perwakilan khusus kami akan mendengar dan belajar daripada wakil-wakil daripada negara-negara muslim, dan akan berkongsi pandangan dan nilai-nilai Amerika dengan mereka."[10] Sadha Cumber telah menjadi wakil AS pada 3 Mac 2008.

    Pada 28 Mac 2008 OIC menambah suaranya dengan meningkatnya kritikan terhadap film "Fitna" oleh Belanda ahli parlimen Geert Wilders, yang memaparkan gambar mengganggu tindak kekerasan disandingkan dengan ayat-ayat dari Quran.[11]

    Hak Asasi Manusia[sunting | sunting sumber]

    OIC menghasilkan Deklarasi Hak Asasi Manusia Kaherah dalam Islam. [12] Sementara penyokong tuntutan itu mendakwa bahawa ianya bukan merupakan alternatif daripada UDHR, melainkan saling melengkapi, Perkara 24 menyatakan bahawa "Semua hak-hak dan kebebasan yang ditetapkan dalam Perisytiharan ini tunduk pada syariat Islam" dan seterusnya, Perkara 25 menyatakan bahawa dengan "syariat Islam adalah satu-satunya sumber rujukan bagi penjelasan atau klarifikasi dari salah satu artikel daripada Perisytiharan ini." Percubaan untuk ungkapan ini diterima pakai oleh Pertubuhan Bangsa-Bangsa Dewan HAM telah menemukan penambahan kritikan, kerana bertentangan daripada UDHR, termasuk daripada kumpulan-kumpulan Muslim liberal. [13] Kritikan terhadap negara CDHR menyatakan dengan mentah-mentah bahawa ini adalah "manipulasi dan hiprokrasi", "direka untuk mencairkan, jika tidak sekali menghilangkan, hak asasi dan politik dilindungi oleh undang-undang antarabangsa" dan percubaan untuk "mengelakkan prinsip-prinsip [kebebasan dan kesetaraan]". [14][15][16]

    Human Rights Watch (HRW) mengatakan bahawa OIC telah "tekad berjuang" dan berjaya dalam Majlis Hak Asasi Manusia Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu untuk melindungi negara daripada kritikan, melainkan jika bersangkutan pada kritikan terhadap Israel. Sebagai contoh, ketika para pakar bebas melaporkan pelanggaran Hak Asasi Manusia dalam Perang Lubnan 2006, "selepas negara daripada negara OIC mengambil bahagian untuk mengecam para pakar kerana berani melihat pelanggaran Israel sama juga dengan Hizbullah". OIC menuntut bahawa dewan "harus bekerja sama dengan kerajaan daripada hanya mengutuk mereka". HRW menjawab bahawa ini hanya berjaya jika mereka yang sedia bekerja sama dengan mereka; yang lain mengeksploitasi sikap pasif. [17][18]

    Antisemitisme[sunting | sunting sumber]

    OIC menarik perhatian pada pembukaan sesi pertemuan di Putrajaya, Malaysia, pada tarikh 16 Oktober 2003, di mana Perdana Menteri Mahathir bin Mohamad dari Malaysia dalam sambutannya menegaskan bahawa Yahudi menguasai dunia: "Mereka mencipta sosialisme, komunisme, hak asasi manusia dan demokrasi , sehingga menganiaya mereka akan tampak menjadi salah, sehingga mereka dapat menikmati hak yang sama dengan orang lain. Dengan ini mereka telah menguasai negara-negara yang paling kuat dan mereka, masyarakat kecil ini, telah menjadi kekuatan dunia ". Beliau juga mengatakan bahawa "Orang-orang Eropah membunuh enam juta orang Yahudi keluar daripada 12 juta, tetapi hari ini orang-orang Yahudi menguasai dunia melalui wakil. Mereka membuat orang lain untuk berjuang dan mati untuk mereka". [19][20] Pidato diterima dengan sangat baik oleh para delegasi, termasuk banyak ahli politik berpangkat tinggi, yang menjawab dengan berdiri". </ref>[21][22] Bagaimanapun reaksi-reaksi antarabangsa dan bukan Muslim melahirkan rasa sangat terkejut. "Kami melihat mereka dengan jijik dan cemuhan, " kata Kementerian Luar Negeri AS, dan menteri luar negeri Itali, mewakili Kesatuan Eropah, yang menyebut bahawa insiden ini merupakan "satu serangan serius". Namun, para pegawai Malaysia kemudian berpendapat bahawa apa yang Dr Mahathir telah cuba katakan, bahawa di sebalik penganiyaan terhadap masyarakat Yahudi, mereka telah bertahan - dengan menggunakan otak bukan otot. Mantan perdana menteri mengatakan hal ini dalam hubungannya dengan penurunan pengetahuan Islam pada abad ke-20. [21]

