Silikon dioksida

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
Jump to navigation Jump to search

Silikon dioksida, juga dikenali sebagai silika (daripada Latin, silex), ialah sejenis sebatian kimia yang merupakan salah satu oksida bagi silikon dengan formula SiO2. Ia telah dikenali dengan kekerasannya sejak zaman purba lagi. Dalam alam semula jadi, silika paling banyak ditemui dalam bentuk pasir dan kuartza, dan boleh juga dijumpai di dalam dinding sel diatom.[1][2]

Silika dihasilkan dalam beberapa bentuk termasuk kuartza terlakur, kristal, silika terwasap (atau silika pirogenik), silika koloid, gel silika dan aerogel.

Menyedut silika kristal yang halus adalah toksik dan boleh mengakibatkan keradangan teruk pada tisu paru-paru, silikosis, bronkitis, kanser paru-paru, dan penyakit autoimun sistemik, seperti lupus dan rheumatoid arthritis. Penyerapan silikon dioksida amorf, dalam dos yang tinggi, membawa kepada keradangan jangka pendek yang tidak kekal, di mana semua kesan sampingannya dapat sembuh.[3]

Aplikasi[sunting | sunting sumber]

Kegunaan utama silika ialah di dalam penghasilan kaca untuk tingkap, cawan minum, botol minuman dan pelbagai kegunaan lain. Kebanyakan gentian optik yang digunakan untuk telekomunikasi juga dibuat daripada silika. Ia merupakan bahan utama dalam penghasilan pelbagai barangan seramik putih seperti barangan tembikar, porselin dan juga simen Portland yang digunakan dalam industri.

Silika ialah bahan tambahan biasa yang digunakan dalam penghasilan makanan, di mana ia digunakan terutama sekali sebagai agen pengalir dalam makanan serbuk, atau untuk menyerap air dalam kegunaan higroskopi. Ia adalah bahan utama dalam tanah diatom yang mempunyai banyak kegunaan, daripada penapisan hingga ke kawalan serangga perosak.

Rujukan[sunting | sunting sumber]

  1. ^ Iler, R. K. (1979). The Chemistry of Silica. Plenum Press. ISBN 978-0-471-02404-0. 
  2. ^ Fernández LD, Lara E, Mitchell EA (2015). "Checklist, diversity and distribution of testate amoebae in Chile". Eur. J. Protistol. 51 (5): 409–24. doi:10.1016/j.ejop.2015.07.001. PMID 26340665. 
  3. ^ Johnston, CJ et al. (2000), Toxicol Sci, 56(2): 405-413

Pautan luar[sunting | sunting sumber]