Al-Quran sahaja

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Lompat ke: pandu arah, cari

Sebahagian daripada siri berkaitan
Allah-green.svg
Islam

Rukun Iman

Allah • Kitab • Malaikat • Nabi
Hari Akhirat • Qada dan Qadar

Rukun Islam

Syahadah • Solat • Puasa
Zakat • Haji

Kota Suci

Makkah • Madinah
Baitulmuqaddis

Hari Raya

Aidilfitri • Aidiladha

Hukum

Al-Quran • Sunnah • Hadis

Sejarah

Garis Masa Sejarah Islam
Khulafa al-Rasyidin
Khalifah • Khilafah

Tokoh Islam

Nabi Muhammad s.a.w
Ahlul Bait • Sahabat Nabi

Mazhab

Ahli Sunah Waljamaah
Hanafi • Syafie
Maliki • Hanbali

Budaya Dan Masyarakat

Akademik • Haiwan • Seni
Takwim • Kanak-kanak
Demografi • Perayaan
Masjid • Dakwah • Falsafah
Sains • Wanita • Politik

Lihat juga

Kritikan • Islamofobia
Glosari

Portal Islam

Muslim al-Quran sahaja, juga digelar anti-Hadis[1], [2], adalah Muslim yang mengikut al-Quran dan menganggapnya satu-satunya teks suci dalam Islam. Mereka kebanyakannya adalah umat Islam progresif, menolak semua Hadis dan Sunnah, pustaka yang disusun oleh para cendekiawan kemudian yang mengkatalogkan riwayat-riwayat apa yang Nabi Muhammad s.a.w. dilaporkan telah berkata dan lakukan, yang dianggap penting oleh Muslim tradisional untuk agama Islam dan diamalkan oleh cendekiawan Islam tradisional.

Etimologi[sunting | sunting sumber]

Ahli al-Quran sahaja dapat juga dirujukkan dalam banyak cara, contohnya Qur'āniyūn (Bahasa Arab: قرآنيون‎) dan Ahl al-Qur'ān/ahle Qur'an (Bahasa Arab: أهل القران‎), kedua-dua diterjemahkan kepada "ahli al-Quran" (yang juga digunakan dalam bahasa Inggeris), Penyerah, dan biasanya oleh pembangkang mereka munkiru al-hadīth (Bahasa Arab: منكروا الحديث‎) (i.e. "penolak Hadis") dan juga istilah lain.[3]

Doktrin[sunting | sunting sumber]

Ahli al-Quran sahaja secara umumnya menganggap diri mereka sebagai "Muslim" sahaja, sebuah terma atau gelaran yang diambil dari dalam al-Quran itu sendiri. Mereka tidak menganggap diri mereka termasuk dalam mana-mana mazhab, seperti Ahli Sunnah Wal Jamaah atau Syiah kerana mereka tidak menerima ajaran selain al-Quran, oleh itu sejagatnya mereka menolak kedudukan muktamad yang berlandaskan Hadis oleh gagasan Muslim ortodoks seperti yang berlaku di kalangan pelbagai pengikut Sunnah Sunni, Shia, Sufi, Ahmadiyya and lain-lain mahzab pengikut Hadis dalam Islam. Sejauh mana ahli al-Quran menolak kesahihan Sunnah tidak dapat dipastikan, namun kumpulan-kumpulan yang lebih lama bertapak, telah mempersoalkan kesahihan Hadith and menolak Hadith sepenuhnya untuk pelbagai sebab, antara sebab yang paling utama ialah Hadis tidak pernah disebut di dalam al-Quran sebagai sumber teologi dan amalan umat Islam. Hadis hanya direkodkan dalam bentuk tulisan setelah lebih dari dua abad setelah kewafatan Nabi Muhammad s.a.w. Ahli al-Quran turut melihat Hadis sebagai mempunyai ralat-ralat yang mempunyai percanggahan apabila dibandingkan dengan al-Quran. Ahli al-Quran sahaja turut menolak fatwa berasaskan Hadis dan isu-isu yang berkaitan dengannya.