    Keganasan atau Terrorisme[sunting | sunting sumber]

    Pada tahun 1999 OIC mengangkat Persidangan Antarabangsa Melawan Terorisme. [22] Human Rights Watch telah mencatatkan bahawa definisi terorisme dalam fasal 1 sebagai "setiap tindakan atau ancaman keganasan yang dilakukan dengan tujuan, antara lain, kehormatan orang imperiling , menduduki atau merebut awam ataupun milik peribadi, atau mengancam kestabilan, keutuhan kawasan, kesatuan politik atau kedaulatan negara "tidak jelas dan tidak jelas, dan merangkumi banyak yang umum diterima di luar pemahaman tentang konsep keganasan. Dalam pandangan HRW, ia melabelkan, atau boleh dengan mudah digunakan untuk melabelkan, sebagai tindakan pengganas, tindakan ekspresi kedamaian, berpersatuan dan berkumpul.[23]

    Sarjana perundangan, Ben Saul daripada Universiti Sydney berpendapat bahawa definisi adalah subjektif dan ambigu dan menyimpulkan bahawa ada "bahaya serius daripada penggunaan kasar pengganas penuntutan terhadap lawan-lawan politik" dan lain-lain.[24]

    Lebih jauh lagi, HRW yang prihatin dengan OIC yang tampak keengganan untuk mengakui sebagai tindakan terorisme yang melayani menyebabkan disokong oleh negara-negara ahli mereka. Perkara 2 berbunyi: "Perjuangan rakyat termasuk perjuangan bersenjata menentang pendudukan asing, pencerobohan, kolonialisme, dan hegemoni, yang ditujukan untuk pembebasan dan penentuan nasib sendiri." HRW telah mencadangkan kepada OIC bahawa mereka menganut "sudah berjalan lama dan diakui secara sejagat piawai hak asasi manusia antarabangsa"[23] - permintaan yang masih belum mengarah kepada keputusan apapun. Kontradiksi antara lain OIC dan pemahaman ahli PBB keganasan telah terhalang upaya PBB untuk menghasilkan persidangan komprehensif keganasan antarabangsa.[25] Pada pertemuan di Malaysia pada April 2002, delegasi telah membahas mengenai keganasan, tetapi gagal untuk mencapai takrifan itu. Mereka menolak, bagaimanapun, keterangan apapun dari Palestin yang berperang dengan Israel yang menggunakan keganasan. Mereka telah membuat pengisytiharan berasingan: "Kami menolak setiap upaya untuk menghubungkan keganasan dengan perjuangan bangsa Palestin dalam pelaksanaan hak-hak mereka untuk menubuhkan negara merdeka dengan Al-Quds Al-Shrif (Baitulmuqaddis) sebagai ibu negaranya." Bahkan, pada awal pertemuan, negara-negara OIC menandatangani pernyataan memuji Palestin dan "diberkati Intifadhah." Kata keganasan dihadkan untuk menggambarkan Israel, yang mereka dikutuk kerana "keganasan negara" dalam perang dengan rakyat Palestin.[26]

    Pada ke-34 Persidangan Menteri Luar Negeri Islam (ICFM), sebuah bahagian OIC, pada Mei 2007, para menteri luar negeri mengistilahkan Islamofobia merupakan bentuk terburuk bagi terrorisme. [27]

    Persengketaan dengan Thailand[sunting | sunting sumber]