Sejarah[sunting | sunting sumber]

Terdapat sedikit sastera pada kewujudan Quranist Islam sama ada dari sumber Islam ataupun luar.

Tulisan yang pertama berupa sejarah Islam, sama ada dalam hadis atau Sirah memberi pandangan 'Quranist' Islam tidak disebut. Walaupun hadis ini tidak dianggap sebagai sumber sejarah yang dipercayai oleh Quranists atau oleh pengkritik barat piawaian yang paling scriptual [4][5], yang mereka lakukan sekurang-kurangnya mata kepada isu-isu kontemporari yang dihadapi oleh penulis pada masa mereka telah direkodkan. Jika ideologi hadithist inovatif dikenakan pada Quranist lazim Islam abad selepas teologi Quranist lazim, seperti yang didakwa oleh Quranists, tiada bukti yang wujud tindak balas.

Terawal-jauh rehat mazhab dari teologi tradisional Islam seperti yang dicatatkan adalah Khawarij mazhab, yang berbeza dengan ketara dari ideologi Quranist. Tiada sebutan dibuat bentuk Quranist Islam dalam pertikaian ini. Sama adalah Quranism yang disebut dalam perbahasan kemudian teologi antara pelbagai sekolah seperti Muktazilah.

Panjang Quranist muncul dalam kesusasteraan dalam abad ke-20. Salah penyokong utamanya adalah [Rashad Khalifa]], yang mengasaskan [Amerika menyerahkan Antarabangsa]] mazhab dan dibunuh oleh Muslim ortodoks. Ajaran Khalifa tertumpu pada penolakan Sunnah sebagai pihak berkuasa satu yang dibuat Khalifa Quranist satu tetapi teologi beliau termasuk ajaran yang telah tidak diterima oleh semua Quranists, termasuk kepercayaan yang al-Quran mempunyai satu kod ajaib berdasarkan nombor 19, bahawa dia sendiri adalah seorang utusan Tuhan, dan bahawa Al-Quran sekarang ini rosak dan diperlukan dua ayat-ayat dikeluarkan.

Quranists mempunyai organisasi pusat dan sebahagian besarnya menyebarkan ajaran mereka melalui internet. Quranists tidak mempunyai masjid yang berbeza dan cenderung untuk berdoa di masjid-masjid Islam yang ortodoks. Quranists kekal mazhab kecil dalam dunia Islam, dan masa sahaja yang mereka mungkin telah membentuk peratusan besar penduduk adalah pada hari-hari terawal Islam, yang tuntutan Quranists yang Quranist sepenuhnya sekurang-kurangnya pada masa Nabi Muhammad, namun tiada sejarah wujud untuk menyokong dakwaan ini.

Penarikhan[sunting | sunting sumber]

Sebahagian daripada kesukaran dalam mewujudkan kredibiliti bersejarah bagi sekolah sama ada menggunakan kritikan teks sekular adalah bahawa Al-Quran yang terawal lengkap terbukti oleh sains datang dari abad ke-9 [6]. Earlier Quran fragments exist dating from the 8th century CE and possibly the late 7th century CE[7]

Bagi sejarah, satu gambaran yang ganjil muncul dua sekolah Islam dengan no rujukan sejarah: ideologi muncul hadithist berdasarkan hadith yang tidak disebutkan di dalam al-Quran sendiri dan direkodkan abad selepas fakta yang bersekedudukan, dan sebuah sekolah Quranist Islam tidak mempunyai rujukan kewujudan dalam abad (atau kemudian) awal Islam. Kedua-dua sekolah berdasarkan al-Quran, yang tarikh complition sendiri tertakluk kepada perbahasan sekali sejarah tradisional diketepikan dan radioaktif karbon dating digunakan untuk teks yang disediakan.