    Thailand telah menjawab kritikan OIC bahawa pelanggaran hak asasi manusia di wilayah majoriti Muslim Pattani, Yala dan Narathiwat di Thailand selatan. Dalam pernyataan yang dikeluarkan pada 18 Oktober 2005, setiausaha agung OIC, Ihsanoglu telah menyuarakan keprihatinan atas konflik yang berterusan di selatan Thailand yang "meragut nyawa orang tak bersalah dan memaksa penghijrahan penduduk tempatan keluar dari tempat mereka". [28] Beliau juga menekankan bahawa pendekatan keselamatan oleh kerajaan Thailand terhadap krisis Thailand selatan akan memburukkan keadaan dan menyebabkan kekerasan berlanjutan. Pada 18-19 April 2009, pemimpin Patani yang dibuang negeri, Abu Yasir Fikri (lihat PULO) telah dijemput oleh OIC untuk berbicara tentang konflik dan telah memepersembahkan sebuah penyelesaian untuk menamatkan keganasan antara kerajaan Thailand dan etnik Melayu Muslim yang tinggal di selatan secara sosioeknomi diabaikan, yang telah berjuang melawan dasar asimilasi Thailand dan bagi pentadbiran sendiri semenjak ditawan oleh Thailand pada 1902. Abu Yasir Fikri mencadangkan sebuah enam jalan penyelesaian pada persidangan di Jeddah termasuklah mendapatkan hak-hak asasi yang sama seperti kumpulan lain apabila datang kepada hak-hak mendapatkan bahasa, agama dan budaya. Di dalam penyelesaian Abu Yasir Fikri juga mencadangkan bahawa Thailand membuang dasar diskriminasi terhadap orang Patani dan paling kurang membenarkan Patani hak untuk mentadbir negeri sendiri sama seperti daerah lain di Thailand sudah dapat, dengan alasan bahawa ini tidak bercanggah dengan perlembagaan Thailand kerana telah dilakukan di bahagian lain daripada Thailand dan ini hanyalah soal kemajuan politik. [29] Beliau juga mengkritik kerajaan Thailand peningkatan keganasan dengan menaja dan mencipta kumpulan bersenjata Buddha dan mempersoalkan niat mereka. Dia menambah bahawa dasar Thailand untuk tidak menyiasat rasuah, pembunuhan dan pencabulan hak asasi manusia yang dilakukan oleh Bangkok yang dipimpin pentadbiran dan anggota tentera terhadap penduduk Melayu muslim merupakan hambatan untuk mencapai keamanan dan penyembuhan luka-luka mendalam dilayan sebagai warga negara kelas ketiga. [29][30] Thailand telah menjawab kritikan ini terhadap dasarnya. Menteri Luar Negeri Thailand Kantathi Suphamongkhon telah berkata: "Kami telah membuat penjelasan kepada OIC beberapa kali bahawa keganasan di selatan tidak disebabkan oleh konflik agama dan kerajaan memberikan perlindungan kepada semua warga negara kita tanpa mengira agama." Kementerian Luar Negeri mengeluarkan kenyataan menolak kritikan OIC dan menuduhnya menyebarkan kesalahan pandangan dan salah maklumat mengenai keadaan di wilayah-wilayah selatan. "Jika sekretariat OIC benar-benar ingin mempromosikan penyebab keamanan dan harmoni di tiga wilayah selatan Thailand, tanggungjawab jatuh pada sekretariat OIC mengutuk keras militan, yang melakukan keganasan terhadap Muslim dan Buddha Thai. "[28][31] [32] HRW "[34] dan Amnesty Antarabangsa [31] telah melaungkan kekhuwatiran yang sama seperti OIC, mengingkari cubaan Thailand untuk mengabaikan masalah ini.

    Persengketaan dengan India[sunting | sunting sumber]

    India telah juga menghentam OIC yang menyokong tuntutan PBB bagi plebisit di Kashmir. Lebih jauh daripada ini, selama keruwetan penyerahan tanah Amarnath 2008, kutukan OIC terhadap "penggunaan kekuatan berlebihan dan berterusan yang tidak berasas terhadap orang-orang Kashmir" disambut oleh tindakbalas India sebagai berkata: "OIC telah sekali lagi memilih untuk mengulas Jammu dan Kashmir dan urusan dalaman India yang mana tidak mempunyai locus standi ... Untuk menyeru penglibatan antarabangsa dalam urusan dalaman India yang berdaulat adalah tidak berasas, haram dan hanya mencerminkan pengembalian kepada pola fikiran yang telah menimbulkan keputusan yang tidak baik bagi Pakistan pada masa lalu. "[35] PBB menyatakan bahawa itu adalah "prihatin" tentang "aksi protes kekerasan" di Kashmir dan reaksi daripada negara India dan menyerukan untuk menahan diri daripada kedua belah pihak. [33]. Kashmir merupakan sebuah wilayah persengketaan yang dituntut oleh kedua Pakistan dan India. PBB tidak mengiktiraf tuntutan kedua-dua belah pihak untuk kedaulatan ke atas Kashmir. HRW [34] dan Amnesty International juga telah kritikal terhadap pelanggaran hak asasi manusia di Kashmir.