Mazhab awal Islam[sunting | sunting sumber]

Penolakan ahli al-Quran sahaja terhadap teologi Islam ortodoks[sunting | sunting sumber]

Perbezaan doktrin di antara ahli al-Quran sahaja dengan Islam ortodoks merangkumi perihal kecil kepada teras pusat kepercayaan seperti lima tiang agama Islam. Bahagian-bahagian yang mempunyai perbezaan ketara adalah:

  1. Syahadah (lafazan kepercayaan). Ahli al-Quran sahaja melafaz 'lâ ilâha illallâh' (Tiada Tuhan melainkan Allah) berbanding dengan Sunni 'lâ ilâha illallâh, Muḥammadur rasûlullâh' (Tiada Tuhan melainkan Allah, Muhammad adalah Pesuruh Allah) and Syiah 'lâ ilâha illallâh, Muḥammadur rasûlullâh, wa Ali –un- vali -ul –lah' (Tiada Tuhan melainkan Allah, Muhammad adalah Pesuruh Allah, Ali adalah Wali Allah). Hanya lafazan Syahadah ahli al-Quran sahaja yang menurut ayat seperti yang terkandung dalam al-Quran;
  2. Wanita ahli al-Quran yang datang haid boleh menunaikan Solat (sembahyang), memasuki Masjid dan menyentuh al-Quran, dengan al-Quran hanya melarang wanita datang haid daripada melakukan persetubuhan atau berkahwin dengan lelaki baru tidak kurang daripada tiga kitaran haid pertama setelah meninggalkan suami, malahan al-Quran tidak lagi menyebut lagi mengenai larangan-larangan lain mengenai perihal wanita datang haid;
  3. Al-Quran tidak menghuraikan bilangan kali untuk sembahyang dalam sehari. Sebilangan ahli al-Quran sahaja mentafsirkannya sebagai tiga kali manakala yang lain berpendapat sama dengan bilangan ortodoks lima kali dalam sehari. Ahli al-Quran menolak alkisah Hadis mengenai Miraj (perjalanan malam) di mana Nabi Muhammad SAW dikisahkan terbang ke Masjid Aqsa di Baitulmaqdis di atas Buraq, diangkat ke Syurga langit ke-7 (Sidratul Muntaha), berjemaah dengan Nabi Musa serta Nabi-nabi yang lain, dan menawarkan bilangan Solat yang diwajibkan oleh Allah dengan akhirnya ditetapkan kepada lima. Pengikut-pengikut Hadis mempercayai bahawa kesimpulan daripada peristiwa-peristiwa semasa Miraj, seseorang Muslim yang sekali doanya membawa lima puluh kali ganda pahala daripada doa orang yang bukan Muslim, manakala ahli Al-Quran menolak kesimpulan tersebut dan alkisah ini;
  4. Jumlah Zakat. Pengikut Hadis menetapkan 2.5% daripada kekayaan mereka untuk zakat berdasarkan kaedah-kaedah dan formula-formula yang ditetapkan daripada sumber-sumber sekunder, manakala ahli al-Quran sahaja bebas memberi sedekah sebanyak mana yang diinginkan, dengan al-Quran tidak menetapkan jumlah yang spesifik atau bilangan kali untuk memberi zakat;
  5. Ahli al-Quran tidak diikat oleh tatacara spesifik rakaat golongan Hadis, dan juga mereka tidak menganggap terdapat ganjaran tambahan jika Solat dilakukan di Mekah;
  6. Sunat, sama ada lelaki mahupun wanita, tidak memainkan sebarang peranan dalam teologi ahli al-Quran sahaja;
  7. Sesetengah ahli al-Quran mengganggap arak tidak dilarang dalam Islam dan larangan yang hanya terkandung dalam al-Quran ialah elakkan membuat Solat jika mabuk[8], manakala golongan al-Quran sahaja yang lain mentafsirkan larangan al-Quran bagi meminum arak[9] adalah haram seperti mana golongan ortodoks Muslim lain;
  8. Ahli al-Quran sahaja tidak menganggap anjing sebagai tidak suci atau perlu dielakkan, manakala pemilikan dan interaksi dengan anjing adalah dilarang bagi golongan ortodoks Muslim;
  9. Ahli al-Quran sahaja adalah bebas untuk terlibat dalam muzik dan tarian tanpa kekangan, kerana tidak tersebut pun di dalam al-Quran mengenai larangan atau tidak mengalakkan aktiviti-aktiviti ini. Komuniti ortodoks Islam pula membenarkan permit muzik and tarian hanya dengan kekangan yang ketat;
  10. Azan ahli al-Quran sahaja berbeza daripada Azan golongan ortodoks Muslim;
  11. Golongan ortodoks Muslim mengalakkan cara pemakaian mengikut tatacara Nabi Muhammad atau golongan-gologan isteri Nabi Muhammad, melibatkan janggut tumbuh kepada panjang tertentu, merapikan kumis atau misai, memakai taqiyah (topi) dan memakai niqab atau hijab (bergantung kepada mahzab) dan wanita tidak digalakkan atau dilarang daripada berpakaian cara-cara lain seperti lelaki, memakai pakaian berwarna kuning, sutera dan barang kemas emas. Pemakaian tidak memainkan peranan ketat dalam teologi ahli al-Quran sahaja melainkan seseorang itu berpakaian sederhana sepert yang termaktub dalam al-Quran, Surah 24:30-31. Seperti golongan ortodoks Muslim, ahli al-Quran sahaja berbeza pendapat sama ada Quran mewajipkan wanit memakai hijab untuk menutup rambutnya atau tidak. Namun begitu, bagi niqab pula berbeza dengan golongan ortodoks Muslim, kerana niqab tidak memainkan peranan dalam teologi ahli al-Quran sahaja;
  12. Ahli al-Quran sahaja menolak bahawa memberikan susu bada kepada lelaki dewasa yang tidak bertalian darah akan membuatkannya (mahram), manakala sebahagian golongan Muslim sunni menyatakan bahawa tindakan ini akan mengakibatkan mahram[10].