    Rujukan[sunting | sunting sumber]

    1. ^ a b "The World Factbook — Central Intelligence Agency". www.cia.gov. 
    2. ^ "13 Ogos - Najib Hadiri Sidang Kemuncak Luar Biasa OIC Di Mekah". Utusan Malaysia. Portal 1Klik. 2012. Dicapai 4 Mei 2014. 
    3. ^ Haji Sahari Akim (6 Februari 2013). "OIC berusaha kukuhkan dunia Islam". Pelita Brunei. Dicapai 4 Mei 2014. 
    4. ^ OIC changes name, emblem Pakistan Observer. 30 Jun 2011
    5. ^ "Sukan perpaduan Islam pemanas badan ke Sukan SEA". myMetro. 2013/03/12. Dicapai 4 Mei 2014.  Check date values in: |date= (bantuan)
    6. ^ "About OIC". Pertubuhan Kerjasama Islam. Dicapai 23 September 2013. 
    7. ^ Menggantikan Pertubuhan Pembebasan Palestin selepas 1988.
    8. ^ OIC member states
    9. ^ Kersten Knipp (15 Ogos 2012). "Islamic group hopes to limit Syrian conflict". Deutsche Welle. Dicapai 15 Ogos 2012. 
    10. ^ http://web.archive.org/20071017125756/www.guardian.co.uk/worldlatest/story/0,,-6740455,00.html
    11. ^ http://edition.cnn.com/2008/WORLD/europe/03/28/islam.film/index.html
    12. ^ Ralat petik: Tag <ref> tidak sah; teks bagi rujukan CDHRII tidak disediakan
    13. ^ ’’Human Rights Brief’’ United Nations Update Accessed March 10, 2009.
    14. ^ Fatema Mernissi: Islam and Democracy, Cambridge 2002, Perseus Books, p. 67.
    15. ^ Ann Mayer, “An Assessment of Human Rights Schemes”, in Islam and Human Rights, p. 175. Westview 1999, Westview Press.
    16. ^ Robert Carle: "Revealing and Concealing: Islamist Discourse on Human Rights”, Human rights review, vol:6, No 3 April–June 2005.
    17. ^ How to Put U.N. Rights Council Back on Track Human Rights Watch, November 2, 2006.
    18. ^ The UN Human Rights Council Human Rights Watch Testimony Delivered to the US Senate Foreign Relations Committee, July 25, 2007.
    19. ^ Mahathir attack on Jews condemned CNN October 17, 2003.
    20. ^ Mahathir airs virulent anti-Semitism The Taipei Times, Friday, Oct 17, 2003
    21. ^ a b Muslim reaction to Mahathir speech BBC October 18, 2003.
    22. ^ Islamic Anti-Semitism New York Times October 18, 2003.
    23. ^ a b Organisation of the Islamic Conference: Improve and Strengthen the 1999 OIC Convention on Combating International Terrorism Human Rights Watch March 11, 2008.
    24. ^ Ben Saul: Branding Enemies: Regional Legal Responses to Terrorism in Asia ‘’Asia-Pacific Yearbook of International Humanitarian Law, 2008’’ Sydney Law School Legal Studies Research Paper No. 08/127, October 2008.
    25. ^ Patrick Goodenough: UN Anti-Terror Effort Bogged Down Over Terrorism Definition CNSNew.com, September 2, 2008.
    26. ^ The OIC's blind eye to terror The Japan Times April 9, 2002.
    27. ^ ‘Islamophobia Worst Form of Terrorism’ Arab News May 17, 2007.
    28. ^ a b http://www.patanipost.com/090418OIC.html
    29. ^ http://www.patanipost.com/OIC090419.html
    30. ^ https://archive.is/20130223213343/www.amnesty.org/en/region/thailand
    31. ^ http://www.islamonline.net/English/News/2005-10/20/article08.shtml
    32. ^ http://www.patanipost.com/OicResolution.html
    33. ^ http://www.unhchr.ch/huricane/huricane.nsf/view01/1058F3E39F77ACE5C12574B2004E5CE3?opendocument
    34. ^ http://www.hrw.org/legacy/reports/1999/kashmir/

    Pautan luar[sunting | sunting sumber]