Penolakan ahli al-Quran sahaja pada hukuman Islam ortodoks[sunting | sunting sumber]

Ahli al-Quran sahaja menolak hukuman-hukuman utama yang dibenarkan dan dilaksanakan oleh Mazhab-mazhab Islam Sunni and aliran Syiah Mazhab yang terlaksana selama lebih seribu tahun. Antaranya:

  1. Hukuman mati untuk golongan Murtad, oleh kerana hukuman bunuh ini tidak termaktub di dalam al-Quran dan sepert dilarang seperti mana Surah 2:256 dan Surah 18:29. Hanya Allah SWT yang berhak menghukum golongan ini dengan api neraka.
  2. Hukuman merejam batu untuk zina. Sebaliknya, ahli al-Quran sahaja mengikuti hukuman yang ditetapkan al-Quran iaitu hukuman 100 sebatan[11] oleh kerana al-Quran tidak membezakan antara pezina muhshan (penzina yang berkahwin) atau ghairu muhshan (penzina yang belum berkahwin) untuk hukuman ini, melalui penggunaan perkataan 'Zina' (Arabic: الزنا‎ ) dalam Surah 24:2. Hukum Zina di dalam al-Quran hanyalah 100 sebatan bagi kedua-dua belah pihak. Undang-undang Syariah ortodoks mengenakan hukuman sebatan hanya kepada golongan belum berkahwin seperti mana al-Quran, tetapi hukuman merejam batu sehingga mati kepada golongan sudah berkahwin seperti mana Sunnah;
  3. Keperluan empat orang saksi untuk tuduhan zina iaitu mesti melihat penembusan jelas faraj semasa persetubuhan (walaupun kemestian ini jarang diketengahkan dalam amalan), manakala al-Quran hanya memerlukan empat saksi untuk tuduhan zina.
  4. Hukuman mati untuk golongan homoseksual. Al-Quran tidak menyebut hukuman untuk bagi golongan homoseksual melainkan rujukan khas kepada komuniti Nabi Lut, suatu hukuman yang hanya Allah yang boleh jatuhkan. Ahli al-Quran sebaliknya melihat sifat homoseksual sebagai dosa yang hanya boleh dihukum oleh Allah pada hidup ini atau selepas hidup.
  5. Hukuman memotong tangan bagi pencuri, walaupun sesetengah golongan ahli al-Quran yang menyokong hukuman ini. Terdapat perbezaan pendapat di antara golongan ahli Al-Quran disebabkan timbulnya persoalan bagaimana mentafsirkan maksud perkataan Arab 'iqta' dalam Surah 5:38-9, yang mana sesetengah membaca maksudnya sebagai 'potong' manakala yang lain membaca sebagai 'menyelar' (menanda cap dengan besi panas) atau 'mencegah daripada bertindak' lantas melarang daripada memotong tangan.

Piawai hak asasi manusia antarabangsa[sunting | sunting sumber]

Ahli Al-Quran sahaja menyokong hak asasi manusia antarabangsa dan menggalakkan pemahaman semula Islam sebagai "suatu sistem kepercayaan yang sebenarnya serasi dengan nilai-nilai merdeka dalam suatu dunia demoktratik"[12] di bawah sokongan Hudud (Arabic ح). Namun, terdapat ahli Al-Quran sahaja yang kekal ortodoks bagi pendekatan terhadap hak asasi manusia, iaitu menyokong penuh aplikasi undang-undang dan hukuman yang melanggar undang-undang hak asasi manusia antarabangsa. Mereka menyokong hukuman yang dilarang di dalam negara-negara bukan Muslim seperti memotong tangan untuk mencuri [13], pensaliban, pemotongan anggota badan dan hukuman mati ke atas musuh perang[14] kerana hukuman-hukuman tersebut termaktub di dalam al-Quran. Dalam apa pun kes, dengan mengambil kira aplikasi hukuman mati dan pemotongan anggota badan dengan mengambil kira taubat, pendekatan Quranis terhadap hak asasi manusia adalah lebih selaras dengan piawai hak asasi antarabangsa berbanding dengan undang-undang ortodoks Muslim/Shariah.

Al-Quran digunakan oleh ahli al-Quran sahaja[sunting | sunting sumber]

Hampir kesemua golongan Quranis menerima al-Quran Bahasa Arab seperti yang digunakan oleh kumpulan ortodoks Muslim, kecuali golongan minoriti 'submitter' yang berpaling kepada apa yang mereka dakwa sebagai al-Quran asli dengan mengeluarkan ayat-ayat 9:128-129 untuk dipadankan teologi 'Quran Code 19' mereka. Seperti golongan Muslim ortodoks, Quranis menerima al-Quran Bahasa Arab sebagai sumber berwibawa. Namun, tidak seperti golongan ortodoks lain, Quranis menganggap al-Quran sebagai sumber muktamad dan menolak Hadis serta Sunnah.

Golongan Quranist semakin aktif menterjemahkan al-Quran Bahasa Arab kepada bahasa-bahasa lain[15], kerana mereka menganggap kebanyakan penterjemahan oleh golongan ortodoks Muslim mengandungi berdasarkan tanggapan peribadi ataupun disalahterjemahkan untuk dipadankan kepada ideologi ortodoks. Al-Quran ortodoks kerap dipenuhi dengan ulasan dalam tanda kurungan - berlandaskan Sunnah - sepanjang ayat-ayat tertentu membuatkan pembaca mentafsirkan al-Quran melalui tanggapan penterjemah, walaupun ulasan-ulasan dalam tanda kurung tidak wujud dalam al-Quran Bahasa Arab. Walaupun begitu, ulasan dalam tanda kurunga tetap ada tetapi jarang - atau langsung tiada- dalam penterjemahan Quranis. Quranis boleh mencari nasihat maksud ayat-ayat tertentu daripada Quranis lain, tetapi guru tiada hak kekuasaan yang diturunkan daripada Allah seperti di dalam Islam Syiah, atau hak kekuasaan moral serta agama seperti di dalam Islam Sunni.

Walau bagaimanapun, penterjemahan Quranis mengalami cabaran-cabaran yang sama bagi menterjemahkan sesetengah perkataan-perkataan penting seperti penterjemahan ortodoks; contohnya, sesetengah Quranis menyatakan bahawa Surah 4:34 dengan jelas membenarkan isteri yang berdegil dipukul sepertimana yang dipersetujui oleh golongan ortodoks Islam, manakala Quranis yang lain tidak mentafsirkan ayat-ayat tersebut sebagai pukulan fizikal seperti mana penterjemahan 19.org menyatakan sebagai pisahkan daripada mereka. Golongan Sunni dan Syiah pula memberikan ulasan tambahan kepada Surah 4:34, dengan Sunnah mengatakan pukulan ke atas muka tidak dibenarkan mahupun pukulan yang memberikan kecederaan kekal. Quranist pula tiada ulasan tambahan mengenai isu ini. Cabaran-cabaran lain termasuklah sama ada al-Quran membenarkan tangan seorang pencuri dipotong ataupun diselar, sama ada minum arak dibenarkan dan sama ada Neraka adalah abadi ataupun seketika.

Lihat juga[sunting | sunting sumber]

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. (Inggeris) Sacred tensions: modernity and religious transformation in Malaysia By Raymond L. M. Lee, Susan Ellen Ackerman.
  2. (Bahasa Melayu) Ajaran Sesat Mengenali Jalan Yang Terpesong By Ahmad Zaki Engku Alwi, Ahmad Zaki Engku Alwi (Engku.)
  3. http://www.scribd.com/doc/18027174/The-Quraniyoon-of-the-Twentieth-Century
  4. Esposito, John (1998). Islam: The Straight Path. Oxford University Press.
  5. Madelung, Wilferd (1997). The Succession to Muhammad: A Study of the Early Caliphate. Cambridge University Press.
  6. Hagarism: The Making of the Islamic World, Crone, Patricia & Cook, Michael, p.3 Cambridge, Cambridge University Press, 1977
  7. Taher, Abul (2000-08-08). "Querying the Koran". The Guardian. Guardian News and Media Limited. http://www.guardian.co.uk/Archive/Article/0,4273,4048586,00.html. Retrieved 2008-12-02.
  8. al-Shayban, L., 'Is alcohol forbidden in Islam?': http://www.free-minds.org/alcohol2
  9. Quran 2:219; 5:90
  10. http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/6681511.stm
  11. Quran 24:2
  12. http://www.ahl-alquran.com/English/aboutus.php
  13. 5:38- Quran: Potonglah tangan si pencuri, sama ada mereka, lelaki ataupun wanita, sebagai hukuman ke atas apa mereka sudah buat, suatu hukuman pencegah daripada Allah. Allah Maha Kuasa, Maha Bijaksana. 39 Tapi bagi sesiapa yang bertaubat setelah melakukan kejahatan dan memperbaiki dirinya, Allah akan menerima taubatnya. Sesungguhnya Allah Maha Pengampun dan Maha Mengasihani. (Haleem)
  14. 5:33 Sesungguhnya, mereka yang memerangi Allah dan RasulNya serta menyebarkan becana kerosakan di muka bumi maka patut dihukum mati, disalibkan dan dipotong tangan dan kaki mereka bersilang atau dibuang negeri. Ini sebagai penghinaan kepada mereka di dunia ini dan di Akhirat hukuman azab menanti, 34 Melainkan mereka bertaubat sebelum kamu menguasai mereka, jikalau begitu ingatlah bahawa Allah Maha Pengampun dan Maha Pengasihani. (The Qur’an, Oxford UP, 2004)
  15. Contohnya, lihat Yuksel, al-Shaiban, L., & Schulte-Nafe, M., Quran: A Reformist Translation, BrainBowPress.com. http://www.amazon.com/Quran-Reformist-Translation-Edip-Yuksel/dp/0979671507#_

Bacaan lanjut[sunting | sunting sumber]

  • Daniel Brown, Rethinking Tradition in Modern Islamic Thought ISBN 0-521-65394-0
  • Aisha Y. Musa, Hadith as Scripture: Discussions on the Authority of Prophetic Traditions in Islam, New York: Palgrave, 2008 ISBN 0-230-60535-4

Pautan luar[sunting | sunting sumber]